Αθηναίων Πολιτεία και (δημο)ψηφίσματα

04.Athenian Constitution_small.jpg

«Απάντων γαρ αυτός αυτόν πεποίηκεν ο δήμος κύριον και πάντα διοικείται ψηφίσμασιν και δικαστηρίοις, εν οις ο δήμος έστιν ο κρατών. Και γαρ αι της βουλής κρίσεις εις τον δήμον εληλύθασιν. Και τούτο δοκούσι ποιείν ορθώς˙ ευδιαφθορώτεροι γαρ <οι> ολίγοι των πολλών είσιν και κέρδει και χάρισιν.»

Δηλαδή:

«Διότι ο λαός έγινε μόνος του κυρίαρχος των πάντων και διευθύνει τα πάντα με τα ψηφίσματα και τα και δικαστικές αποφάσεις και σε όλα αυτά κυρίαρχος είναι ο λαός, αφού και οι αποφάσεις της βουλής έχουν περιέλθει τώρα στις αρμοδιότητες της Εκκλησίας του Δήμου.Και φαίνεται να έχουν δίκιο , διότι είναι πιο εύκολο να διαφθείρεις με ωφελήματα και ρουσφέτια λίγους παρά πολλούς.»

Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 41.

Αν σε αυτό το τόσο σπουδαίο απόσπασμα, τοποθετήσουμε μπροστά από τη λέξη «ψηφίσματα» τη λέξη «δήμο», έχουμε ακριβώς αυτό στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε σήμερα για να μεταβούμε από την ολιγαρχία στην δημοκρατία. ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ (μόνο των) ΠΟΛΙΤΩΝ. ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ!

Διαβάστε την πρόταση μας, σκεφτείτε την και αν συμφωνείτε προσυπογράψτε.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Σύνταγμα και δημοψήφισμα

facebook_small.jpg

Στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα του 1848 οι Ελβετοί πολίτες κατοχύρωσαν το ότι κανείς δεν θα  μπορούσε να αλλάξει το Σύνταγμα της ομοσπονδίας τους χωρίς την διεξαγωγή – υποχρεωτικά – δημοψηφίσματος. Εμείς, μετά από περίπου 170 χρόνια αγωνιζόμαστε ακόμα για το αυτονόητο.

Σε όλες τις πολιτείες των Η.Π.Α. (πλην του μικροσκοπικού Ντέλαγουεαρ) το πολιτειακό Σύνταγμα μπορεί να αλλάξει μόνο μετά την επικύρωση των αλλαγών απευθείας από τους πολίτες μέσω δημοψηφίσματος.

Στην Ελλάδα, το βασικό πολιτικό κείμενο της χώρας αλλάζει ερήμην των πολιτών. Μέχρι πότε θα επιτρέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Το επόμενο Σάββατο, 13 Μαΐου, σας περιμένουμε στην Παλαιά Βουλή (Σταδίου 13) για να συζητήσουμε όλα τα παραπάνω.

03.ΠΑΛΙΑ-ΒΟΥΛΗ_2_small.jpg

Παρακάτω μπορείτε να δείτε και να κοινοποιήσετε την πρόσκληση της εκδήλωσης. Ελπίζουμε να σας δούμε εκεί.

“Οι κινήσεις πολιτών «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ», «ΠΟΛΙΤΕΙΑ 2.0», «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ» και «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ», επ’ευκαιρία της συμπλήρωσης  90 ετών από το Σύνταγμα του 1927, σας προσκαλούν  το Σάββατο 13 Μαϊου 2017, ώρα 11.00, στην Παλαιά Βουλή, σε εκδήλωση με τίτλο:

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ : ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Ανδρέας  Δημητρόπουλος , ομ. Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών  , μέλος της επιτροπής διαλόγου για το ΣύνταγμαΤο δημοψήφισμα με πρωτοβουλία των πολιτών ως κορυφαία πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος.

Χρήστος Λυντέρης , δικηγόρος, διδάκτωρ νομικής, μέλος της ομάδας «Πρωτοβουλία για ριζική συνταγματική αλλαγή»Αλλάζοντας το Σύνταγμα, αλλάζουμε το πολιτικό σύστημα: Το δημοψήφισμα ως εγγύηση ότι οι αλλαγές στο σύνταγμα θα είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Πέτρος Βουρλής, ηλεκτρολόγος μηχανικός, μέλος της ομάδας «Δημοκρατία & Δημοψήφισμα»Δημοψηφίσματα  πρωτοβουλίας πολιτών και κρίσιμες λεπτομέρειες όσον αφορά τον σχεδιασμό τους.

Εβίκα Καραμαγκιώλη, νομικός, διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, επιστημονική συνεργάτης ΕΚΠΑ, μέλος της ομάδας «Πολιτεία 2.0»:  Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, νέες τεχνολογίες  και συμμετοχή των πολιτών.

Την συζήτηση θα συντονίσει ο Πέτρος Χασάπης, δικηγόρος- οικονομολόγος, μέλος της Πρωτοβουλίας για ριζική συνταγματική αλλαγή .

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου γα την αλλαγή του Συντάγματος.”

afisa

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Πολίτες παντού!

02.Mesologgi_2

Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο να βλέπεις ανθρώπους στην λεηλατημένη (και πάλι από το άθλιο πολιτικό μας σύστημα) επαρχία να προσπαθούν να αρθρώσουν μία άλλη, σοβαρή και ουσιαστική φωνή. Ευχαριστούμε την Όλγα, τη Χριστιάνα τον Σπύρο και τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου για την πρόσκληση τους.

Ακούστε το απόσπασμα σχετικά με τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών (από 36:40 ως και 50:40) αλλά και το ενδιαφέρον πρώτο μέρος σε αυτό το link.

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Pierre Bourdieu και η κοινωνιοδικία των κυρίαρχων

01.Pierre Bourdieu 3_cropped.jpg

Σε συνέχεια των ιδιαίτερα σημαντικών κειμένων του Rolf Buchi (1, 2 και 3), παραθέτουμε ένα απόσπασμα από μία παρέμβαση του Pierre Bourdieu στη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 1996[1].

Πως δικαιολογούν τα προνόμια τους οι κυρίαρχοι; Πως σχετίζονται η κοινωνική οδύνη και η σχέση κάποιου με το σχολείο; Που συμφωνούν ο Πλάτωνας και οι σύγχρονοί μας τεχνοκράτες; Γιατί οι διανοούμενοι έχουν «αποστρατευτεί» και ποια η άποψη τους για την ιδεολογία της ικανότητας;

«Ο Max Weber έλεγε ότι οι κυρίαρχοι έχουν πάντα ανάγκη από μία «θεοδικία των προνομίων τους» ή, καλύτερα, από μια κοινωνιοδικία, δηλαδή από μια θεωρητική δικαιολόγηση του γεγονότος ότι είναι προνομιούχοι. Η ικανότητα αποτελεί σήμερα τον πυρήνα αυτής της κοινωνιοδικίας, η οποία γίνεται αποδεκτή προφανώς από τους κυρίαρχους – τους συμφέρει -, αλλά και από τους άλλους. Στην αθλιότητα των αποκλεισμένων από την εργασία, στην αθλιότητα των μακροχρόνια ανέργων, υπεισέρχεται κάτι παραπάνω σε σχέση με το παρελθόν. Η αγγλοσαξονική ιδεολογία, ανέκαθεν αρκετά κηρυγματική, διέκρινε μεταξύ ανήθικων φτωχών και deserving poor – άξιων φτωχών – επάξιων φιλανθρωπίας. Την ηθική αυτή αιτιολόγηση ήρθε να συμπληρώσει ή να υποκαταστήσει μια διανοητική αιτιολόγηση. Οι φτωχοί δεν είναι μόνο ανήθικοι, αλκοολικοί και διεφθαρμένοι, αλλά είναι επίσης ανόητοι, ανευφυείς. Στην πρόκληση κοινωνικής οδύνης συμβάλλει κατά μεγάλο μέρος η περισσότερο ή λιγότερο άθλια σχέση κάποιου με το σχολείο, σχέση η οποία όχι μόνο διαμορφώνει τα κοινωνικά πεπρωμένα, αλλά καθορίζει επίσης την εικόνα που σχηματίζουν οι άνθρωποι γι’ αυτό το πεπρωμένο (γεγονός που εξηγεί κατά πάσα πιθανότητα τη λεγόμενη παθητικότητα των κυριαρχούμενων, τη δυσκολία κινητοποίησης τους κτλ.). Η θεώρηση του Πλάτωνα περί του κοινωνικού κόσμου προσομοιάζει με τη θεώρηση των τεχνοκρατών μας: ο Πλάτων διέκρινε τους φιλοσόφους, τους φύλακες και κατόπιν τον λαό. Η ίδια αυτή φιλοσοφία εγγράφεται έμμεσα στο σχολικό σύστημα, και είναι μάλιστα πολύ ισχυρή και βαθύτατα εσωτερικευμένη. Για ποιο λόγο έχουμε μεταβεί από τον στρατευμένο διανοούμενο στον «αποστρατευμένο» διανοούμενο; Εν μέρει επειδή οι διανοούμενοι είναι κάτοχοι πολιτισμικού κεφαλαίου και ανήκουν στους κυρίαρχους, έστω και να στους κόλπους των κυρίαρχων είναι κυριαρχούμενοι. Πρόκειται για έναν από τους βασικούς λόγους της αμφιλεγόμενης στάσης τους, της χλιαρής στράτευσής τους στους αγώνες. Συμμετέχουν έχοντας συγκεχυμένη άποψη για την ιδεολογία της ικανότητας. Ακόμη και όταν εξεγείρονται, ο λόγος μπορεί να είναι ότι εκτιμούν, όπως το ’33 στη Γερμανία, ότι δεν έχουν λάβει όλα όσα τους οφείλονται δεδομένης της ικανότητάς τους, για την οποία εγγυώνται τα πτυχία τους

Η έμφαση δική μας.

[1] Από το βιβλίο Αντεπίθεση πυρών στις εκδόσεις Πατάκη

01.Pierre Bourdieu 5.jpg

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ζακ Ρανσιέρ και αντιπροσώπευση εναντίον δημοκρατίας

36.ranciere-b-fest-2-1024x683_Small.jpg

Από μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Ζακ Ρανσιέρ (μπορείτε να την δείτε ολόκληρη εδώ) σταχυολογούμε μερικά σημαντικά σημεία. Δημιουργούμε εμείς το πολιτικό σύστημα ή αυτό εμάς; Ζούμε σε μία δημοκρατία ή σε μία συγκεκαλυμένη ολιγαρχία; Ακόμα και αν δεν ζούμε σε μία δημοκρατία είναι το πολιτικό μας σύστημα αντιπροσωπευτικό; Αυτά και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα σχολιάζει ο Ζακ Ρανσιέρ. Ας τον ακούσουμε.

36.la-haine-de-la-dc3a9mocratie_small

«[….] ο λαός δεν είναι ένα δεδομένο που προϋπάρχει της πολιτικής διαδικασίας: αντιθέτως, αποτελεί το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Το τάδε ή το δείνα πολιτικό σύστημα δημιουργεί τον τάδε ή τον δείνα λαό, και όχι το αντίστροφο.

[Το πολιτικό σύστημα] Είναι από τις ίδιες του τις αρχές ολιγαρχικό και όχι δημοκρατικό. Και στη Γαλλία αυτή η ολιγαρχία έχασε τη νομιμότητά της όταν κατέστη σαφές, πως οι πεφωτισμένοι γαιοκτήμονες εκπροσωπούσαν μόνο τα συμφέροντα της ιδιοκτησίας. Αυτό αποκαλύφθηκε με τις «δημοκρατικές» συνελεύσεις του 1848 και 1871, με τους μαινόμενους βασιλόφρονες έναντι των εργατών και των επαναστατών. Η ολιγαρχία έγινε σιγά-σιγά μία τάξη πολιτικών που δεν εκπροσωπούν τίποτα παρά μόνο το ίδιο το σύστημα.

Το πλειοψηφικό κόμμα στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει μόνο το ένα πέμπτο του εκλογικού σώματος, δημιουργώντας έτσι το αυταπόδεικτο παράδοξο ότι η πλειοψηφία του λαού δεν εκπροσωπείται. Κι όμως, όταν τα άλλα κόμματα έρχονται στην εξουσία, τείνουν όλο και περισσότερο να μοιάζουν μεταξύ τους. Εξ ού και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του εξευτελισμένου και προδομένου λαού.

Σήμερα ο «αληθινός λαός» είναι ένα σχήμα κατασκευασμένο από το ίδιο το σύστημα. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου δεν ξέρουμε πια ποιος αναλαμβάνει τους διάφορους ρόλους: σήμερα, ένας δισεκατομμυριούχος μπορεί να εκπροσωπεί τον λαό που έχει καταπατηθεί από τους δισεκατομμυριούχους.

Ακούμε να λέγεται τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά ότι η πολιτική πρέπει να ενσαρκώνεται σε ηγέτες που παρέχουν ένα πρόσωπο για τη συλλογική βούληση. Η ενσάρκωση δεν είναι μία πολιτική  έννοια. Πρόκειται για έννοια θρησκευτική, και στη θρησκεία θα έπρεπε να παραμένει. Η συνεχής παρουσία της στην πολιτική σήμερα συνδέεται με αυτή την ιδέα ενός πραγματικού, βαθύτερου λαού. Αυτό είναι κάτι στο οποίο βασίζεται η άκρα Δεξιά. Ο «αριστερός λαϊκισμός» ισχυρίζεται ότι μπορεί να αποκόψει αυτόν τον λαό από την άκρα Δεξιά προτείνοντας ένα εναλλακτικό μοντέλο: αυτό ενός ηγέτη που ενσαρκώνει τον λαό και ως εκ τούτου τον συγκροτεί, κατά το παράδειγμα του Ούγκο Τσάβεζ. Αλλά η ενσάρκωση είναι μία αρχή αυστηρώς αντίθετη με τη δημοκρατία.

Θα πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό μεταξύ της εκπροσώπευσης και της αντιπροσώπευσης. Σε μία δημοκρατία, είναι αρκετά λογικό μερικοί άνθρωποι να αναλαμβάνουν κάποιες δραστηριότητες για λογαριασμό κάποιων άλλων. Αλλά ο εκπρόσωπος παίζει τον ρόλο του μόνο μία φορά, κάτι που δεν συμβαίνει με τους αντιπροσώπους.

Η κλήρωση υπήρξε κάποτε η φυσιολογική δημοκρατική οδός για τον ορισμό των εκπροσώπων, με βάση την αρχή ότι όλοι ήταν εξίσου ικανοί. Πρότεινα να επαναφέρουμε αυτή τη μέθοδο προκειμένου να αντιστραφεί ο δρόμος προς την επαγγελματοποίηση.

Η λύση είναι να αγωνιστούμε ενάντια στο σύστημα που παράγει τη Μαρί Λεπέν και τους ομοίους της, όχι να πιστέψουμε ότι θα σώσουμε τη δημοκρατία ψηφίζοντας τον πρώτο διεφθαρμένο πολιτικό. Ακόμα θυμάμαι το σύνθημα του 2002, «Ψηφίστε τον απατεώνα, όχι τον φασίστα» (στον δεύτερο γύρο όπου ήταν υποψήφιοι ο Ζακ Σιράκ εναντίον του Ζαν – Μαρί Λεπέν). Επιλέγοντας τον απατεώνα για να αποφύγεις τον φασίστα σημαίνει ότι σου αξίζουν και οι δύο. Και ότι τελικά προετοιμάζεις το έδαφος και για τους δύο

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος;

πολιτικές διαφωνίες

Ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να λύσουμε τις πολιτικές μας διαφωνίες;

Με τους κολλητούς, την επιβολή της άποψης του (οικονομικά, πολιτικά) ισχυρότερου, τους μπετοναρισμένους επαγγελματίες πολιτικούς, την αναμέτρηση κομματικών γραφειοκρατιών σε εκλογικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες εφ’ όλης της ύλης;

Ή

Με αναμετρήσεις σε δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών επί συγκεκριμένου κάθε φορά πολιτικού ζητήματος;

Ο δεύτερος τρόπος έχει το πλεονέκτημα ότι εκτός εξαιρετικών, από πολιτική άποψη, χρονικών περιόδων καμιά ιδεολογική-πολιτική παράταξη δεν θα βλέπει τις πολιτικές της θέσεις, στις περισσότερες δημοψηφισματικές πολιτικές μάχες, να κατακτούν την πλειοψηφία των πολιτών.

Υ.Γ. Υπάρχει και τρίτος τρόπος. Η ανοιχτή πολιτική βία. Εύχομαι ολόψυχα να μην φθάσουμε ως εκεί.

Αλεξόπουλος Διονύσης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Τι μπορούμε να μάθουμε από ένα δημοψήφισμα στην Μασαχουσέτη.

30.noon2_final.jpg

Ο πολύπαθος χώρος της παιδείας στην Ελλάδα, πειραματόζωο μετά από κάθε αλλαγή κυβέρνησης, είναι αντικείμενο ιδεολογικών μαχών σε όλα τα κράτη του κόσμου. Σε κάποια, όμως, παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα, καλούνται οι πολίτες να πάρουν τις τελικές αποφάσεις για συγκεκριμένα εκπαιδευτικά ζητήματα.

3,5 εκατομμύρια πολίτες της Μασαχουσέτης, του Χάρβαρντ, του ΜΙΤ και του Ταφτς, της Αμερικής, ψήφισαν τον Νοέμβριο του 2016 σε ένα δημοψήφισμα για την επέκταση των charter schools, των σχολείων δημόσιας χρηματοδοτήσης αλλά ιδιωτικού επιχειρηματικού ελέγχου.

Υπερασπιστές του ΝΑΙ, ήταν ολόκληρο το νεοφιλελεύθερο μπλοκ. Τα ιδρύματα Melinda & Bill Gates και Walton Education Foundation, η ομάδα «Οικογένειες για Άριστα Σχολεία» (Famillies for Excellent Schools- FES) των χρηματιστών της Wall Street,  ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg, η οικογένεια Walton, γνωστή στις ΗΠΑ για το “ενδιαφέρον” της  στα ζητήματα παιδείας, η ομάδα Democrats for Education Reform, η οποία δρα στο εσωτερικό του Δημοκρατικού κόμματος, με στόχο την πολιτική υποστήριξη των charters και ο ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της πολιτείας Charlie Baker. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός παιδείας της πολιτείας James Peyser, ο οποίος μάλιστα  ήταν μέλος του εκτελεστικού γραφείου της εταιρείας «Οικογένειες για Άριστα Σχολεία» που προαναφέραμε, άρα είχε και άμεσο υλικό ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Άλλωστε τα charter schools είναι κοινός παρανομαστής της εκπαιδευτικής πολιτικής Μπους και Ομπάμα με διακομματική πολιτική υποστήριξη, ακρογωνιαίος λίθος των δύο τελευταίων μεγάλων ομοσπονδιακών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, το No Child Left Behind (NCLF) και το Race to the Top.

30.Yes-On-2 _ small

Τα επιχειρήματα του ΝΑΙ ήταν τα γνωστά του νεοφιλελευθερισμού. Η απελευθέρωση των σχολείων από τον δημόσιο έλεγχο και η εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας θα επιφέρουν το σπάσιμο της γραφειοκρατίας και την ευεργετική επίδραση των κεφαλαιοκρατικών αντιλήψεων. Οι υψηλές αποδόσεις των συγκεκριμένων 78 σχολείων της Μασαχουσέτης τεκμηρίωνε την επιχειρηματολογία. Άλλωστε αυτά τα σχολεία δεν ανήκαν στην «ζώνη της σκουριάς», Ντιτρόιτ, Σικάγο, όπου μεγάλα σκάνδαλα αποκαλύφτηκαν, καθώς εταιρείες αρπακτικά βρήκαν ελεύθερο το πεδίο δράσης στα charter schools. Και βέβαια κατά τα γνωστά, εκτός από το άφθονο χρήμα, σύσσωμα τα ΜΜΕ είχαν πάρει θέση και μέχρι τελευταία στιγμή οι δημοσκοπήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ εκπροσωπούσαν συλλογικότητες εργαζόμενων γονέων, μαθητικές οργανώσεις, εκπαιδευτικά σωματεία με βασικότερη ομάδα την «Save Our Public Schools – SOAP». Προς μεγάλη χαρά του μπλοκ του ΝΑΙ, στο ΟΧΙ συμμετείχαν και συνδικαλιστικές οργανώσεις, των οποίων το κύρος έχει υποχωρήσει στην αμερικανική κοινωνία όπως και αλλού.

Οι υποστηρικτές του ΟΧΙ έδωσαν μια σκληρή ιδεολογική μάχη. Μίλησαν για το νόημα της δημόσιας εκπαίδευσης και το ρόλο του σχολείου στην κοινωνία. Αναφέρθηκαν στις κοινωνικές αξίες που αυτό  αντιπροσωπεύει. Ενημέρωσαν τους πολίτες ότι τα charter schools αποσπούν δημόσια κεφάλαια  από την παιδεία, χωρίς ανάλογη ανταπόδοση. Η επιλογή σχολείου λειτουργεί ως μπούμερανγκ στον εργαζόμενο γονέα,  καθώς σχολεία στις φτωχογειτονιές κλείνουν και ελιτίστικα σχολεία αρνούνται μαθητές αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων. Έγινε κατανοητό ότι η ιδιωτικοποίηση της παιδείας αυξάνει τις ανισότητες αντί να τις μειώνει, όπως επιτάσσει ο βασικός σκοπός της εκπαίδευσης. Το δημόσιο σχολείο διακήρυξαν είναι συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα.

Και κέρδισαν την μάχη.

2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, το 62% , της πολιτείας του ΜΙΤ, του Χάρβαρντ και του Ταφτς, ψήφισαν ΟΧΙ στην δημιουργία 12 νέων charter schools, ΟΧΙ στην μόρφωση ως εμπόρευμα.

Βεβαίως το ΝΑΙ κυριάρχησε στις ακριβές περιοχές. Αλλά το ΟΧΙ ήταν συντριπτικό και ένωσε τις γειτονιές των μαύρων, των λατίνων και των παραδοσιακών αμερικανών λευκών εργαζόμενων. Ο γονιός που αντιλαμβάνεται την αξία της μόρφωσης και χρειάζεται δημόσια μορφωτικά αγαθά είναι ο πιο αρμόδιος να κρίνει και να αποφασίσει για το αν η ιδιωτικοποίηση της παιδείας τον ευνοεί. Και στην Μασαχουσέτη, η απάντηση είναι όχι.

Μια σημαντικότατη μάχη με διεθνείς προεκτάσεις, κερδήθηκε εκεί που οι πολίτες μπορούν να συμμετέχουν με δημοψηφίσματα στη λήψη αποφάσεων.

Δώρα Βιόλου

https://ballotpedia.org/Massachusetts_Authorization_of_Additional_Charter_Schools_and_Charter_School_Expansion,_Question_2_(2016)

http://nepc.colorado.edu/publication/ma-charter

https://tinyurl.com/kf52dx8  (selidodeiktis.edu.gr)

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο