Ώστε δεν μπορούν οι τεχνοκράτες;

%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%ce%b9

Tο κείμενο του Κων/νου Πουλή θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων. Κι όμως αποτυγχάνει να διακρίνει τη ρίζα των προβλημάτων της ελληνικής πολιτικής κοινότητας. Το βλέμμα του συγγραφέα δεν εστιάζει στο κρίσιμο ζήτημα. Στη συνέχεια θα σχολιάσω μερικά αποσπάσματα του κειμένου (εντός “ …”) προσπαθώντας να δείξω τι είναι αυτό που λείπει.

“ο θρίαμβος του λόγου των τεχνοκρατών είναι ο λόγος για τον οποίον χάνουμε παταγωδώς.”

      Ποιος λόγος μπορεί ν’ αντιπαρατεθεί στο λόγο των τεχνοκρατών; Μήπως ο λόγος κάποιων άλλων τεχνοκρατών;

“το εκλογικό σώμα επέλεξε να «μένει Ευρώπη».”

    Μάλλον εννοεί το Σεπτέμβρη του 15. Ε, λοιπόν εδώ ξεκινάει η διαφορετική οπτική μας. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές οι πολίτες σπανίως απαντούν σε στρατηγικά ερωτήματα. Διότι απλά δεν τους τίθενται. Αντιθέτως το Γενάρη του 15 ήταν μια στιγμή όπου οι πολίτες έκαναν ένα πρώτο βήμα μιας στρατηγικής απάντησης. Τον Ιούλιο του 15 έκαναν το δεύτερο βήμα. Για ν’ ανακαλύψουν πως δεν δύνανται να κάνουν το τρίτο αφού το παράγγελμα δίνεται απ’ το πρωθυπουργό κι αυτός δεν ήταν διατεθειμένος (καλώς ή κακώς, αδιάφορο) να το δώσει. Έτσι φθάσαμε, το Σεπτέμβρη του 15, να πρέπει οι πολίτες ν’ απαντήσουν στο τακτικό και ουχί στρατηγικό ερώτημα “ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης είναι ο καλύτερος μνημονιακός διαχειριστής;”. Και απάντησαν.


«δεν μπορεί ξαφνικά να βασιστείς στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για να πεις στον κόσμο ότι το ευρώ μάς τελείωσε»


Πράγματι δεν μπορείς. Μπορείς όμως και για την ακρίβεια είσαι υποχρεωμένος να πεις σε αφεντικά (τρόϊκα) αλλά και πολίτες ότι οποιαδήποτε συμφωνία μετά την 5η του Ιούλη πρέπει να περάσει την βάσανο του δημοψηφίσματος. Η απάντηση των Ευρωπαίων τότε δεν θα μπορούσε να ήταν η έξοδος της Ελλάδας απ’ ευρώ διότι πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται απ’ τις συνθήκες της Ευρωζώνης. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν ένας οικονομικός πόλεμος. Ας ήταν. Θ’ απαντούσαν οι έλληνες πολίτες με την ψήφο τους υπερ ή κατά της νέας συμφωνίας που θα τους έφερνε ο εκβιαζόμενος, απ’ τους Ευρωπαίους, Τσίπρας.
Αντί ν’ αναζητούμε τους οικονομολόγους που θα δώσουν τις πειστικές εναλλακτικές τεχνοκρατικές απαντήσεις ας κάνουμε μερικά βήματα πίσω για να δούμε την μεγάλη εικόνα. Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνοκρατική εναλλακτική αλλά το ποιος πρέπει να έχει τη τελευταία λέξη. Οι πολίτες ή οι τεχνοκράτες (εναλλακτικοί ή καθεστωτικοί); Όσο δεν απαντάμε ξεκάθαρα “οι πολίτες”, οι τεχνοκράτες δεν θα μας απαντούν παρά μόνο αυτό που θα τους υπαγορεύει η καθεστωτική αντίληψη.

Αλεξόπουλος Διονύσης

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s