Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας;

6.kommatokratia

Το κράτος μας έχει σαπίσει και πρέπει να το καταλάβουμε. Χρειαζόμαστε νέο πολίτευμα, χρειαζόμαστε μελέτη. Κάνω έκκληση στον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να συγκεντρώσουμε ανθρώπους που έχουν γνώση και να γίνει μία προετοιμασία για ένα υγιές πολίτευμα. Το πολίτευμα αυτό, της φαυλοκρατίας, επιτέλους πρέπει να ανατραπεί.[1]

Πριν από κάθε προσπάθεια ξεπεράσματος μίας δύσκολης κατάστασης, το σημαντικότερο όλων είναι να κατανοήσουμε πιο πραγματικά είναι το πρόβλημα. Δυστυχώς συχνά συγχέουμε το σύμπτωμα με την πραγματική ασθένεια. Αν το θερμόμετρο δείχνει υψηλό πυρετό δεν έχει νόημα να τα ‘βάλουμε΄ με αυτό και όταν νοσούμε το πρόβλημα (όσο και αν αυτά δεν είναι ευχάριστα) δεν είναι ο πονοκέφαλος ή ο πυρετός. Πρέπει πρώτα από όλα να βρούμε την αιτία, την ίδια την ασθένεια, να προσπαθήσουμε να θεραπευτούμε και στην συνέχεια να προστατευτούμε από αυτή.

Έτσι, όσο και αν σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσε κάποιος να το υποστηρίξει, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τα μνημόνια, δεν είναι η γερμανική παντοκρατορία και η συνεπαγόμενη πολιτική κατοχή, δεν είναι η κλιμακούμενη εξαθλίωση, δεν είναι η φυγή της πλέον δυναμικής και δυνητικά παραγωγικής ομάδας συμπολιτών μας στο εξωτερικό, δεν είναι η σταδιακή απαξίωση κάθε παραγωγικής διαδικασίας, δεν είναι ο ανεκμετάλλευτος τουρισμός (όλη η χώρα θα μπορούσε να ζει από τον αρχαιολογικό τουρισμό), δεν είναι το ευρώ, δεν είναι η διαφθορά, δεν είναι η ‘παγιδευμένη’, δυσλειτουργική και άδικη δικαιοσύνη. Όλα τα παραπάνω είναι κρίσιμα και συνθέτουν, μαζί με πολλά άλλα, την εικόνα μίας χώρας που φθίνει αλλά δεν αποτελούν το πρωταρχικό μας πρόβλημα. Γιατί, όλα αυτά, από τις απαρχές του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, παράγονται από ένα και μόνο πράγμα: την κομματοκρατία[2]. Μία μικρή – αλλά με σημαντικά μεγάλα παρακλάδια στην ελληνική κοινωνία – παρασιτική ομάδα, η οποία ζούσε και συνεχίζει να ζει σε βάρος όλης της χώρας. Αυτή είναι η ασθένεια και αυτό πρέπει να παλέψουμε. Όλοι οι Έλληνες, όποιες και αν είναι οι ιδέες μας, όποιες και αν είναι οι αφετηρίες μας, οι ελπίδες μας και τα όνειρα μας. Γιατί όλοι έχουμε έναν κοινό και αδίστακτο εχθρό: την πολιτική ελίτ.

Στο απόσπασμα που παρέθεσα στην αρχή, ο Μπέης αναγνωρίζει το πρόβλημα (δεν μιλά για πρόσωπα, αλλά για ένα υγιές πολίτευμα) και προτείνει μία δράση για το ξεπέρασμα του. Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτή, σίγουρα, η λύση δεν μπορεί παρά να είναι η σταδιακή αλλά ουσιαστική αποδυνάμωση της πολιτικής ελίτ και δεν υπάρχει κανένας καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει κανείς από τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών. Δείτε εδώ τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με αυτά, σκεφτείτε με πόσους τρόπους θα μπορούσαμε να ελέγχουμε τους ‘αντιπροσώπους’ μας και υποστηρίξτε την πρόταση μας. Γιατί η δημοκρατική αλλαγή δεν θα έρθει παρά μόνο από εμάς, τους απλούς πολίτες και από κανέναν άλλον.

Βουρλής Πέτρος

[1] Κώστας Μπέης, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών σε εκδήλωση του ΔΣ Αθηνών (15 Ιουλίου 2010), Δημοσιευμένο στο Περιοδικό «Επίκαιρα» Το νέο ΜΝΗΜΟΝΙΟ η Μαύρη βίβλος για την Ελλάδα.

[2] Διαβάστε οπωσδήποτε το βιβλίο του Βασίλη Ι. Φίλια Κοινωνία και εξουσία στην Ελλάδα.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

6 απαντήσεις στο Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας;

  1. Παράθεμα: Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας;

  2. Παράθεμα: Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας; | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  3. Παράθεμα: Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας; | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  4. Παράθεμα: Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας; | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  5. Παράθεμα: Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας; | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  6. Ο/Η kostas lampos λέει:

    Αγαπητέ Πέτρο,

    Όταν η αναζήτηση της αιτίας της συστημικής παρακμής και της πολύπλευρης κοινωνικής κακοδαιμονίας περιορίζεται στο εποικοδόμημα, δηλαδή στην κομματοκρατία και στην πολιτική ελίτ που αποτελούν κατ’ εξοχήν συμπτώματα-δημιουργήματα του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και δεν προχωράει στο οικοδόμημα και στα θεμέλια του οικοδομήματος, τότε κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, παραπλανούμε και εξαπατούμε τον κόσμο στον οποίο απευθυνόμαστε και περιμένει τη βοήθειά μας για να κατανοήσει το πρόβλημα της οικονομικής ανισότητας, της κοινωνικής παρακμής και της επιλογής της εξόδου από τον ‘πολιτισμό της καπιταλιστικής βαρβαρότητας’.
    Είναι άγνοια ή αφέλεια, αν δεν είναι σκοπιμότητα, να πιστεύουμε ότι, σε συνθήκες ακραίας οικονομικής ανισότητας, όπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και το 99% αποπροσανατολισμένο με τέτοιου είδους αναλύσεις φυτοζωεί εξαιτίας του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου, μπορούμε να αλλάξουμε το πολιτικό εποικοδόμημα, δηλαδή να καταργήσουμε την κομματοκρατία και τις πολιτικές ελίτ με άνευρα και απατηλά δημοψηφίσματα ελβετικού (http://tvxs.gr/news/user-post/gia-mytho-kai-tin-pragmatikotita-tis-elbetikis-amesis-dimokratias ) ή άλλου τύπου, τα οποία τελικά νομιμοποιούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και προσφέρουν άλλοθι στον κυρίως υπεύθυνο αυτής της παρακμής που δεν είναι άλλος από την ατομική ιδιοκτησία γενικά και ειδικότερα στην ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, δηλαδή, στον καπιταλισμό.
    Ας κατανοήσουμε, όσο είναι ακόμα καιρός, αν πράγματι είναι, ότι όσο θα υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία (http://www.protagon.gr/anagnwstes/i-atomiki-idioktisia-kai-to-provlima-tis-dimokratias-kai-tis-eirinis-44341361451) θα υπάρχει οικονομικοκοινωνική ανισότητα, δηλαδή οικονομική ελίτ, ολιγαρχία του πλούτου κατά συνέπεια και της πολιτικής, τόσο θα υπάρχει κομματοκρατία που θα υπονομεύει τον αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για κοινωνική ισότητα, για πραγματική άμεση/αταξική (http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2016/11/blog-post_5.html) δημοκρατία και για οικονομική, κοινωνική, οικουμενική ειρήνη.
    Το γεγονός ότι αυτό το ταμπού της ατομικής ιδιοκτησίας, τον πυρήνα του καπιταλισμού και την βασική αιτία της κακοδαιμονίας της ανθρωπότητας δεν το αγγίζουμε δεν σημαίνει παρά ότι φοβούμαστε να δούμε κατάματα την τρέχουσα πραγματικότητα, πράγμα όμως που σημαίνει ότι οι σκοταδιστικοί μύθοι και οι τοξικές/ταξικές κομματικές ιδεολογίες έχουν εποικίσει το μυαλό μας. Όσο όμως δεν κατανοούμε την πραγματική αιτία της κακοδαιμονίας μας τόσο και δεν θα μπορούμε να την αλλάξουμε προς το καλύτερο, προς την κοινωνική ισότητα, προς έναν καλύτερο κόσμο, ο οποίος δεν είναι σήμερα, στον 21ο αιώνα, μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά και αναπόφευκτος για τη σωτηρία του πλανήτη και τη συνέχιση της συναρπαστικής ανθρώπινης συμπαντικής περιπέτειας.
    ΥΓ. Αν νομίζεις ότι τα συνημμένα κείμενα βοηθούν στον διάλογο που φιλοξενείς, μπορείς να τα δημοσιεύσεις στον ανήσυχο ιστοχώρο σου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s