Αν είχαμε δημοκρατία……..

Democracy 2 _ small

Αν είχαμε δημοκρατία, δηλαδή αν δίναμε στους τριακόσιους μόνο την εντολή και κρατούσαμε την εξουσία ελέγχοντάς τους, αλλάζοντας όποια απόφασή τους θεωρούσαμε ότι έπρεπε να αλλάξει, καθαιρώντας όποιους θεωρούσαμε ότι έπρεπε να καθαιρεθούν, από οποιοδήποτε αξίωμα, και δικάζοντας όποιους θεωρούσαμε άξιους δίκης, αν λοιπόν είχαμε δημοκρατία και ερχόταν κάποιος και μας πρότεινε να του παραχωρήσουμε το ποσοστό της εξουσίας μας, το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό της συνολικής εξουσίας, που θα είχε κάθε ένας από εμάς, με τη δικαιολογία ότι δυσκολευόμαστε, δεν έχουμε αρκετό χρόνο να φροντίσουμε και τη δουλειά μας και την πολιτεία, και ότι θα κρατούσε αυτό το μερίδιο εξουσίας για τέσσερα χρόνια, ώστε μετά από τέσσερα χρόνια να δούμε αν έκανε καλή χρήση, και αν είμαστε ευχαριστημένοι ενδεχομένως να του το ξαναδώσουμε, αν λοιπόν ερχόταν ένας τέτοιος και μας πρότεινε αυτά, η πρώτη απάντηση που θα έπαιρνε θα ήταν μία συμβουλή.

Θα τον συμβουλεύαμε να πάει σπίτι του και να σταματήσει να ζητάει την εξουσία των άλλων γιατί θα μπλέξει άσχημα.

Θα τον θεωρούσαμε έναν ανόητο που για κάποιο λόγο πίστεψε ότι είναι πιο έξυπνος από όλους τους άλλους και γυρνάει και τους ζητάει να του δώσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν.

Αν αυτός επανερχόταν και συνέχιζε να ζητάει την εξουσία των άλλων, η στάση μας απέναντί του θα άλλαζε. Όχι γιατί δεν θα τον θεωρούσαμε ανόητο, αλλά γιατί θα είχαμε τον φόβο ότι μπορεί να ξεγελάσει κάποιους και να τους πείσει να του παραχωρήσουν την εξουσία τους.

Βέβαια, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει το μερίδιο της εξουσία του.

Τι γίνεται όμως όταν η παραχώρηση της εξουσίας από κάποιους αποδυναμώνει την εξουσία που έχουν αυτοί που δεν την παραχωρούν;

Στη δημοκρατία όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε το μερίδιο της εξουσίας του άλλου όπως υπερασπιζόμαστε το δικό μας, γιατί η ύπαρξη των μεριδίων των άλλων είναι που δίνει αξία στο δικό μας. Και όσο υπάρχει δημοκρατία, δηλαδή όσο η εξουσία είναι στα χέρια του συνόλου, κι ας υπάρχουν περιπτώσεις κάποιων που θέλουν να την παραχωρήσουν, το σύνολο υπερασπίζεται τη δημοκρατία προστατεύοντας τα μέλη του από όποιους προσπαθούν να τους πάρουν την εξουσία. Και όσο αυτή η προστασία γίνεται με αποφάσεις του συνόλου είναι δίκαιη.

Αυτός λοιπόν που θα ζητούσε την εξουσία από τους άλλους μάλλον δεν θα είχε και την πιο ευχάριστη κατάληξη έχοντας απέναντί του ένα σύνολο αποφασισμένο να υπερασπιστεί ό,τι πολυτιμότερο έχει. Ή μάλλον όχι, κάποιο λογικό σφάλμα πρέπει να υπάρχει σ’ αυτό το κείμενο, γιατί αυτόν, μαζί με άλλους 299, τους έχουμε δώσει όλη την εξουσία του τόπου και μας φαίνεται αδιανόητο ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Θωμάς Μαντζαρίδης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 1 σχόλιο

25 ΛΟΓΟΙ για τους οποίους αξίζει να διεκδικήσουμε την Άμεση Δημοκρατία

02.direct democracy _ small

Του Βαγγέλη Κάλιοση

  1. Γιατί το ισχύον κοινοβουλευτικό – αντιπροσωπευτικό σύστημα δεν συνιστά δημοκρατία αλλά μια κεκαλυμμένη ολιγαρχία.
  2. Γιατί οι επαγγελματίες πολιτικοί αποδεικνύουν καθημερινά ότι λειτουργούν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον ή το συμφέρον των παραγόντων που στηρίζουν την πολιτική τους καριέρα.
  3. Γιατί μόνο έτσι θα εξουδετερωθούν οι πελατειακές σχέσεις, η διαφθορά, η διαπλοκή, η γραφειοκρατία, ο κομματισμός, ο δημοσιοϋπαλληλισμός και η ολοσχερής εξαχρείωση πολιτών και πολιτικών.
  4. Γιατί τα κοινοβουλευτικά συντάγματα αποτελούν αναχρονιστικά πολιτειακά κείμενα που εμποδίζουν τη δημοκρατία να ανθίσει.
  5. Γιατί κράτος και πολίτες, αντί να είναι ένα και το αυτό, συνιστούν δύο διαφορετικούς κόσμους όπου ο ένας καταπιέζει και ο άλλος καταπιέζεται.
  6. Γιατί τα κόμματα είναι συγκεντρωτικοί μηχανισμοί, χωρίς ίχνος εσωτερικής δημοκρατίας, που ιδιοποιούνται την εξουσία με το άλλοθι της δημοκρατικής εκλογής και μετατρέπουν το κράτος πολιτών σε κομματικό κράτος.
  7. Γιατί ουσιαστικά η εξουσία ασκείται από εθνικά και διεθνή οικονομικά κέντρα των οποίων η δημοκρατική ευαισθησία εξαντλείται στην προστασία του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας και στην προάσπιση του κέρδους.
  8. Γιατί ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος απόλυτα ελεγχόμενος από το οικονομικό κατεστημένο και τα πολιτικά του παράκεντρα από «τέταρτη εξουσία» ανάγεται κατά περίσταση σε τρίτη, δεύτερη ή πρώτη.
  9. Γιατί τα εκπαιδευτικά συστήματα είναι προσαρμοσμένα στο στόχο δημιουργίας σπουδαίων επαγγελματιών κι ασήμαντων πολιτών.

10. Γιατί αυτό που κάποτε ονομάσαμε «συνδικαλιστικό κίνημα» πλέον δεν είναι ούτε «συνδικαλιστικό» ούτε «κίνημα» αλλά ένας μηχανισμός χειραγώγησης των εργαζομένων και παραγωγής κομματικών στελεχών.

11. Γιατί οι εταιρείες δημοσκοπήσεων αντί να καταγράφουν την κοινή γνώμη και να προβλέπουν τα εκλογικά αποτελέσματα κατευθύνουν τη μεν και διαμορφώνουν τα δε.

12. Γιατί οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη από – ούτως ή άλλως ιστορικά αποτυχημένους – χαρισματικούς ηγέτες  αλλά από υπεύθυνους πολίτες.

13. Γιατί οι διανοούμενοι, δέσμιοι του ακαδημαϊκού αριβισμού και της μιντιακής προβολής, αντί να πρωταγωνιστούν σε ένα νέο «Διαφωτισμό» με στόχο τη χειραφέτηση του πολίτη υποδύονται τους κομπάρσους στο έργο «βαλτωμένη δημοκρατία».

14. Γιατί όσο η τρέχουσα νόθα δημοκρατία εκφυλίζεται τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες επιβολής ολοκληρωτικών λύσεων, κάτι που η ιστορία του 20ού αιώνα μάς το δίδαξε πολύ εμφατικά.

15. Γιατί οι περιοδικές ή απρόβλεπτες, μικρές ή μεγάλες οικονομικές κρίσεις έχουν κατά βάση πολιτικές αιτίες, οι οποίες συνοψίζονται στην εξής μία: το οικονομικό κατεστημένο αυτονομείται από την κοινωνία, θέτει υπό την κηδεμονία του το πολιτικό προσωπικό και επιδίδεται χωρίς αιδώ σε άγρια λεηλασία του εθνικού και παγκόσμιου πλούτου οδηγώντας το καπιταλιστικό σύστημα στα όρια του, με το κόστος να πληρώνεται πάντα από τους πολλούς.

16. Γιατί η δικαστική εξουσία, που στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία υποτίθεται πως υπάρχει για να ελέγχει τις άλλες δύο εξουσίες, είναι στην πράξη δέσμια της εκτελεστικής, γεγονός που επιβεβαιώνεται κραυγαλέα από τη θεσμοθετημένη εφαρμογή της βουλευτικής ασυλίας.

17. Γιατί η αχαλίνωτη μάχη των συμφερόντων και η απουσία ατομικής ευθύνης υπονομεύουν σοβαρά το φυσικό περιβάλλον και απειλούν την ίδια τη ζωή.

18. Γιατί στον 21ο αιώνα η φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία γνωρίζει την πιο ακραία ίσως ηθική κρίση από καταβολής κόσμου.

19. Γιατί η τεχνολογία μάς δίνει επιτέλους τη δυνατότητα να καθορίζουμε τις δημόσιες αποφάσεις, αίροντας το πρόβλημα της μεγάλης εδαφικής και πληθυσμιακής κλίμακας που καθιστούσε την άμεση δημοκρατία πρακτικά ανεφάρμοστη στους νεότερους χρόνους..

20. Γιατί εφοδιασμένοι με γνώση κι απεριόριστες δυνατότητες πληροφόρησης έχουμε πλέον την ωριμότητα ως πολίτες να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξης μας και να πάψουμε να την εναποθέτουμε εν λευκώ στους επαγγελματίες πολιτικούς.

21. Γιατί η άμεση δημοκρατία είναι το μόνο πολιτικό σύστημα που μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην εξομάλυνση της αντίφασης ανάμεσα στην ισότητα και την ελευθερία.

22. Γιατί στο αμεσοδημοκρατικό πολίτευμα η «τυραννία της πλειοψηφίας» ελαχιστοποιείται, εφόσον πλειοψηφίες και μειοψηφίες εναλλάσσονται και αναδιατάσσονται διαρκώς με τις συνεχείς τοπικές, εθνικές, περιφερειακές η υπερεθνικές ψηφοφορίες.

23. Γιατί οι ειδικοί θα τεθούν επιτέλους στην υπηρεσία του πολίτη και θα λογοδοτούν σ’ αυτόν για κάθε τους πράξη.

24. Γιατί στην παγκοσμιοποίηση των golden boys θα απαντήσουμε με την παγκοσμιοποίηση των golden citizens.

25. Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει η δημοκρατία είναι να εξελιχθεί.

Υ.Γ. Αυτοί είναι 25 μόνο επιγραμματικά διατυπωμένοι λόγοι από τους εκατοντάδες που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για να δικαιολογήσει στον εαυτό του και στους άλλους την αναγκαιότητα μετάβασης από τη νόθα δημοκρατία του σήμερα στη γνήσια δημοκρατία του αύριο. Ας προσθέσει ο καθένας τους δικούς του για να δημιουργηθεί ένας τεράστιος κατάλογος κινήτρων που θα κινητοποιήσει εμάς τους πολίτες του 21ου αιώνα να δημιουργήσουμε ένα ορμητικό κίνημα διεκδίκησης της άμεσης δημοκρατίας, της μόνης δηλαδή πραγματικής δημοκρατίας.

Ο Βαγγέλης Κάλιοσης σπούδασε Ιστορία  και εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση.  Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή («Ακροβασίες», Εκδόσεις Έψιλον, 1991), μια συλλογή διηγημάτων («Όμηρος εταίρας», Εκδόσεις Καστανιώτη, 1997), ένα μυθιστόρημα («Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τρομοκράτες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006). Επίσης, έχει συγγράψει σχολικά βοηθήματα για τα μαθήματα της Φιλοσοφίας και της Ιστορίας. Είναι μέλος του Συνδέσμου των Φίλων της ΨΑΔ     

Το παραπάνω κείμενο βρήκαμε εδώ, στην πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα της ομάδας ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.  Εκτός των παραπάνω βιβλίων, ο Βαγγέλης Κάλιοσης έχει γράψει ίσως το πιο πλήρες βιβλίο όσο αφορά την άμεση δημοκρατία, του οποίου την ανάγνωση συνιστούμε ανεπιφύλακτα. 

Posted in Χωρίς κατηγορία | 1 σχόλιο

Δημοκράτες, τεχνικά θέματα και λευκές επιταγές

Democracy_small

Ο δημοκράτης ξέρει ότι όσες διαπραγματεύσεις και να γίνουν, όσα διλλήματα και να προκύψουν, δεν πρέπει να κάνει το λάθος να έρθει σε αντιπαράθεση με τους ολιγαρχικούς για τεχνικό θέμα.

Όχι γιατί δεν έχει άποψη για τα τεχνικά θέματα. Το πιο πιθανό είναι να έχει καλύτερη άποψη από τους ολιγαρχικούς, επειδή δεν αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογήσει οποιονδήποτε για οτιδήποτε. Δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση για τεχνικό θέμα γιατί δεν έχει νόημα να το κάνει. Η απάντηση στον ολιγαρχικό που προτείνει μία λύση σ’ ένα θέμα πρέπει να είναι πάντα η ίδια, «φαίνεται να έχεις δίκιο και μακάρι να βγεις (αν είναι άβγαλτος) και να μπορέσεις να κάνεις αυτά τα ωραία που μας λες. Αλλά πες μας σε παρακαλώ, γιατί θέλεις λευκή επιταγή;»

Ο δημοκράτης δίνει αυτή την απάντηση γιατί αισθάνεται την ανάγκη να βάλει τα πράγματα στη σειρά, από τα πιο σπουδαία στα λιγότερο σπουδαία, και να ασχοληθεί πρώτα με τα σημαντικότερα. Σημαντικότερο όλων είναι το ζήτημα της εξουσίας. Ποιος πρέπει να έχει την εξουσία, μία ομάδα τριακοσίων ή όλοι; Και ακριβώς επειδή ο δημοκράτης βλέπει ότι από αυτό το ζήτημα εξαρτώνται όλα τα άλλα, μα εντελώς όλα τα άλλα, μα χωρίς καμία εξαίρεση εντελώς όλα τα άλλα, επιλέγει να λύσει πρώτα αυτό.

Αν ο ολιγαρχικός τα βλέπει διαφορετικά, αν βλέπει ότι δεν είναι αυτό το σημαντικότερο, να το συζητήσουμε. Να ψάξουμε μαζί και να βρούμε αν όντως είναι το σημαντικότερο ή όχι. Αν ο ολιγαρχικός κάνει το λάθος και μπει σ’ αυτή τη συζήτηση, την πάτησε, δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Γι’ αυτό οι έμπειροι ολιγαρχικοί δεν κάνουν αυτό το λάθος.

Αν πάλι ο ολιγαρχικός συμφωνεί ότι αυτό είναι το σημαντικότερο αλλά θεωρεί ότι δεν είναι της ώρας να συζητηθεί, θα πρέπει να εξηγήσει με πιο σκεπτικό επιλέγει να ασχοληθεί πρώτα με τα λιγότερο σημαντικά και αν αυτή η πρακτική ωφελεί κανέναν.

Το γήπεδο των ολιγαρχικών είναι τα τεχνικά θέματα, όχι γιατί εκεί παίζουν καλή μπάλα, αλλά γιατί στο γήπεδο των δημοκρατικών δεν μπορούν να παίξουν καθόλου μπάλα. Το γήπεδο των δημοκρατικών είναι τα πολιτειακά θέματα. Το πώς θα οργανωθούμε για να φτιάξουμε μία καλύτερη κοινωνία. Το ποιος θα έχει την εξουσία. Ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Και όταν ο ολιγαρχικός δείχνοντάς μας έναν συνάνθρωπό που πεινάει, μας κουνήσει το δάχτυλο και μας πει ότι δεν είναι ώρα για θεωρίες γιατί κάποιος πρέπει να κάνει κάτι για αυτόν, θα πάρει την απάντηση «Έχεις απόλυτο δίκιο. Πρέπει να κάνουμε αμέσως αυτό που προτείνεις και να βοηθήσουμε με κάθε μέσο τον συνάνθρωπό μας. Αλλά τώρα, θύμησέ μου, γιατί θέλεις λευκή επιταγή; Γιατί αν δεν κάνω λάθος, τη λευκή επιταγή δεν την θέλεις για να βοηθήσεις αυτόν, κανείς δεν διαφωνεί στο να τον βοηθήσουμε. Τη λευκή επιταγή την θέλεις για να κάνεις πράγματα με τα οποία οι περισσότεροι διαφωνούν, σωστά;»

Θωμάς Μαντζαρίδης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Είναι προδότες όσοι μεταναστεύουν, όπως φέρεται να δήλωσε γνωστός ηθοποιός;

χρυσος-αργυρος

   Ο ρίψασπις εγκαταλείπει τους συντρόφους του, τη μάχη.

   Σ’ αυτή τη χώρα όμως, αυτά τα χρόνια, ούτε μάχη δίνεται, ούτε συντρόφους έχει ο κατά μόνας αγωνιζόμενος για την επιβίωση. Όταν και αν φτιαχτεί πολιτική κοινότητα, θα φτιαχτεί και προδοσία και προδότες. Αν δεν ίσχυε αυτό, τότε με όσα εκτυλίσσονται τα τελευταία χρόνια κι οι παραμένοντες στη χώρα προδότες θα ήσαν. Πώς γίνεται όμως να συμμετάσχεις και μετά να προδίδεις έναν αγώνα που δεν διεξάγεται;

    Οι κατά φαντασίαν πολίτες.

    Πρόκειται για μέλη ολιγαρχικών κομμάτων μιας και δημοκρατικά προς το παρόν δεν υπάρχουν. Τους είπαν ότι δεν γίνεται αλλιώς και τους έπεισαν πως η συμμετοχή στις κομματικές διαδικασίες αρκεί για να τους μεταμορφώσει από υπηκόους σε πολίτες. Όμως αυτό που μπορεί να γίνουν είναι το πολύ πολύ διαμαρτυρόμενοι υπήκοοι. Διότι πολύ απλά εκείνος που δεν συμμετέχει στη λήψη πολιτικών και δικαστικών αποφάσεων δεν μπορεί νάναι πολίτης.

   Κατά συνέπεια στα σύγχρονα κοινοβουλευτικά καθεστώτα οι πολίτες είναι μερικές χιλιάδες. Όσοι συμμετέχουν εμφανώς ή αφανώς στη λήψη πολιτικών και δικαστικών αποφάσεων. Αυτοί, ναι, θα μπορούσαν νάναι προδότες. Όμως δεν είναι. Τι να προδώσουν; Τα συμφέροντα που εξυπηρετούν τόσο αποτελεσματικά;

Αλεξόπουλος Διονύσης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | 2 Σχόλια

Οικονομικά δημοψηφίσματα (II)

Mind Map

Μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας. Κεντρικό σύνθημα του πριν τις εκλογές ήταν η φράση “λεφτά υπάρχουν”. Αντίθετα, λίγο νωρίτερα, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σκιαγραφούσε με τα πλέον μελανά χρώματα την οικονομία της χώρας και ζητούσε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την διάλυση της Βουλής και την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Δύο ολόκληρα χρόνια πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία διεξαγωγής τους!

Ας δούμε όμως πόσα χρήματα δανείστηκε η χώρα, μέσω της έκδοσης ομολόγων, το διάστημα αυτό. Έξι περίπου μήνες πριν την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή, η κυβέρνηση του αποφάσισε να εκδώσει δεκαετές ομόλογο και να ζητήσει από τις περιβόητες και ορθολογικότατες αγορές 7,5 δις ευρώ. Για τα επόμενα 10 χρόνια η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να καταβάλει μόνο τον τόκο, ενώ τα 7,5 δις ευρώ θα έπρεπε να καταβληθούν ακριβώς 10 χρόνια μετά, από μία άλλη κυβέρνηση αλλά από τον ίδιο λαό!

Έχουμε λοιπόν:

– 11 Μαρτίου 2009 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7,5 δις €

Μόλις ένα μήνα μετά, η κυβέρνηση Καραμανλή προχωρά σε νέο δανεισμό.

– 7 Απριλίου 2009 – Πενταετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7 δις €

Πάλι, σε λιγότερο από ένα μήνα.

– 5 Μαΐου 2009 – Τριετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 7,5 δις €

Η διαδικασία συνεχίζεται με αυστηρή περιοδικότητα.

– 10 Ιουνίου 2009 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 8 δις €

Βλέπουμε λοιπόν μια κυβέρνηση η οποία πριν παραιτηθεί και σε διάστημα 6 μηνών χρεώνει την χώρα 30 δις €!

Στην συνέχεια η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίζει τον «χορό των δισεκατομμυρίων» με νέο δανεισμό.

– 2 Φεβρουαρίου 2010  – Πενταετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 8 δις €, και έναν μήνα μετά

– 11 Μαρτίου 2010 – Δεκαετές ομόλογο – Αποδεχθέν ποσό: 5 δις €

Συνοψίζοντας, σε διάστημα ακριβώς ενός έτους, δύο κυβερνήσεις δανείσθηκαν 43 δις €! Ζήτησαν 43 δις ευρώ και τα πήραν. Ξέρετε πόσα πρόσφεραν οι ευφυείς, “αυτορυθμιζόμενες” και ορθολογικές αγορές; 97,745 δις ευρώ! Ναι διαβάσατε σωστά. Στις διαδοχικές δημοπρασίες οι αγορές πρόσφεραν αντίστοιχα 97,745 δις ευρώ.

Στις 23 Απριλίου 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει από το Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό «στήριξης», ανακοινώνει δηλαδή την χρεωκοπία της χώρας. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την χρεωκοπία και την κρίση που ταλαιπωρεί την χώρα για επτά χρόνια και η οποία θα μας συνοδεύει για αρκετές δεκαετίες ακόμα; Σίγουρα ναι, αν είχαμε δημοκρατία.

Ο δανεισμός στην Καλιφόρνια

Αν η πολιτική ελίτ στην Ελλάδα μπορεί να δανείζεται πακτωλούς χρημάτων χωρίς να συμβουλεύεται κανέναν, τι συμβαίνει άραγε στην πολιτεία της Καλιφόρνια;

Το άρθρο 16 του Συντάγματος της πολιτείας ορίζει ρητά πως δεν μπορεί να δημιουργηθεί χρέος μεγαλύτερο των 300.000$ χωρίς την έγκριση του από τους πολίτες μέσω οικονομικού δημοψηφίσματος. Η λογική πίσω από αυτή την πρακτική είναι πολύ απλή και ενώ γίνεται σεβαστή στην καθημερινή μας ζωή δεν ακολουθείται και στην πολιτική: αποφασίζει αυτός που πληρώνει. Έτσι, αφού οι πολίτες είναι αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν το χρέος θα πρέπει να είναι και αυτοί οι οποίοι θα αποφασίσουν για το αν επιθυμούν να προχωρήσουν σε δανεισμό ή όχι. Οι έντιμοι πολιτικοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από την λαϊκή ετυμηγορία. Αν οι λόγοι που επιθυμούν να δανειστούν είναι σημαντικοί οι πολίτες κατά πάσα πιθανότητα θα αποδεχτούν την πρόταση τους. Αντίθετα, αν με τον δανεισμό επιθυμούν να συντηρήσουν ένα πελατειακό κράτος ή να πριμοδοτήσουν – φυσικά με το αζημίωτο – διαπλεκόμενους εργολάβους και φαραωνικά έργα, το πιθανότερο είναι οι πολίτες να αρνηθούν.

Όσοι πιστεύουν πως τα παραπάνω θα οδηγήσουν σε χώρες και πολιτείες οι οποίες δεν μπορούν να κυβερνηθούν λόγω έλλειψης πόρων μπορούν να καθησυχάσουν της ανησυχίες τους διαβάζοντας τις, βασισμένες σε εμπειρικά δεδομένα δεκαετιών, μελέτες των Matsusaka για τις πολιτείες των Η.Π.Α. που διαθέτουν θεσμούς όπως οι παραπάνω (εδώ μπορείτε να βρείτε το πρώτο κεφάλαιο του σπουδαίου For the Many or the Few) και Feld και Matsusaka για την Ελβετία. Ο έλεγχος των πολιτών επί των οικονομικών του τόπου στον οποίο ζούνε δημιουργεί πρόβλημα μόνο σε όσους επιθυμούν να εκμεταλλευτούν την πολιτική τους θέση για να πλουτίσουν παράνομα.

Υπάρχει λύση

Η μόνη ουσιαστική λύση σε όλα μας τα πολιτικά προβλήματα είναι η δημοκρατία. Ένα πολίτευμα στο οποίο οι πολίτες θα έχουν τον πρώτο αλλά κυρίως και τον τελευταίο λόγο, οποτεδήποτε και για οποιοδήποτε πολιτικό ζήτημα επιθυμούν. Χωρίς θεσμούς άμεσης λογοδοσίας (ακυρωτικά, υποχρεωτικά και οικονομικά δημοψηφίσματα καθώς και δημοψηφίσματα ανάκλησης αιρετών) και διαμόρφωσης του πολιτικού πλαισίου (νομοθετικές και συνταγματικές πρωτοβουλίες πολιτών) η χώρα δεν πρόκειται να βγει ποτέ, πραγματικά, από την κρίση.

Posted in Χωρίς κατηγορία | 3 Σχόλια

Έτσι ψηφίζονται οι νόμοι σε μία δημοκρατία

07. Energy Strategy _ small.jpg

Σήμερα απεβίωσε ο Κωνταντίνος Μητσοτάκης. Εμείς θα επιλέξουμε να μην ασχοληθούμε με τον συγκεκριμένο πολιτικό και το «έργο» του, γιατί πιστεύουμε ότι το πρόβλημα μας δεν είναι τα πολιτικά πρόσωπα αλλά το πολιτικό σύστημα που τα «γεννά» και τα συντηρεί. Πολιτικοί όπως ο Μητσοτάκης (αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των «αντιπροσώπων» μας) θα είχαν ελάχιστη ή καμία τύχη σε μία δημοκρατία. Το γιατί θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε στην συνέχεια.

Το μοναδικό μειονέκτημα της δημοκρατίας

Ό,τι και αν ακούγεται τα τελευταία χρόνια ενάντια στην δημοκρατία (και είναι πολλά αυτά), η δημοκρατία έχει ένα και μόνο μειονέκτημα, είναι αργή. Αν και αυτό φαντάζει όντως μειονέκτημα με μια πρώτη ματιά, είναι στην πραγματικότητα η ουσία της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι ένα μεγάλο σχολείο, το μεγαλύτερο σχολείο στην ζωή ενός πολιτισμένου ανθρώπου και ως εκ τούτου απαιτεί χρόνο. Χρόνο για να ακούσεις προσεκτικά όλες τις απόψεις, να μελετήσεις τα στοιχεία και την εγκυρότητα τους, να σκεφτείς, να διαισθανθείς, να εκφράσεις με παρρησία την άποψη σου και εν τέλει να αποφασίσεις. Όχι φυσικά μόνος σου και ούτε μόνο για πρόσωπα – «αντιπροσώπους», αλλά μαζί με όλους όσους συμπολίτες σου το επιθυμούν και για κάθε σημαντικό θέμα. Η δημοκρατία είναι αργή, όπως κάθε μεγάλο σχολείο.

Η μοναδική δημοκρατία των ημερών μας

Πριν μερικές ημέρες, στις 21 Μαΐου, οι Ελβετοί πολίτες είχαν μία εύκολη δημοψηφισματική ημέρα (μία από τις τέσσερις κάθε έτους). Αποφάσισαν μόνο για ένα θέμα και συγκεκριμένα για το αν θα δεχτούν τον νόμο που ψήφισε η Ομοσπονδιακή τους Βουλή (δύο Βουλές για την ακρίβεια) σχετικά με την ενεργειακή στρατηγική της χώρας τους μέχρι και το 2050. Όταν στην δική μας χώρα, σύσσωμη η πολιτική ελίτ ξεπουλά περιουσία που δεν της ανήκει (μόλις για 99 χρόνια είναι η αλήθεια), στην Ελβετία οι πολίτες ορίζουν, ως τελευταίοι και απόλυτοι κριτές, σύνθετα θέματα όπως η ενεργειακή πολιτική της χώρας τα επόμενα 30 χρόνια. Εκεί κανείς «δημοσιογράφος» δεν διανοείται να εκφράσει θέσεις περί ανικανότητας των πολιτών να κρίνουν. Τέτοιες θέσεις μπορεί να ακούγονται συχνά, ακόμα και να κυριαρχούν, σε στυγνές ολιγαρχίες όπως το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, αλλά είναι αδιανόητες για μία δημοκρατία όπως η Ελβετία.

Οι αντιπρόσωποι προετοιμάζουν, οι πολίτες κρίνουν

Στο ενημερωτικό φυλλάδιο που λαμβάνουν οι Ελβετοί προκειμένου να ενημερωθούν και να αποφασίσουν συμπεριλαμβάνονται τόσο το θέμα του δημοψηφίσματος όσο και τα επιχειρήματα των υποστηρικτών και των αντιπάλων του νόμου. Και φυσικά το φυλλάδιο αυτό δεν είναι το μόνο. Όσο αφορά το συγκεκριμένο δημοψήφισμα βρήκαμε επίσης ένα ακόμα ενημερωτικό φυλλάδιο όσο αφορά τον ίδιο τον νόμο και το τι αυτός προβλέπει. Μπορείτε να το δείτε εδώ στα Αγγλικά (αλήθεια γιατί κοπιάζουν τόσο συχνά οι Ελβετοί να μεταφράζουν στα Αγγλικά κείμενα που αφορούν τις πολιτικές τους διεργασίες;). Από το φυλλάδιο αυτό επιλέξαμε να εστιάσουμε σε μία σελίδα που δείχνει την νομοθετική διαδικασία στην Ελβετία. Ας δούμε τι ακριβώς μας λέει.

07.Law procedure _ Switzerland _ small

Όπως ακριβώς και στην αρχαία Αθήνα, οι Βουλές των Ελβετών είναι κυρίως – στην ουσία τους – νομοπαρασκευαστικές. Αυτός που αποφασίζει για κάθε νόμο είναι οι Ελβετοί πολίτες. Μπορεί να μην είναι υποχρεωτική η επικύρωση κάθε νόμου μέσω δημοψηφίσματος, αλλά στην ουσία οι Ελβετοί πολίτες μπορούν – αν το θέλουν – να ακυρώσουν οποιονδήποτε νόμο δεν επιθυμούν. Ας δούμε το πρόσφατο παράδειγμα.

  • Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2013, η Ελβετική κυβέρνηση αποφασίζει να προωθήσει στις δύο Βουλές την δέσμη μέτρων που προτείνει.
  • Τρία χρόνια μετά (!), στις 30 Σεπτεμβρίου 2016 έχουμε την αποδοχή από τα δύο κοινοβούλια (των πολιτών και των καντονιών) του νομοσχεδίου. Φυσικά ο νόμος δεν ισχύει από την επόμενη ημέρα. Θα τεθεί σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου του 2018 και μόνο αν δεν ακυρωθεί από δημοψήφισμα.
  • Στις 21 Μαΐου 2017 διεξάγεται δημοψήφισμα ενάντια στον νόμο. Οι Ελβετοί πολίτες δεν το υποστηρίζουν και ο νόμος επικυρώνεται από αυτούς.
  • Έτσι, την 1η Ιανουαρίου του 2018 θα τεθεί σε εφαρμογή.

Σκεφτείτε πως ψηφίζονται αντίστοιχα οι νόμοι στην χώρα μας και θα κατανοήσετε ποια είναι η διαφορά μεταξύ μίας δημοκρατίας και μίας στυγνής και απάνθρωπης ολιγαρχίας.

Μήπως λοιπόν έφτασε η ώρα να εστιάσουμε στο μείζον (το πολιτικό μας σύστημα) και όχι στο ελάσσον (τα πρόσωπα που κυβερνούν και καταστρέφουν την χώρα);

Μήπως ήρθε η ώρα της δημοκρατίας και για εμάς;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Οικονομικά δημοψηφίσματα (I)

6.ItalianReferendum-120116.small.jpg

Γιατί τα οικονομικά δημοψηφίσματα δεν είναι απλά μία καλή ιδέα, αλλά ένας απαραίτητος θεσμός;

«Παρά τις βαρύτατες ευθύνες τους για την κακή οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των Δυτικών χωρών, οι πολιτικοί πετυχαίνουν ακόμα να αντιστρέφουν τους ρόλους. Ο Βέλγος γερουσιαστής Hugo Vandenberghe υπεραμύνθηκε της αντίθεσής του στο δημοψήφισμα με τις παρακάτω δηλώσεις του: «Οι άνθρωποι δεν οφείλουν να λάβουν κάποια ευθύνη για τις αποφάσεις τους. Μπορούν ανετότατα να αποφασίσουν να απαλείψουν κάθε φόρο και δύο εβδομάδες αργότερα να εγκρίνουν την αύξηση των επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας.» (Βελγική εφημερίδα De Standaard, 19 Δεκεμβρίου 1992). Βέβαια, η αλήθεια είναι ακριβώς η αντίθετη. Εν τέλει είναι πάντα ο λαός που πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό ενός εκτροχιασμένου προϋπολογισμού, με τη μορφή αυξημένων φόρων, υποβαθμισμένων δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών κλπ. Ο κάθε ένας από τους πολιτικούς ενός αντιπροσωπευτικού συστήματος, οι οποίοι είναι οι μόνοι που αποφασίζουν για το επίπεδο φόρων και δημοσίου χρέους, δεν παίρνει ποτέ προσωπικά την ευθύνη των αποτελεσμάτων των επιλογών του. Δεν έχουν επιστρέψει ποτέ ούτε μία δεκάρα για δαπάνες τις οποίες οι πολίτες ποτέ δεν ζήτησαν ή που οδήγησαν στην αύξηση του εθνικού χρέους. Μετά την λήξη της θητείας τους  – πιθανά λαμβάνοντας μια γενναία ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους – μετακινούνται απλώς σε μία άλλη κομματική – πολιτική θέση. Εκ των υστέρων, μπορούν να εκφέρουν κοινότοπα επιχειρήματα που ακούγονται ευλογοφανή σχετικά με τις αποφάσεις τους, όμως το κακό έχει ήδη γίνει, χωρίς καμία εγγύηση ότι οι διάδοχοί τους θα τα καταφέρουν καλύτερα.

Στην πραγματικότητα, ο γερουσιαστής Vandenberghe, επισύρει την προσοχή σε ένα βασικό επιχείρημα υπέρ της άμεσης δημοκρατίας. Επειδή οι πολίτες πάντοτε θα υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων σχετικά με τον προϋπολογισμό και τη φορολογία, είναι απόλυτα λογικό να πρέπει να έχουν και την τελευταία λέξη επί αυτών των αποφάσεων

Από το βιβλίο των Verhulst και Nijeboer (σελ.70),  ολόκληρο στην ηλεκτρονική μας βιβλιοθήκη.

Περισσότερα για τα οικονομικά δημοψηφίσματα σύντομα.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε