Λάθη, λάθη, λάθη….

01.Oligarchy _ 2 small.jpg

Εμφανίσθηκε στο διαδίκτυο ένα κείμενο του Παναγιώτη Ιωακειμίδη σχετικά με την πιθανότητα διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Και σε αυτό βλέπουμε ένα συμπολίτη μας να κάνει παραδοχές οι οποίες υπό δημοκρατικό πρίσμα δεν μπορούν παρά να θεωρηθούν απαράδεκτες. Επειδή πολλές από τις θέσεις του ακούγονται συχνά (ευτυχώς από άτομα με ξεκάθαρα αντι-δημοκρατικό προσανατολισμό) είναι καλό να ξεκαθαρίσουμε (και πάλι…) κάποια βασικά, πολύ βασικά πράγματα όσο αφορά την δημοκρατία.

Καταρχάς, βλέπουμε να γίνεται αναφορά δύο φορές στο κείμενο σε ένα ανύπαρκτο πολιτικό σύστημα: την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσουμε πως δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Πρόκειται για μία δόλια κατασκευή προκειμένου να αποπροσανατολίσουμε τους πολίτες και να καταλογίσουμε στην (πραγματική) δημοκρατία προβλήματα που δεν είναι δικά της. Μπορούμε και πρέπει φυσικά να μιλάμε για πολιτείες (republic), κοινοβουλευτικά ή και αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα κ.ο.κ. αλλά όχι για αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ακόμα και η Ελβετία, η οποία αποτελεί μακράν την περισσότερο δημοκρατική χώρα του πλανήτη μας, δεν απολαμβάνει μία αμιγή δημοκρατία. Το πολιτικό της σύστημα είναι ένα μικτό σύστημα ασθενούς αντιπροσώπευσης και ισχυρής δημοκρατίας και ακριβώς έτσι το χαρακτηρίζουν, μικτό σύστημα και όχι αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Στην συνέχεια επαναλαμβάνεται η θέση της αντισυνταγματικότητας της άμεσης συμμετοχής των πολιτών (έστω και μόνο για να επικυρώσουν αλλαγές που έχουν προταθεί από την πολιτική ελίτ) στην αλλαγή του συντάγματος. Χρησιμοποιεί τα λόγια ενός ιδιαίτερα και δικαιολογημένα αντιδημοφιλή πολιτικού και συνταγματολόγου ο οποίος είναι γνωστός για τα μη δημοκρατικά του αισθήματα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να επαναλάβει τα γνωστά περί «συνταγματικού λαϊκισμού». Το να επικυρώνουν οι πολίτες το Σύνταγμα της χώρας τους είναι λοιπόν, για κάποιους, λαϊκισμός! Μόνο που αυτό ακριβώς ισχύει στην Ελβετία, σχεδόν σε όλες  πολιτείες των Η.Π.Α. (πλην μόνο του Ντέλαγουεαρ) και σε μία πλειάδα άλλων χωρών. Αντίθετα, εδώ θα πρέπει να «προστατεύσουμε» το Σύνταγμα από τους πολίτες, εμποδίζοντας τους να συμμετέχουν στην διαδικασία συγγραφής και επικύρωσης του.

Βλέπουμε στα παραπάνω μια ξεκάθαρα ολιγαρχική οπτική που μας λέει πως δεν θα πρέπει το Σύνταγμα να υπηρετεί τον λαό, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Το Σύνταγμα παρουσιάζεται σαν θρησκευτικό κείμενο, με θεϊκή προέλευση, για το οποίο έχουμε ανάγκη τους συνταγματολόγους για να το ερμηνεύσουν και κυρίως για να χαράξουν τις όποιες αλλαγές σε αυτό, όταν το πολιτικό προσωπικό θεωρήσει πως αυτό θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Ο συγγραφέας κρούει στην συνέχεια τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με το πόσο επικίνδυνα μπορούν να αποδειχθούν τα δημοψηφίσματα για τους «κοινοβουλευτικούς, δημοκρατικούς θεσμούς». Όσο αφορά το πρώτο σκέλος θεσμών (κοινοβουλευτικών) έχει εν μέρει δίκιο. Όταν το κοινοβούλιο δρα και λειτουργεί ενάντια στην βούληση των πολιτών, οι τελευταίοι μπορούν μέσω των δημοψηφισμάτων δικής τους πρωτοβουλίας να ακυρώσουν τις επιλογές του κοινοβουλίου. Όντως λοιπόν, τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών είναι ανεπιθύμητα από τα μέλη του κοινοβουλίου αλλά μόνο όταν αυτοί δεν λειτουργούν ως αντιπρόσωποι μας, όπως θα όφειλαν. Ταυτόχρονα είναι ευεργετικά για όλους εμάς, τους Έλληνες πολίτες και την πραγματική δημοκρατία.

Στην συνέχεια έχουμε ακόμα μία λογική ακροβασία μέσω του ισχυρισμού πως «….ελάχιστα θέματα είναι επιδεκτικά μιας δημοψηφισματικής απάντησης ενός «ναι» ή «όχι» με στοιχειώδη ορθολογικά κριτήρια. Με την αναγκαία γνώση για υπεύθυνες αποφάσεις.» Εδώ πλέον καταρρέουν και τα τελευταία προσχήματα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα πολιτικό ζήτημα το οποίο να μην επιδέχεται την απάντηση ενός ναι ή ενός όχι. Το τι ακριβώς σημαίνει «στοιχειώδη ορθολογικά κριτήρια» και «αναγκαία γνώση για υπεύθυνες αποφάσεις» θυμίζει ρητορικές προηγούμενων αιώνων (διαβάστε οπωσδήποτε το βιβλίο του Χίρσμαν) και προσπαθεί να μας πάει πίσω σε προ-κοινοβουλευτικές και προ-αντιπροσωπευτικές (στο όποιο βαθμό αντιπροσωπευτικότητας) εποχές. Τελικά φαίνεται πως ο Ιωακειμίδης ελάχιστα ενδιαφέρεται για όσα διατείνεται πως υποστηρίζει.

Η συνέχεια σε επόμενο κείμενο.

Βουρλής Πέτρος

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s