Σύνταγμα, άρθρο πρώτο

6.participation

Το σύνταγμα δεν ορίζει ποιος έχει την εξουσία, την εξουσία την έχουν οι πιο δυνατοί. Το σύνταγμα το δίνουν αυτοί που έχουν την εξουσία στους άλλους. Αν μπορούσαν να μην έδιναν σύνταγμα και κάθε φορά να αποφάσιζαν τι επιτρέπεται και τι όχι θα το έκαναν έτσι. Το σύνταγμα τους βολεύει ως αντικατάστατο της βίας που θα ασκούσαν αν οι διαφορές δεν λύνονταν πάνω σε ένα κείμενο αλλά κάθε φορά αναμετρώντας τις δυνάμεις τους οι δύο πλευρές.

Τη συζήτηση για το σύνταγμα την θέλουν πρώτοι απ’ όλους αυτοί που το δίνουν, οι ολιγαρχικοί. Συζητώντας για το σύνταγμα του δίνουμε αξία, και όταν του δίνουμε αξία αναγνωρίζουμε την εξουσία αυτών που το έδωσαν. Όχι ότι δεν έχουν την εξουσία, αλλά δεν δικαιούνται την εξουσία. Συζητώντας για το σύνταγμα αποδίδουμε, ευθέως ή πλαγίως, αξία στα άρθρα του, με τον κίνδυνο να πεισθούμε ότι για να πάρει το σύνολο την εξουσία θα πρέπει να το λέει το σύνταγμα. Δεν θα μας πει το σύνταγμα πότε έχουμε την εξουσία. Εμείς θα το ενημερώσουμε όταν την έχουμε, αν θέλουμε. Αν δεν θέλουμε, θα το καταργήσουμε.

Ακόμα όμως και στην περίπτωση που πρέπει να σκεφτούμε τι θα αλλάζαμε στο σύνταγμα, όσο βρισκόμαστε στην προ δημοκρατίας εποχή, δεν πρέπει, νομίζω, να παρασυρόμαστε από τη δίψα για δικαιοσύνη και να συζητάμε αλλαγές άρθρων. Πρέπει να συζητάμε για αλλαγή άρθρου, του πρώτου (έτσι, για να το κάνουμε και ωραίο). Το περί ευθύνης υπουργών είναι όντως κατάπτυστο. Ακόμα και ένας όμως να υπάρχει ανάμεσά μας που να έχει μία υποψία ότι ενδέχεται σ’ αυτό το άρθρο να υπάρχουν ψήγματα αλήθειας, αυτόν τον άνθρωπο δεν πρέπει να τον κάνουμε δώρο στους ολιγαρχικούς. Δεν πρέπει να δώσουμε τη χαρά στους ολιγαρχικούς να επιχειρηματολογήσουν ελπίζοντας στην υποστήριξή του. Σαυτόν τον άνθρωπο θα πούμε ότι στη δημοκρατία θα έχει την ευκαιρία να προτείνει ό,τι θέλει, και θα έχει και την ευκαιρία να πείσει τους συμπολίτες του, και αν το καταφέρει θα τον ευχαριστήσουμε για τις υπηρεσίες του. Θα του πούμε επίσης ότι για να γίνει αυτό, για να αποκτήσει αυτός αυτή τη δύναμη, πρέπει να επικεντρωθούμε όλοι στο πρώτο. Tο οποίο πρώτο άρθρο θα πρέπει να λέει ότι την εξουσία την έχει και την ασκεί το σύνολο, ότι το σύνολο μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει οποιαδήποτε απόφαση, και ότι αυτό το άρθρο δεν αλλάζει και υπερισχύει όλων.

Η προηγούμενη παράγραφος θα μπορούσε και να έλλειπε. Αποτελεί αντίφαση με τα πρώτα. Αλλά επειδή καμιά φορά χρειαζόμαστε έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο, που να μπορούμε όλοι να τον φανταστούμε, και να εμπεριέχει όλα όσα θέλουμε, εγώ θα έθετα αυτόν. Πετυχαίνοντας αυτόν τον στόχο ανοίγει ο δρόμος για το σύνολο να κάνει όσες αλλαγές θέλει σε άρθρα και νόμους. Δεν θέλουμε να πούμε στο σύνολο τι θα αποφασίσει όταν θα πάρει την εξουσία. Θέλουμε να αποφασίζει.

Θωμάς Μαντζαρίδης

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s