Πολιτικές αυταπάτες

03.oxi-5-780x423.jpg
Στον ιστότοπο του Σταύρου Λυγερού αναρτήθηκε μία πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του γνωστού δημοσιογράφου και συγγραφέα όσο αφορά την πορεία της χώρας προς το τρίτο μνημόνιο. Πέρα από τις προσωπικές εκτιμήσεις του καθενός από εμάς, το κείμενο του Λυγερού φαίνεται να προσπαθεί να ισορροπήσει σε μία νηφάλια αποτίμηση των γεγονότων χωρίς ακραίες ερμηνείες και αιχμηρές εκφράσεις. Κάνει δηλαδή κάτι το αυτονόητο για ένα (πολιτικό) κείμενο, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν συναντάται συχνά στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα.

Θα σταχυολογήσω κάποια κομμάτια του κειμένου που νομίζω πως έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τα οποία ίσως μας βοηθήσουν να φτάσουμε σε ένα γενικότερο πολιτικό συμπέρασμα.

Ένας αφελής Πρωθυπουργός

Όταν ένα πολιτικό σύστημα έχει αποκοπεί από την κοινωνία, έχει αυτονομηθεί και ορίζει το ίδιο όλες τις πολιτικές διεργασίες, είναι λογικό όσοι το αποτελούν να προσπαθούν – σχεδόν αποκλειστικά – να διατηρήσουν τα προνόμια τους. Η εμπλοκή των πολιτών είναι ουσιαστικά μηδενική στην πολιτική ζωή της χώρας. Έτσι έχουμε φαινόμενα αναρρίχησης στην απόλυτη εξουσία (που απολαμβάνει ο εκάστοτε Έλληνας πρωθυπουργός) ανθρώπων οι οποίοι δεν θα μπορούσαν (λόγω της ίδιας της δομής του πολιτικού συστήματος) να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μίας τέτοιας θέσης. Έχουμε λοιπόν έναν νεαρό ο οποίος απλά δεν είχε τις προδιαγραφές να κυβερνήσει: «Η τύχη, άλλωστε, τον είχε ευνοήσει σκανδαλωδώς. Από το περιθώριο της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή τον προώθησε εκεί ο προηγούμενος πρόεδρος του κόμματος Αλέκος Αλαβάνος» και « Όταν η κρίση μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα μικρό τυπικό κόμμα διαμαρτυρίας σε δεύτερο κόμμα (2012) αυτός έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τέλος, οι εκλογές του Ιανουαρίου 2015 του άνοιξαν την πόρτα για την εξουσία». Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ο Τσίπρας (όπως αντίστοιχα δεν ήταν οι Σαμαράς, Παπανδρέου, Καραμανλής και Σημίτης και η ανικανότητα – αν όχι δολιότητα – που τους χαρακτηρίζει) αλλά το ίδιο το πολιτικό σύστημα που παράγει τέτοιους πολιτικούς.

Έχουμε λοιπόν πολιτικούς που στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι απλά αφελείς: «Δεν ήταν, όμως, μόνο η ψυχολογική του ανάγκη που τροφοδοτούσε τη μετέωρη αισιοδοξία του. Ήταν και ο ιδιότυπα αφελής ευρωπαϊσμός του. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, το κυρίαρχο ρεύμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, παραλλήλως με την κριτική που ασκούσε, έτρεφε μία εξιδανικευμένη εικόνα για τον τρόπο που λειτουργεί η ΕΕ.», όπως επίσης «…..αυτός και οι αρμόδιοι υπουργοί του περιορίσθηκαν σε προφορικές υποσχέσεις του Μάριο Ντράγκι και δεν απαίτησαν γραπτή δέσμευση του Eurogroup για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας»  και «….. αντανακλούσαν και δικές τους αυταπάτες. Ήταν αποκαλυπτική η ομολογία του Τσίπρα στη Βουλή πως το σχέδιο συμφωνίας που του είχε παραδώσει ο Γιούνκερ στα μέσα Ιουνίου 2015 ήταν γι’ αυτόν μία δυσάρεστη έκπληξη».

Πλήρης υποταγή και διέξοδο (;) στο δημοψήφισμα

Όταν ο Τσίπρας συνειδητοποίησε πως η πολιτική σε αυτό το επίπεδο είναι κυριολεκτικά πόλεμος και πως όλους αυτούς τους μήνες ήταν εκτός πραγματικότητας, αποφάσισε να παίξει το χαρτί του δημοψηφίσματος. Όχι φυσικά για να δώσει τον λόγο στους μόνους καθ’ ύλην αρμόδιους, δηλαδή τους Έλληνες πολίτες, αλλά για να χρησιμοποιήσει το ΟΧΙ ως διαπραγματευτικό χαρτί. Ένα χαρτί που στην συνέχεια έγινε φανερό πως δεν ήθελε να παίξει: «Όταν διαπίστωσε ότι η άλλη πλευρά δεν μετακινείται στο ελάχιστο και βρέθηκε αντιμέτωπος με την επώδυνη πρόταση-τελεσίγραφο του Γιούνκερ, ο πρωθυπουργός έφθασε στα όριά του. Μην έχοντας ούτε χρόνο ούτε εναλλακτικές λύσεις, κατέφυγε στην προκήρυξη του δημοψηφίσματος, ελπίζοντας ότι η επικράτηση του ΟΧΙ θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση του. Κι αυτό παρότι τα μηνύματα που δημοσίως έστελνε το ευρωιερατείο στην Αθήνα ήταν κατά ριπάς και πανομοιότυπα: Εάν δεν αποδεχθεί το σχέδιο των δανειστών η Ελλάδα θα αφεθεί να χρεοκοπήσει».

Και τώρα τι;

Το κείμενο του Λυγερού έχει ακόμα πολλά ενδιαφέροντα σημεία. Το μόνο σίγουρο – για όσους θέλουν να δουν χωρίς παρωπίδες – είναι ότι η χώρα μας βρίσκεται σε πολιτική και οικονομική κατοχή. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην εκλέγουμε κυβερνήσεις αλλά υπαλλήλους των δανειστών μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε την τελευταία ελπίδα αντίδρασης εντός του υφιστάμενου και βαθύτατα αντι-δημοκρατικού πολιτικού μας συστήματος. Ό,τι ζούμε από τον Ιανουάριο του 2015 ως και σήμερα αποδεικνύει με απόλυτο τρόπο πως με το αυτό το πολιτικό σύστημα δεν έχουμε καμία ελπίδα. Το πρόβλημα της χώρας είναι πρώτα από όλα πολιτικό και τον όνομα του είναι έλλειμμα δημοκρατίας. Χωρίς την επανεφεύρεση της δημοκρατίας δεν έχουμε καμία απολύτως τύχη. Το πρώτο απαραίτητο βήμα βρίσκεται εδώ. Διαβάστε, σκεφτείτε και υποστηρίξτε το.

Βουρλής Πέτρος

 

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s