Ευθύνη των πολιτών για το συλλογικό αδιέξοδο που βιώνουμε

citizens

Προϋπόθεση για να καταλάβει κάποιος το παρακάτω κείμενο είναι να έχει δεχθεί και να έχει εμπεδώσει τις εξής αρχές:

  1. Οι εκλογή αντιπροσώπων είναι απαραίτητο πολιτικό εργαλείο λόγω πολυπληθούς κοινωνίας αλλά αποτελεί απολύτως ολιγαρχική διαδικασία και επ΄ουδενί δεν δικαιολογεί η εφαρμογή της, τον όρο δημοκρατία στον προσδιορισμό του πολιτεύματος που εφαρμόζεται.
  1. Οι έννοιες της ισχύος και της ευθύνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.

Είναι καθημερινό φαινόμενο, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να ακούμε πολιτικούς, δημοσιογράφους αλλά και πολίτες να διατυπώνουν την εξής θέση: «Οι πολίτες έχουμε ευθύνη για την κατάσταση που δημιουργήθηκε», «Μας αξίζουν αυτά που ζούμε», «Φταίμε όλοι γιατί εμείς τους ψηφίζουμε». Να είμαι ειλικρινής δεν έχω ακούσει από κανέναν αντίθετη άποψη.

Ξεκινώ λοιπόν με το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξω προκειμένου να είμαι από την αρχή σαφής:

Οι μη αιρετοί Έλληνες πολίτες κατά κανόνα, δεν έχουμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ, ούτε συλλογική ούτε ατομική για το συλλογικό αδιέξοδο που βιώνουμε

διότι

η πολιτική αντίληψη των μελών ενός εκ γενετής και διαχρονικά ετερόνομου συλλογικού υποκειμένου, η οποία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την μέση αξιακή τους κατάσταση, δεν ταυτίζεται με καμιάς μορφής ευθύνη τους γι΄αυτήν.

Και εξηγούμαι:

  1. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ: Η μοναδική συμμετοχική διαδικασία των πολιτών που περιγράφεται στο σύνταγμα μας είναι οι εκλογές αντιπροσώπων. Άρα με δεδομένη την πρώτη αρχή, το σύνταγμα μας δεν περιγράφει καμία συλλογική δημοκρατική διαδικασία των πολιτών για λήψη συλλογικών αποφάσεων με ισχυρότερη τη συλλογική θέση των πολιτών έναντι οποιουδήποτε. Το σύνταγμα των Ελλήνων πολιτών περιγράφει ολιγαρχία και μάλιστα απολυταρχική ολιγαρχία. Άρα η απόδειξη για την απόλυτη απουσία της συλλογικής ευθύνης, με δεδομένη και την δεύτερη αρχή, είναι η αδιαμφισβήτητη, απόλυτη, συγκλονιστική απουσία περιγραφής στο σύνταγμά μας, διαδικασίας που αποδίδει συλλογική ισχύ στους Έλληνες πολίτες.
  1. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ: Εδώ είναι λίγο πιο σύνθετα τα πράγματα. Για να μπορέσω να εξηγήσω καλύτερα την οπτική μου, επιτρέψτε μου να κάνω την εξής παρομοίωση: Ας υποθέσουμε πως η πολιτική αντίληψη και η αξιακή κατάσταση του κάθε Έλληνα πολίτη αποτελούν το περιεχόμενο ενός κουτιού που βρίσκεται στο κεφάλι του. Από εκεί ανασύρει τα δεδομένα προκειμένου να διαμορφώσει άποψη και να ενεργήσει για θέματα που αφορούν το ατομικό και το συλλογικό επίπεδο
  • ΑΤΟΜΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Όποτε ο πολίτης θελήσει να πάρει κάποια απόφαση σε ατομικό επίπεδο, ανασύρει από αυτό το κουτί τα αξιακά δεδομένα που θα τον κάνουν να αποφασίσει και να ενεργήσει. Δηλαδή η συμπεριφορά του στην οικογένεια του, στην εργασία του και γενικά στις διαπροσωπικές του σχέσεις καθορίζεται από το περιεχόμενο του κουτιού το οποίο καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί την ατομική του ισχύ η οποία με τη σειρά της καθορίζει και την ατομική του ευθύνη για τις επιλογές του. Ως αυτόνομα ατομικά υποκείμενα που ζούμε ανάμεσα σε άλλα αυτόνομα ατομικά υποκείμενα εντός του ίδιου πλαισίου, τους κανόνες του οποίου δεν καθορίζουμε (αλλά δεν παύει να είναι κατά κανόνα κοινό πλαίσιο για όλους μας), είναι λογικό η αξιακή κατάσταση του καθενός μας η οποία καθορίζει τη χρήση της ατομικής μας ισχύος, να δεχόμαστε ότι ταυτίζεται με την ευθύνη για τις ενέργειες μας που προκύπτουν από την άσκηση αυτής της ισχύος.
  • ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ: Ας δούμε τώρα την άσκηση της ατομικής ισχύος του Έλληνα πολίτη σε συλλογικό επίπεδο. Και πάλι η άσκηση της ατομικής του ισχύος και για τα συλλογικά θέματα καθορίζεται από το περιεχόμενο του κουτιού. Η ψήφος του, η πολιτική άποψη του, ο λόγος για να συμμετέχει ή να μη συμμετέχει σε μια πορεία, το ενδιαφέρον ή η αδιαφορία για το πολιτικό σύστημα, ο τρόπος που σκέφτεται και συζητά ή δεν συζητά πολιτικά, η δημόσια στάση και συμπεριφορά του, όλα καθορίζονται από το περιεχόμενο αυτού του κουτιού. Μήπως όμως όταν αναφερόμαστε σε άσκηση ατομικής ισχύος του Έλληνα πολίτη για συλλογικά θέματα, η ευθύνη για τη συλλογική του αντίληψη, για την πολιτική του παιδεία και για την μέση αξιακή του κατάσταση τελικά, πρέπει να αναρωτηθούμε αν πρέπει να αποδίδεται στον φορέα  του κουτιού (δηλαδή στον πολίτη όπως στο ατομικό επίπεδο), ή σε αυτόν που έχει την ισχύ να γεμίζει το κουτί;

Στο ατομικό επίπεδο, ο κάθε Έλληνας πολίτης έχει την ισχύ και την ευθύνη για το πνευματικό και οικονομικό του επίπεδο ως προς το μέσο όρο των Ελλήνων.

 Σε καμία όμως περίπτωση δεν έχει ευθύνη για το επίπεδο αυτού του μέσου όρου διότι αυτό διαμορφώνεται από όποιον έχει την ισχύ να γεμίζει το κουτί στο κεφάλι μας.

Ας δούμε τώρα ποιος είναι αυτός που γεμίζει το κουτί των Ελλήνων πολιτών, ποιος είναι δηλαδή αυτός που έχει την ισχύ στη διαμόρφωση της πολιτικής του αντίληψης και της μέσης αξιακής του κατάστασης:

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Οικογένεια, γειτονιά, φίλοι, εργασία.

ΝΟΜΟΙ: Ο τρόπος που αποφασίζονται οι νόμοι που διέπουν την κοινωνία των Ελλήνων πολιτών και ο τρόπος που εφαρμόζονται.

ΠΑΙΔΕΙΑ: Όλα τα στάδια εκπαίδευσης

ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΗΜΑ: Ειδησεογραφικό, πολιτικό, ενημερωτικό, ψυχαγωγικό.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ: Συνδικάτα, σύλλογοι.

Εδώ να σημειώσω ότι δεν ξεκινώ με δεδομένο ότι ο κάθε ένας από τους παραπάνω παράγοντες λειτουργεί θετικά ή αρνητικά ή ότι η μέση αξιακή κατάσταση των Ελλήνων πολιτών είναι καλή ή κακή  διότι αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι να την χαρακτηρίσω αλλά να φανεί ποιος την καθορίζει. Το αν είναι καλή ή κακή ας το κρίνει ο καθένας μας όπως θέλει, το θέμα είναι ποιος γεμίζει το κουτί στο κεφάλι μας.

Ως γνωστόν το κοινωνικό κεφάλαιο, δηλαδή τα συνδικάτα και οι σύλλογοι στην Ελλάδα χειραγωγούνται απολύτως από το πολιτικό προσωπικό. Ο λόγος που έβαλα το κοινωνικό κεφάλαιο είναι για να προλάβω την ερώτηση: «αφού και στην υπόλοιπη Ευρώπη, περίπου το ίδιο πολιτικό σύστημα έχουν, γιατί  τα κάνουν διαφορετικά;» Και η απάντηση είναι: Διότι στις άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ νόμοι παιδεία και δημόσιο βήμα είναι με εξαιρέσεις εκτός του θεσμοθετημένου ελέγχου των πολιτών, το κοινωνικό κεφάλαιο είναι ισχυρότατο.

Δεν αναφέρω την Εκκλησία διότι θεωρώ πως από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους ως σήμερα έχει αδρανήσει εντελώς ως προς τον πολιτικό λόγο. Εφαρμόζει προς το πολιτικό προσωπικό την τακτική «μη με ενοχλείτε να μην σας ενοχλώ».  Έχει δηλαδή αποσυρθεί από το δικαίωμα να συμμετέχει στο γέμισμα του κουτιού τουλάχιστον ως προς την πολιτική αντίληψη.

Ας δούμε τώρα τι έχει συμβεί με το περιεχόμενο στο κουτί μας, από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους ως σήμερα: Στα 180 χρόνια περίπου της νεότερης ιστορίας των Ελλήνων ας δεχθούμε ότι βρισκόμαστε στην 8η γενιά.

Ας δεχθούμε επίσης ότι στην 1η γενιά του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους αλλά και σε όλες τις επόμενες γενιές, η οικογένεια συμμετείχε στο γέμισμα του κουτιού της επόμενης γενιάς κατά μέσο όρο όσο και όλοι οι άλλοι παράγοντες μαζί (αν κάποιος θεωρεί ότι είναι διαφορετικό το ποσοστό ας κάνει την παρακάτω διαδικασία με το δικό του ποσοστό).

Δηλαδή στης δεύτερης γενιάς, το περιεχόμενο στο κουτί των Ελλήνων πολιτών, διαμορφώθηκε κατά 50% από την οικογένεια και κατά 50% από όλους τους άλλους παράγοντες.

Στης 3ης γενιάς, στο κουτί των Ελλήνων πολιτών μπήκε ό,τι είχε η οικογένεια της δεύτερης γενιάς + 50% οι άλλοι παράγοντες, δηλαδή το κουτί περιέχει 25% οικογένεια και 75% τους άλλους παράγοντες.

Της 4ης γενιάς το κουτί των Ελλήνων πολιτών γέμισε με ότι είχε η οικογένεια της τρίτης γενιάς + 50% οι άλλοι παράγοντες, δηλαδή το κουτί περιέχει 12,5% οικογένεια και 87,5% τους άλλους παράγοντες

Όπως είπαμε βρισκόμαστε στην 8η γενιά. Ακολουθώντας την παραπάνω διαδικασία για κάθε γενιά καταλήγουμε ότι  της 8ης  γενιάς το κουτί των Ελλήνων πολιτών γεμίζει με ότι είχε η οικογένεια της 7ης γενιάς + 50% οι άλλοι παράγοντες, δηλαδή το κουτί περιέχει 0,78% οικογένεια και 99,22% τους άλλους παράγοντες.

Στον αναγνώστη εναπόκειται να αποφασίσει αν ως Έλληνας πολίτης έχει θεσμοθετημένη ισχύ άρα και ευθύνη επί των «άλλων παραγόντων» δηλαδή των νόμων, της παιδείας και του δημοσίου βήματος (όπως είπαμε το κοινωνικό κεφάλαιο είναι απολύτως χειραγωγημένο από το πολιτικό προσωπικό). Αν όμως κάποιος θεωρήσει ότι έχει θεσμοθετημένη ισχύ επί αυτών των παραγόντων, παρακαλώ να μου την εξηγήσει.

Αυτοί που είχαν την ισχύ επί αυτών των  «άλλων παραγόντων» και γέμισαν το κουτί των Ελλήνων πολιτών με το 99,22% του περιεχομένου του δηλαδή διαμόρφωσαν την πολιτική του αντίληψη και σε σημαντικό βαθμό τη μέση αξιακή κατάσταση των Ελλήνων πολιτών, μήπως έχουν τελικά και την απόλυτη ευθύνη γι΄αυτό που συλλογικά βιώνουμε;

Για να μην γίνει σύγχυση υπενθυμίζω ότι ευθύνη για το συλλογικό αδιέξοδο που βιώνουμε έχει αυτός που έχει ισχύ στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τους Έλληνες πολίτες. Όταν κάποιος χειραγωγεί το 99,22% της πολιτικής αντίληψης των Ελλήνων πολιτών, έχει 100% plus ισχύ στη λήψη των αποφάσεων. Άρα και 100% ευθύνη.

Στην Ελλάδα διαχρονικά μέσω της ολιγαρχικής διαδικασίας των εκλογών, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως ψευτοδημοκρατική προβιά και οι οποίες ελέγχονται απόλυτα ως προς το αποτέλεσμα του αποτελέσματός τους, καλύπτεται η απόλυτη ισχύς άρα και η απόλυτη ευθύνη μιας ολιγαρχικής ομάδας που περιλαμβάνει το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό, για τους νόμους μας, την παιδεία και το δημόσιο βήμα μας άρα και για την πολιτική αντίληψη μας και τη μέση αξιακή κατάσταση μας. Και το καταφέρνει πολύ καλά διότι από το ξεκίνημα της εκπαίδευσης μας ως το τέλος της δεν υπάρχει ούτε σε ένα βιβλίο, ούτε σε μια υποσημείωση και τελικά σε κανένα σημείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αυτό που τα ιερά τέρατα της πολιτικής ανάλυσης παγκοσμίως, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως τις μέρες μας και τον Καστοριάδη θεωρούν δεδομένο: Οι εκλογές αντιπροσώπων είναι ολιγαρχική διαδικασία.

Μας έχουν πείσει ότι η διενέργεια εκλογών σημαίνει  ότι έχουμε δημοκρατία, έτσι κρατούν έντεχνα όλη την ισχύ δική τους και αποδίδουν όλη την ευθύνη στους πολίτες.

Όταν πάρουμε την ισχύ των νόμων, της παιδείας και του δημοσίου βήματος στα χέρια μας και αφού περάσουν τουλάχιστον 3 γενιές, ας έρθει όποιος θέλει να αποδώσει ευθύνη στους Έλληνες πολίτες για τα πεπραγμένα μας, διότι για 3 γενιές ως συλλογικό υποκείμενο θα έχουμε αυτονομηθεί, θα έχουμε συλλογική ισχύ και επί των συλλογικών αποφάσεων αλλά και επί των παραγόντων που διαμορφώνουν την πολιτική μας αντίληψη.

Έχουμε ανακαλύψει ότι στο πολιτικό μας σύστημα, όπως αυτό περιγράφεται από το σύνταγμα μας, καταδεικνύεται αδιαμφισβήτητα απόλυτη απουσία δημοκρατίας.

Είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα, αυτή η αλήθεια να επικοινωνηθεί χωρίς επικοινωνιακές τακτικές, επιθετικά, ξεκάθαρα στους συνέλληνες. Είναι το θεμέλιο για να συνειδητοποιήσουμε όλοι, που βρισκόμαστε στον πολιτικό χάρτη, να αναζητήσουμε τις μεθόδους συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων που εφαρμόζονται επιτυχημένα σε άλλες χώρες, ώστε να αποκτήσουμε οι πολίτες ακόμα και με κάθε κόστος, την ισχύ και την ευθύνη για τη διαμόρφωση και τον διαρκή έλεγχο του κοινού πλαισίου μέσα στο οποίο θα συνυπάρξουμε με τους συμπολίτες μας.

Μανώλης Δήμου

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink.

4 απαντήσεις στο Ευθύνη των πολιτών για το συλλογικό αδιέξοδο που βιώνουμε

  1. Παράθεμα: Ευθύνη των πολιτών για το συλλογικό αδιέξοδο που βιώνουμε | tolmima

  2. Ο/Η blackboy1955 λέει:

    Μπράβο Μανώλη. Διατύπωσες με μεγάλη σαφήνεια τις απόψεις σου. Μηχανικός γαρ.
    Έχουμε έτσι τη δυνατότητα να εντοπίσουμε που ακριβώς διαφωνούμε.

    Η πρώτη αρχή με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.
    Στη δεύτερη αρχή χρειάζομαι μια διευκρίνηση. Γράφεις «2.Οι έννοιες της ισχύος και της ευθύνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.» Το «άρρηκτα συνδεδεμένες» τι ακριβώς σημαίνει; Μήπως ότι ταυτίζονται; Μήπως ότι έχουν το ίδιο πεδίο ορισμού και το ίδιο σύνολο τιμών;

    Αλεξόπουλος Διονύσης

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Μανώλης Δήμου λέει:

      Γειά σου Διονύση,
      σημαίνει ότι αν έχω 10% ισχύ έχω 10% ευθύνη, αν έχω 10% ευθύνη έχω 10% ισχύ,
      αν έχω 50% ισχύ έχω 50 % ευθύνη, αν έχω 50% ευθύνη έχω 50% ισχύ,
      αν έχω 100% ισχύ έχω 100% ευθύνη, αν έχω 100% ευθύνη έχω 100% ισχύ,
      και τέλος αν έχω 0% ισχύ έχω 0% ευθύνη, αν έχω 0% ευθύνη έχω 0% ισχύ.

      Μου αρέσει!

  3. «Οι έννοιες της ισχύος και της ευθύνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.»

    Διαφωνώ. Αν κάποιος γεννηθεί φτωχός ή ανάπηρος, δεν αίρεται στο ελάχιστο η ευθύνη του για τη ζωή του. Το μόνο που αίρεται, είναι το φταίξιμό του, αν δεν τα καταφέρνει καλά.

    ***Είμαστε υπεύθυνοι***, επειδή αφήσαμε το πολίτευμά μας να είναι ολιγαρχία και κάναμε τα στραβά μάτια. Αν ακόμα δεν τα ανοίξαμε, φταίμε κι όλας –μας αξίζει. ***Είμαστε υπεύθυνοι***, γιατί αφήσαμε να μας κυβερνούν, ανθρώπους, *που δήλωναν* ότι δεν θα φταίνε ποτέ και για τίποτα –*ούτε για τα ποινικά αδικήματα που διαπράττουν*!!!

    Κάτι μοιάζει να έχετε μπερδέψει: η ελευθερία δεν χαρίζεται. Δε θα μας τη δώσει κανένα χαρτί κι ας το πούμε σύνταγμα. Το ζήτημα είναι η ανάγκη μας ή όχι να αυτοκυβερνιόμαστε και να μη μας κυβερνάν λαμόγια.

    Καστοριάδης:

    Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

    http://eranistis.net/wordpress/2013/05/18/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B1/

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s