Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος;

πολιτικές διαφωνίες

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να λύσουμε τις πολιτικές μας διαφωνίες;

Με τους κολλητούς, την επιβολή της άποψης του (οικονομικά, πολιτικά) ισχυρότερου, τους μπετοναρισμένους επαγγελματίες πολιτικούς, την αναμέτρηση κομματικών γραφειοκρατιών σε εκλογικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες εφ’ όλης της ύλης;

Ή

Με αναμετρήσεις σε δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών επί συγκεκριμένου κάθε φορά πολιτικού ζητήματος;

Ο δεύτερος τρόπος έχει το πλεονέκτημα ότι εκτός εξαιρετικών, από πολιτική άποψη, χρονικών περιόδων καμιά ιδεολογική-πολιτική παράταξη δεν θα βλέπει τις πολιτικές της θέσεις, στις περισσότερες δημοψηφισματικές πολιτικές μάχες, να κατακτούν την πλειοψηφία των πολιτών.

Υ.Γ. Υπάρχει και τρίτος τρόπος. Η ανοιχτή πολιτική βία. Εύχομαι ολόψυχα να μην φθάσουμε ως εκεί.

Αλεξόπουλος Διονύσης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Τι μπορούμε να μάθουμε από ένα δημοψήφισμα στην Μασαχουσέτη.

30.noon2_final.jpg

Ο πολύπαθος χώρος της παιδείας στην Ελλάδα, πειραματόζωο μετά από κάθε αλλαγή κυβέρνησης, είναι αντικείμενο ιδεολογικών μαχών σε όλα τα κράτη του κόσμου. Σε κάποια, όμως, παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα, καλούνται οι πολίτες να πάρουν τις τελικές αποφάσεις για συγκεκριμένα εκπαιδευτικά ζητήματα.

3,5 εκατομμύρια πολίτες της Μασαχουσέτης, του Χάρβαρντ, του ΜΙΤ και του Ταφτς, της Αμερικής, ψήφισαν τον Νοέμβριο του 2016 σε ένα δημοψήφισμα για την επέκταση των charter schools, των σχολείων δημόσιας χρηματοδοτήσης αλλά ιδιωτικού επιχειρηματικού ελέγχου.

Υπερασπιστές του ΝΑΙ, ήταν ολόκληρο το νεοφιλελεύθερο μπλοκ. Τα ιδρύματα Melinda & Bill Gates και Walton Education Foundation, η ομάδα «Οικογένειες για Άριστα Σχολεία» (Famillies for Excellent Schools- FES) των χρηματιστών της Wall Street,  ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg, η οικογένεια Walton, γνωστή στις ΗΠΑ για το “ενδιαφέρον” της  στα ζητήματα παιδείας, η ομάδα Democrats for Education Reform, η οποία δρα στο εσωτερικό του Δημοκρατικού κόμματος, με στόχο την πολιτική υποστήριξη των charters και ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της πολιτείας Charlie Baker. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός παιδείας της πολιτείας James Peyser, ο οποίος μάλιστα  ήταν μέλος του εκτελεστικού γραφείου της εταιρείας «Οικογένειες για Άριστα Σχολεία» που προαναφέραμε, άρα είχε και άμεσο υλικό ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Άλλωστε τα charter schools είναι κοινός παρανομαστής της εκπαιδευτικής πολιτικής Μπους και Ομπάμα με διακομματική πολιτική υποστήριξη, ακρογωνιαίος λίθος των δύο τελευταίων μεγάλων ομοσπονδιακών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, το No Child Left Behind (NCLF) και το Race to the Top.

30.Yes-On-2 _ small

Τα επιχειρήματα του ΝΑΙ ήταν τα γνωστά του νεοφιλελευθερισμού. Η απελευθέρωση των σχολείων από τον δημόσιο έλεγχο και η εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας θα επιφέρουν το σπάσιμο της γραφειοκρατίας και την ευεργετική επίδραση των κεφαλαιοκρατικών αντιλήψεων. Οι υψηλές αποδόσεις των συγκεκριμένων 78 σχολείων της Μασαχουσέτης τεκμηρίωνε την επιχειρηματολογία. Άλλωστε αυτά τα σχολεία δεν ανήκαν στην «ζώνη της σκουριάς», Ντιτρόιτ, Σικάγο, όπου μεγάλα σκάνδαλα αποκαλύφτηκαν, καθώς εταιρείες αρπακτικά βρήκαν ελεύθερο το πεδίο δράσης στα charter schools. Και βέβαια κατά τα γνωστά, εκτός από το άφθονο χρήμα, σύσσωμα τα ΜΜΕ είχαν πάρει θέση και μέχρι τελευταία στιγμή οι δημοσκοπήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ εκπροσωπούσαν συλλογικότητες εργαζόμενων γονέων, μαθητικές οργανώσεις, εκπαιδευτικά σωματεία με βασικότερη ομάδα την «Save Our Public Schools – SOAP». Προς μεγάλη χαρά του μπλοκ του ΝΑΙ, στο ΟΧΙ συμμετείχαν και συνδικαλιστικές οργανώσεις, των οποίων το κύρος έχει υποχωρήσει στην αμερικανική κοινωνία όπως και αλλού.

Οι υποστηρικτές του ΟΧΙ έδωσαν μια σκληρή ιδεολογική μάχη. Μίλησαν για το νόημα της δημόσιας εκπαίδευσης και το ρόλο του σχολείου στην κοινωνία. Αναφέρθηκαν στις κοινωνικές αξίες που αυτό  αντιπροσωπεύει. Ενημέρωσαν τους πολίτες ότι τα charter schools αποσπούν δημόσια κεφάλαια  από την παιδεία, χωρίς ανάλογη ανταπόδοση. Η επιλογή σχολείου λειτουργεί ως μπούμερανγκ στον εργαζόμενο γονέα,  καθώς σχολεία στις φτωχογειτονιές κλείνουν και ελιτίστικα σχολεία αρνούνται μαθητές αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων. Έγινε κατανοητό ότι η ιδιωτικοποίηση της παιδείας αυξάνει τις ανισότητες αντί να τις μειώνει, όπως επιτάσσει ο βασικός σκοπός της εκπαίδευσης. Το δημόσιο σχολείο διακήρυξαν είναι συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα.

Και κέρδισαν την μάχη.

2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, το 62% , της πολιτείας του ΜΙΤ, του Χάρβαρντ και του Ταφτς, ψήφισαν ΟΧΙ στην δημιουργία 12 νέων charter schools, ΟΧΙ στην μόρφωση ως εμπόρευμα.

Βεβαίως το ΝΑΙ κυριάρχησε στις ακριβές περιοχές. Αλλά το ΟΧΙ ήταν συντριπτικό και ένωσε τις γειτονιές των μαύρων, των λατίνων και των παραδοσιακών αμερικανών λευκών εργαζόμενων. Ο γονιός που αντιλαμβάνεται την αξία της μόρφωσης και χρειάζεται δημόσια μορφωτικά αγαθά είναι ο πιο αρμόδιος να κρίνει και να αποφασίσει για το αν η ιδιωτικοποίηση της παιδείας τον ευνοεί. Και στην Μασαχουσέτη, η απάντηση είναι όχι.

Μια σημαντικότατη μάχη με διεθνείς προεκτάσεις, κερδήθηκε εκεί που οι πολίτες μπορούν να συμμετέχουν με δημοψηφίσματα στη λήψη αποφάσεων.

Δώρα Βιόλου

https://ballotpedia.org/Massachusetts_Authorization_of_Additional_Charter_Schools_and_Charter_School_Expansion,_Question_2_(2016)

http://nepc.colorado.edu/publication/ma-charter

https://tinyurl.com/kf52dx8  (selidodeiktis.edu.gr)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Πολιτική παιδεία και θεσμοί

25.Castoriadis blackreverse

Είναι χαρακτηριστικό του χαμηλού επιπέδου του πολιτικού μας πολιτισμού ότι δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν ως προϋπόθεση μιας πραγματικής δημοκρατίας (και των δικαιωμάτων που αυτή κατοχυρώνει) μια “σωστή παιδεία”. Επιχείρημα εντελώς λανθασμένο που αποδεικνύει ξανά πως δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά είναι η δημοκρατία και το οποίο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά ως προς το πραγματικό πρόβλημα, την έλλειψη θεσμών που θα επέτρεπαν στους πολίτες ουσιαστική πολιτική συμμετοχή. Πολιτική συμμετοχή η οποία αποτελεί το κυριότερο πολιτικό σχολείο για έναν πολίτη.

“[….] Είναι εν πάση περιπτώσει εκπληκτικό το γεγονός ότι δεν μπορούν να μας πουλήσουν ένα τρανζίστορ, χαρτί υγείας ή κονσέρβες φασολάκια χωρίς να προσθέσουν την εικόνα ενός γυμνού μηρού ή ενός στήθους. Δεν θέλω να επιμείνω σήμερα σε αυτή την εκτροπή, σε αυτή τη διάλυση του δημόσιου χώρου, παρά μόνο για να διερωτηθώ τι είναι αυτό που θα μπορούσε να τη σταματήσει και να επιτρέψει στους πολίτες να επιδείξουν επαγρύπνηση, θάρρος, αιδώ και αισχύνην – δηλαδή να είναι υπεύθυνοι. Η απάντηση είναι προφανώς η παιδεία, όχι απλώς αυτή που δίνουν οι γονείς και το σχολείο, αλλά κυρίως αυτή που επιτρέπουν οι ίδιοι οι πολιτικοί θεσμοί. Όταν οι πολίτες συζητούν για τα κοινά, όταν συμμετέχουν πράγματι στην λήψη των αποφάσεων, δεν κινούνται στο επίπεδο του κουτσομπολιού ή της αερολογίας, αλλά μπαίνουν στην διαδικασία της πολιτικής διαμόρφωσης. Με άλλα λόγια, η διαρκής ακριβώς πρακτική λειτουργία της πόλεως ως κοινής για όλους υπόθεσης έχει ως αποτέλεσμα η πόλις να είναι για όλους κοινή υπόθεση. Και επίσης, αντίστροφα, η διαρκής πρακτική λειτουργία της πόλεως ως υπόθεσης ορισμένων έχει ως αποτέλεσμα η πόλις να γίνεται πράγματι υπόθεση ορισμένων.”

Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα – Η Πόλις και οι Νόμοι (σελ. 175)

Η έμφαση δική μας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Βία και όχι νόμος

20.Periklis

Ανιχνεύσαμε – στον “ωκεανό” του facebook – μία πολύ ενδιαφέρουσα ελεύθερη μεταφορά ενός αποσπάσματος από τα απομνημονεύματα του Ξενοφώντα[1]. Στο απόσπασμα αυτό ο έφηβος Αλκιβιάδης συζητά με τον «ηγέτη» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας Περικλή και καταφέρνει να τον κάνει να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις του περί των νόμων. Απολαυστικό και επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Δεν νομίζετε;

«Για πες μου Περικλή» είπε ο Αλκιβιάδης, «μπορείς να μου εξηγήσεις τι είναι νόμος;» «Και βέβαια» απάντησε ο Περικλής.

«Τότε εξήγησε μου σε παρακαλώ, γιατί όποτε ακούω να επαινούν κάποιον επειδή είναι νομοταγής , σκέφτομαι ότι κανείς δεν αξίζει αυτόν τον έπαινο, αν δεν ξέρει τι είναι νόμος».

«Αυτό που θέλεις να μάθεις Αλκιβιάδη είναι πολύ εύκολο. Τι είναι νόμος; Νόμος είναι όλα όσα μελετά και ψηφίζει η πλειοψηφία του λαού στην Εκκλησία του Δήμου, για να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.»

«Και αυτή τι πιστεύει ότι πρέπει να κάνουμε, το καλό ή το κακό;»

«Μα, φυσικά, το καλό, παιδί μου, και όχι το κακό».

«Αν όμως δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά η μειοψηφία που συνέρχεται για να συγγράψει νόμους και να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε, όπως συμβαίνει στις ολιγαρχίες, τότε αυτό πως λέγεται;»

«Ό,τι ορίζει η διοικούσα αρχή κάθε πολιτείας πως πρέπει να γίνεται λέγεται νόμος».

«Και αν την πολιτεία την διοικεί ένας τύραννος και ορίζει εκείνος τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες, αυτό πάλι νόμος λέγεται;»

«Ακόμη και αυτό που ορίζει ο τύραννος ως κυβερνήτης της πολιτείας είναι νόμος»

«Μα όταν ο ισχυρός αναγκάζει τον αδύναμο να πράξει σύμφωνα με το θέλημα του, όχι με την πειθώ αλλά δια της βίας, αυτό δεν είναι βία και ανομία;»

«Πράγματι, συμφωνώ μαζί σου»

«Άρα, ότι ορίζει ο τύραννος πως πρέπει να κάνουν οι πολίτες, όχι με την πειθώ, αλλά με την βία, δεν είναι ανομία;»

«Έτσι πιστεύω, και ανακαλώ την προηγούμενη θέση μου, πως ότι ορίζει ο τύραννος χωρίς να καταφεύγει στην πειθώ είναι νόμος.»

«Και αν μια μειοψηφία νομοθετεί όχι πείθοντας την πλειοψηφία, αλλά χρησιμοποιώντας τη δύναμη της για να την εξαναγκάσει, αυτό είναι βία ή όχι;»

«Έχω την γνώμη πως οτιδήποτε αναγκάζει τον λαό να κάνει κάτι χωρίς να τον πείθει είναι βία και όχι νόμος»

[1] ΞΕΝΟΦΩΝ Απομνημονεύματα 1,2,40-46

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τι τα θες, οι πολίτες είναι ανίκανοι …

Σε μια μοντέρνα κοινωνία, τα προβλήματα είναι τόσο πολύπλοκα που απαιτούν μια υψηλού επιπέδου διαδικασία λήψης αποφάσεων. Δεν είναι δυνατόν να αφεθούν στα χέρια του τυχαίου πολίτη. 

παιχνίδι στην πλάτη μας

Το επιχείρημα θεωρεί ανίκανους τους πολίτες να σχηματίσουν μια ορθά αιτιολογημένη γνώμη.

Το περί ανικανότητας επιχείρημα έχει μια μεγάλη αλλά καθόλου ελκυστική ιστορία. Χρησιμοποιήθηκε ενάντια στο καθολικό δικαίωμα ψήφου, ενάντια στο δικαίωμα ψήφου των γυναικών, ενάντια στο δικαίωμα ψήφου των μαύρων στη Νότια Αφρική κ.λ.π.
Το επιχείρημα είναι άκυρο για διάφορους λόγους.

– Πρώτα απ’ όλα μια πολιτική απόφαση είναι κυρίως μια ηθική απόφαση και τέτοιου είδους αποφάσεις δεν μπορεί να πάρει κανείς στη θέση κάποιου άλλου. Οι πολίτες όπως άλλωστε και οι βουλευτές δεν χρειάζονται μια λεπτομερειακή γνώση του θέματος αλλά κυρίως το κεντρικό διακύβευμα, η απάντηση στο οποίο προϋποθέτει κρίσεις επί ηθικών αξιών.

– Ο χαρακτηρισμός περί ανικανότητας σήμερα, απευθύνεται σε πολίτες που στέκονται στα δικά τους πόδια μέσα σε μια ταχέως εξελισσόμενη και ανταγωνιστική κοινωνία. Στο σχολείο, στην εργασία και σε πολλές άλλες πλευρές τις καθημερινής ζωής αντιμετωπίζουν σε μικρότερη κλίμακα τα προβλήματα που αποτελούν το περιεχόμενο της ευρύτερης πολιτικής σφαίρας.

– Οι πολίτες μπροστά σε ένα δημοψήφισμα χρησιμοποιούν συνήθως περιληπτικές αναφορές που προέρχονται από ειδικούς που εμπιστεύονται. Το ίδιο ακριβώς είναι αναγκασμένοι να κάνουν και οι βουλευτές μπροστά στον υπέρογκο αριθμό αποφάσεων που πρέπει να λάβουν σχετικά με νόμους και κανονισμούς.

– Το περί ανικανότητας επιχείρημα δεν είναι απλώς ένα επιχείρημα ενάντια στα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών. Είναι ένα επιχείρημα ενάντια στην ίδια την δημοκρατία. Γιατί αν οι πολίτες είναι ανίκανοι να αποφασίσουν ορθά μεταξύ δύο προτάσεων σε ένα δημοψήφισμα, πώς είναι ικανοί να επιλέξουν μεταξύ κομμάτων και επαγγελματιών της πολιτικής; Όταν μάλιστα αυτή η δεύτερη απόφαση φαίνεται να είναι πιο δύσκολη αφού οι εκλογείς πρέπει να εκτιμήσουν σχετικά με τις πράξεις των επαγγελματικών της πολιτικής σε μελλοντικές καταστάσεις!!!

– Το περί ανικανότητας επιχείρημα φαίνεται να προϋποθέτει πως οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι είναι πράγματι ικανοί και ότι έχουν πράγματι το δημόσιο συμφέρον στην καρδιά τους.

Παράφραση απ’ τη σελ. 68 του βιβλίου Direct Democrasy

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Κι αυτοί κακά χερόβολα κι εμείς κακά δεμάτια.

      δημοψήφισμα τουρκία
Αύριο, ημέρα Κυριακή, οι Τούρκοι πολίτες θ’ αποφασίσουν υπέρ η κατά, 18 αλλαγών στο σύνταγμά τους τις οποίες πρότεινε η πλειοψηφία του κοινοβουλίου της χώρας τους (αναλυτικότερα σε προηγούμενο άρθρο μας). Δυστυχώς δεν υπάρχουν επαρκείς πολιτικοί όροι για τη διεξαγωγή ενός ελεύθερου, ανοικτού και ισότιμου διαλόγου μεταξύ των πολιτών. Δεκάδες δημοσιογράφοι κρατούνται στις φυλακές. Πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν φιμωθεί. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του τηλεοπτικού χρόνου δίνεται στο κυβερνών κόμμα για την προπαγάνδιση του ΝΑΙ. Ενώ είναι διάχυτη η απειλή άσκησης βίας σε όποιον τολμά να διαδηλώσει ανοιχτά υπέρ του ΟΧΙ. Ο τελευταίος λόγος όμως ανήκει στους Τούρκους πολίτες. Κι αυτό, όπως έχουν δείξει αντίστοιχες διαδικασίες τα τελευταία χρόνια (το δημοψήφισμα στην Ελλάδα την 5η Ιουλίου του 2015 , το Brexit στην Βρεττανία), είναι δυνατόν να επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις για τους επαγγελματίες της πολιτικής.

      Οι Έλληνες πολίτες, αντίθετα με τους Τούρκους, δεν θα αποφασίσουν σχετικά με τις συνταγματικές αλλαγές που επιθυμούν. Έχουν μόνο το δικαίωμα να εκλέξουν τους βουλευτές της αναθεωρητικής βουλής. Στη συνέχεια θα περιμένουν υπομονετικά να εξασκήσει το κοινοβούλιο το αποκλειστικό δικαίωμά του επί της αναθεώρησης του Συντάγματός τους. Αποκλεισμένοι απ’ τη διαδικασία αναθεώρησης θα μπορούν όμως, με πλήρη πολιτική ελευθερία, να διατυπώσουν τις απόψεις τους για τα υπό αναθεώρηση άρθρα του Συντάγματος ελπίζοντας ότι θα εισακουστούν απ’ την πλειοψηφία των βουλευτών. Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος και γιατί να χάσουν το χρόνο τους, αν η όποια προσπάθειά τους είναι βέβαιο ότι δεν θα αποφέρει καρπούς. Και δεν θάχει άδικο αφού πρόκειται για βουλευτές, ανεξέλεγκτους απ’ τους ψηφοφόρους που τους εξέλεξαν, αλλά πλήρως ελεγχόμενους απ’ τους αρχηγούς των κομμάτων τους.

Οι Τούρκοι πολίτες ακόμα κι αν “όλα τα σκιάζει η φοβέρα” θα έχουν τον τελευταίο λόγο. Και που ξέρουμε, ίσως αυτό να τους ανοίξει την όρεξη νάχουν και τον πρώτο, μέσα απ’ τη θεσμοθέτηση δημοψηφισμάτων πρωτοβουλίας πολιτών. Φαίνεται μακρινός προορισμός. Σίγουρα όμως δεν είναι απρόσιτος για τους πολίτες των δύο γειτονικών χωρών.

Αλεξόπουλος Διονύσης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 2 Σχόλια

Μερικά σχόλια για το δημοψήφισμα στην Τουρκία

07.refer2.jpg

Την Κυριακή του Πάσχα θα διεξαχθεί στην Τουρκία ένα συνταγματικό δημοψήφισμα στο οποίο οι πολίτες θα αποδεχθούν ή θα απορρίψουν 18 αλλαγές στο Σύνταγμα της χώρας τους (μπορείτε να δείτε τι ακριβώς ορίζει το Σύνταγμα της Τουρκίας για την διαδικασία αυτή σε προηγούμενο άρθρο μας). Η πολιτική κατάσταση στη γείτονα χώρα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί δημοκρατική. Αστυνομική βία, συλλήψεις βουλευτών, πανεπιστημιακών και δημοσιογράφων, πολιτικές δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, βαθύ κράτος, έλεγχος και φίμωση των ΜΜΕ, απουσία κράτους δικαίου, αμφιλεγόμενη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι φαινόμενα που δεν χαρακτηρίζουν σε καμία περίπτωση μία δημοκρατία. Ποιος λοιπόν μπορεί να είναι ο ρόλος των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον;

Νόθοι θεσμοί άμεσης δημοκρατίας

Πριν εξετάσουμε το τελευταίο ερώτημα θα πρέπει να τονίσουμε για μία ακόμα φορά πως σε μία πραγματική δημοκρατία οποιοδήποτε δημοψήφισμα πρέπει να καλείται μόνο από τους πολίτες (ή εναλλακτικά από τον νόμο). Μπορείτε να δείτε μία τυπική εργαλειοθήκη θεσμών άμεσης δημοκρατίας στην πρόταση μας και αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος όλων των δημοκρατικών πολιτών σε όλο τον κόσμο. Ένα τέτοιο μοντέλο άμεσης δημοκρατίας περιγράφεται και υλοποιείται για πολύ περισσότερο από έναν αιώνα στην Ελβετία (δείτε εδώ τα άρθρα 138 ως και 142  του ομοσπονδιακού της συντάγματος, καθώς και αυτό το πολύ ενδιαφέρον βίντεο για το πολιτικό της σύστημα).

Δυστυχώς, τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει για την Τουρκία. Οι λαϊκές ψηφοφορίες χρησιμοποιούνται για να ισχυροποιήσουν την θέση του προέδρου ή για να παρακάμψουν λογικές και διαδικασίες ευρύτερης συναίνεσης. Όπως σε κάθε μη – δημοκρατική χώρα τα “δημοψηφίσματα” αυτά χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν και να νομιμοποιήσουν αποφάσεις ομάδων ή προσώπων της πολιτικής ελίτ και όχι σε μία λογική αύξησης της λαϊκής συμμετοχής και κυριαρχίας.

Τα δημοψηφίσματα – όπως ακριβώς και οι εκλογές – είναι σπουδαία δημοκρατικά εργαλεία μόνο όταν χρησιμοποιούνται εντός μίας δημοκρατίας. Διαφορετικά χάνουν την σπουδαιότητα τους και χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά προκειμένου να εκβιάσουν μία δημοκρατική νομιμοποίηση που στην πραγματικότητα δεν έχουν. Αυτό μπορεί να γίνει φανερό και από την πολιτική πορεία της Ελλάδας. Διαδοχικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την αδύναμη και δημοκρατικά λανθασμένη νομιμοποίησης της εκλογής τους για να προχωρήσουν στην ολική εκποίηση της χώρας ενάντια στην βούληση των Ελλήνων. Αποδεικνύουν έτσι ότι δεν γνωρίζουν ή δεν σέβονται την λειτουργία μίας από τις βασικότερες αρχές της δημοκρατίας, την αρχή της εντολής, η οποία σε μία πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να είναι διαρκής και κυρίως δεν μπορεί να είναι μη ελέγξιμη και μη αναστρέψιμη.

Ποια μπορεί να είναι η λύση;

Είναι αλήθεια πως δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας με αυτή στην Τουρκία. Το πολιτικό σύστημα και των δύο χωρών είναι ένα είδος αιρετής, σχεδόν απόλυτης, “μοναρχίας”, αλλά σίγουρα αντιμετωπίζουμε πολύ λιγότερα προβλήματα από όσα οι συνάνθρωποι μας στην γειτονική χώρα. Παρόλα αυτά ο ρυθμός που εκφυλίζεται ο πολιτικός μας «πολιτισμός» και η ολική εκποίηση, έναντι πινακίου φακής, όλων των πόρων της χώρας μας δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Χωρίς άμεση και ισχυρή αντίδραση, χωρίς μία αποτελεσματική πορεία προς την πραγματική δημοκρατία δεν έχουμε καμία ελπίδα. Ούτε εμείς, ούτε οι Τούρκοι γείτονες μας, ούτε κανείς.

Βουρλής Πέτρος

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο