Οικονομικά δημοψηφίσματα (II)

Mind Map

Μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας. Κεντρικό σύνθημα του πριν τις εκλογές ήταν η φράση “λεφτά υπάρχουν”. Αντίθετα, λίγο νωρίτερα, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σκιαγραφούσε με τα πλέον μελανά χρώματα την οικονομία της χώρας και ζητούσε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την διάλυση της Βουλής και την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Δύο ολόκληρα χρόνια πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία διεξαγωγής τους!

Ας δούμε όμως πόσα χρήματα δανείστηκε η χώρα, μέσω της έκδοσης ομολόγων, το διάστημα αυτό. Έξι περίπου μήνες πριν την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή, η κυβέρνηση του αποφάσισε να εκδώσει δεκαετές ομόλογο και να ζητήσει από τις περιβόητες και ορθολογικότατες αγορές 7,5 δις ευρώ. Για τα επόμενα 10 χρόνια η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να καταβάλει μόνο τον τόκο, ενώ τα 7,5 δις ευρώ θα έπρεπε να καταβληθούν ακριβώς 10 χρόνια μετά, από μία άλλη κυβέρνηση αλλά από τον ίδιο λαό!

Έχουμε λοιπόν:

– 11 Μαρτίου 2009 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7,5 δις €

Μόλις ένα μήνα μετά, η κυβέρνηση Καραμανλή προχωρά σε νέο δανεισμό.

– 7 Απριλίου 2009 – Πενταετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7 δις €

Πάλι, σε λιγότερο από ένα μήνα.

– 5 Μαΐου 2009 – Τριετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7,5 δις €

Η διαδικασία συνεχίζεται με αυστηρή περιοδικότητα.

– 10 Ιουνίου 2009 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 8 δις €

Βλέπουμε λοιπόν μια κυβέρνηση η οποία πριν παραιτηθεί και σε διάστημα 6 μηνών χρεώνει την χώρα 30 δις €!

Στην συνέχεια η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίζει τον «χορό των δισεκατομμυρίων» με νέο δανεισμό.

– 2 Φεβρουαρίου 2010  – Πενταετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 8 δις €, και έναν μήνα μετά

– 11 Μαρτίου 2010 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 5 δις €

Συνοψίζοντας, σε διάστημα ακριβώς ενός έτους, δύο κυβερνήσεις δανείσθηκαν 43 δις €! Ζήτησαν 43 δις ευρώ και τα πήραν. Ξέρετε πόσα πρόσφεραν οι ευφυείς, “αυτορυθμιζόμενες” και ορθολογικές αγορές; 97,745 δις ευρώ! Ναι διαβάσατε σωστά. Στις διαδοχικές δημοπρασίες οι αγορές πρόσφεραν αντίστοιχα 97,745 δις ευρώ.

Στις 23 Απριλίου 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει από το Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό «στήριξης», ανακοινώνει δηλαδή την χρεωκοπία της χώρας. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την χρεωκοπία και την κρίση που ταλαιπωρεί την χώρα για επτά χρόνια και η οποία θα μας συνοδεύει για αρκετές δεκαετίες ακόμα; Σίγουρα ναι, αν είχαμε δημοκρατία.

Ο δανεισμός στην Καλιφόρνια

Αν η πολιτική ελίτ στην Ελλάδα μπορεί να δανείζεται πακτωλούς χρημάτων χωρίς να συμβουλεύεται κανέναν, τι συμβαίνει άραγε στην πολιτεία της Καλιφόρνια;

Το άρθρο 16 του Συντάγματος της πολιτείας ορίζει ρητά πως δεν μπορεί να δημιουργηθεί χρέος μεγαλύτερο των 300.000$ χωρίς την έγκριση του από τους πολίτες μέσω οικονομικού δημοψηφίσματος. Η λογική πίσω από αυτή την πρακτική είναι πολύ απλή και ενώ γίνεται σεβαστή στην καθημερινή μας ζωή δεν ακολουθείται και στην πολιτική: αποφασίζει αυτός που πληρώνει. Έτσι, αφού οι πολίτες είναι αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν το χρέος θα πρέπει να είναι και αυτοί οι οποίοι θα αποφασίσουν για το αν επιθυμούν να προχωρήσουν σε δανεισμό ή όχι. Οι έντιμοι πολιτικοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από την λαϊκή ετυμηγορία. Αν οι λόγοι που επιθυμούν να δανειστούν είναι σημαντικοί οι πολίτες κατά πάσα πιθανότητα θα αποδεχτούν την πρόταση τους. Αντίθετα, αν με τον δανεισμό επιθυμούν να συντηρήσουν ένα πελατειακό κράτος ή να πριμοδοτήσουν – φυσικά με το αζημίωτο – διαπλεκόμενους εργολάβους και φαραωνικά έργα, το πιθανότερο είναι οι πολίτες να αρνηθούν.

Όσοι πιστεύουν πως τα παραπάνω θα οδηγήσουν σε χώρες και πολιτείες οι οποίες δεν μπορούν να κυβερνηθούν λόγω έλλειψης πόρων μπορούν να καθησυχάσουν της ανησυχίες τους διαβάζοντας τις, βασισμένες σε εμπειρικά δεδομένα δεκαετιών, μελέτες των Matsusaka για τις πολιτείες των Η.Π.Α. που διαθέτουν θεσμούς όπως οι παραπάνω (εδώ μπορείτε να βρείτε το πρώτο κεφάλαιο του σπουδαίου For the Many or the Few) και Feld και Matsusaka για την Ελβετία. Ο έλεγχος των πολιτών επί των οικονομικών του τόπου στον οποίο ζούνε δημιουργεί πρόβλημα μόνο σε όσους επιθυμούν να εκμεταλλευτούν την πολιτική τους θέση για να πλουτίσουν παράνομα.

Υπάρχει λύση

Η μόνη ουσιαστική λύση σε όλα μας τα πολιτικά προβλήματα είναι η δημοκρατία. Ένα πολίτευμα στο οποίο οι πολίτες θα έχουν τον πρώτο αλλά κυρίως και τον τελευταίο λόγο, οποτεδήποτε και για οποιοδήποτε πολιτικό ζήτημα επιθυμούν. Χωρίς θεσμούς άμεσης λογοδοσίας (ακυρωτικά, υποχρεωτικά και οικονομικά δημοψηφίσματα καθώς και δημοψηφίσματα ανάκλησης αιρετών) και διαμόρφωσης του πολιτικού πλαισίου (νομοθετικές και συνταγματικές πρωτοβουλίες πολιτών) η χώρα δεν πρόκειται να βγει ποτέ, πραγματικά, από την κρίση.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

6 Responses to Οικονομικά δημοψηφίσματα (II)

  1. Ο/Η gdamas λέει:

    Δέν είναι η ουσία αλλα δέν καταλαβαίνω το εξής: Οι κυβερνήσεις, λέει το άρθρο, ζήτησαν και πήραν 43 δις, αλλα οι αγορές πρόσφεραν 97,745 δίς. Τί σημαίνει αυτό;

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η blackboy1955 λέει:

    Aυτά που δεν υπάρχουν στο άρθρο:
    Στις περισσότερες περιπτώσεις τα κράτη δανείσθηκαν για δύο λόγους:
    1ον να συντηρήσουν και να αναπτύξουν τις κοινωνικές κρατικές παροχές προς τους πιο αδύναμους οικονομικά πολίτες αλλά και
    2ον να εκτελέσουν αναγκαία δημόσια έργα που δεν αναλάμβανε οι ιδιώτες ακόμα και όταν οι τράπεζεις ήταν πρόθυμες να τους δανείσουν.

    Προφανώς οδηγήθηκαν στο δανεισμό διότι είτε δεν ήταν δυνατό είτε δεν ήταν επιθυμητό να φορολογηθούν τα υψηλά εισοδήματα και ο πλούτος.

    (Το πελατειακό κράτος και ο παράνομος πλουτισμός από μίζες είναι δευτερογενή αποτελέσματα του ελλείματος δημοκρατίας και όχι πρωτογενείς αιτίες του δανεισμού όπως λανθασμένα κατά τη γνώμη μου ισχυρίζεται το άρθρο.)

    Μπροστά στους πολίτες λοιπόν όταν θεσμοθετηθούν τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών θα τεθούν διλήμματα σαν και αυτά:
    – ελλείμματα και ανάπτυξη ή πλεονάσματα και ανεργία
    – δανεισμός ή φορολόγηση του πλούτου
    – έκδοση κρατικού χρήματος για την κάλυψη δημοσίων αναγκών ή έκδοση χρήματος από ιδιωτικές τράπεζες
    κ.λ.π. κ.λ.π.

    Αλεξόπουλος Διονύσης.

    Μου αρέσει!

  3. Το άρθρο, όμως (και ο blackboy), ξεχνά την περίπτωση που δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τόκους και παλιότερα δάνεια –μια πραγματικότητα σε πολλές δυτικές χώρες.
    Η εναλλακτική σε αυτό μας οδηγεί στη Γερμανική πολιτική των ισορροπιμένων προϋπολογισμών ή των πλεονασμάτων…

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Βουρλής Πέτρος λέει:

      Σταμάτη, δεν το ξεχνώ και σίγουρα ο δανεισμός για την εξυπηρέτηση παλαιότερων δανείων είναι μία πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που πιθανότατα δεν θα υπήρχε αν είχαμε αποφασίσει εμείς για τα προηγούμενα δάνεια.

      Παρόλα αυτά, ας δούμε τι συμβαίνει σήμερα. Ακόμα και αν δανειζόμαστε για να εξυπηρετήσουμε δάνεια δεν θα έπρεπε να το ξέρουμε (με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι έτσι απλά και αόριστα) ή – ακόμα σημαντικότερο – να αποφασίζουμε εμείς ποια δάνεια θα εξυπηρετήσουμε και ποια όχι;

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s