Συμμετοχή εκπροσώπου της ομάδας μας σε ραδιοφωνική εκπομπή.

index

Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου θα συμμετάσχει στην εκπομπή του Περικλή Βασιλόπουλου Athens Calling, 10-12 το βράδυ, (A’ Πρόγραμμα ΕΡΑ, 91,6 / 105,8), το μέλος της ομάδας μας, Πέτρος Βουρλής. Θα παρουσιάσει την πρόταση της ομάδας μας σχετικά με τη συνταγματική αναθεώρηση. Θέμα της εκπομπής «Πολίτες, Ομάδες Πολιτών και Συνταγματική Αναθεώρηση» με ένα πολύ ενδιαφέρον πάνελ.

«Στον ραδιοθάλαμο της Αγίας Παρασκευής παρευρίσκονται οι : Εβίκα Καραμαγκιώλη, από το Παρατηρητήριο Πολιτών για την Αλλαγή του Συντάγματος, Στέφανος Λουκόπουλος, από την οργάνωση Vouliwatch και o Θανάσης Τοτόμης, μέλος του ΣΚΕ (Συμβούλιο Κοινωνικού Ελέγχου) της ΕΡΤ, εισηγητής της πρότασης του ΣΚΕ να ενταχθεί η ΕΡΤ στην Συνταγματική Αναθεώρηση (εκλογή της Διοίκησης της ΕΡΤ από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής).

Μιλούν επίσης, ο Πέτρος Βουρλής, από την ομάδα «Δημοκρατία και Δημοψήφισμα» και ο Χρήστος Λυντέρης, Δρ. Νομικής, από την Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή. Από την Θεσσαλονίκη η Λίνα Παπαδοπούλου, αν. Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στην Νομική Σχολή ΑΠΘ και συγγραφέας του βιβλίου: «Θεσμοί «άμεσης δημοκρατίας» στο Σύνταγμα. Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις ουσίας» (εκδόσεις Ευρασία).»

 

Advertisements
Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τα «ενοχλητικά» δημοψηφίσματα

Referendum Your Say.jpg

Η δημοκρατία δεν έχει αντίπαλο. Δεν μπορεί να ηττηθεί σε έναν καθαρό, ισορροπημένο και λογικό διάλογο. Το ίδιο ισχύει και για τα εργαλεία της.

Πριν μερικά χρόνια όλα αυτά ήταν επιμελώς θαμμένα από όσους κατείχαν τα ΜΜΕ. Τώρα πλέον αναγκάζονται να μιλούν, αποδεικνύοντας κάθε στιγμή την ένδεια τους. Φυσικά κανείς λογικός συμπολίτης μας δεν θα περίμενε κάτι από καρικατούρες που «αρθρογραφούν» στην Καθημερινή (χωρίς φυσικά να λείπουν οι εξαιρέσεις στον κανόνα) αλλά κείμενα σαν αυτό είναι υπερβολικά φτωχά. Είναι τόσο φτωχά που καταλήγουν θλιβερά και μάλλον έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν.

Σε τέτοια κείμενα δεν χρειάζεται καν να απαντήσει κανείς. Παρόλα αυτά υπάρχουν συμπολίτες μας που έχουν τις γνώσεις και κυρίως το κουράγιο να πουν τα αυτονόητα και να βάλουν ξανά τα πράγματα στην θέση τους. Όταν αυτοί οι συμπολίτες μας είναι πανεπιστημιακοί αυτό αποκτά μια ιδιαίτερη αξία. Δυστυχώς η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών μας αντιδρά σε οποιαδήποτε καθαρή έκφραση δημοκρατίας. Μετριότητα, ελιτισμός, ναρκισσισμός, έλλειμμα γνώσεων ή καθαρά ολιγαρχική αντίληψη; Μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι πως και σε αυτόν τον αντιδραστικό χώρο (όσο και αν κάποιος θα περίμενε ίσως κάτι άλλο) υπάρχουν πάντα ειλικρινείς συμπολίτες μας που λένε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη. Ας απολαύσουμε ένα από αυτούς.

«Ομοβροντία, εσχάτως, κατά του θεσμού του δημοψηφίσματος, από αρθρογράφους που ανάλωσαν τα νιάτα τους στα ιδεώδη της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας [ένα πρόσφατο παράδειγμα στην «Καθημερινή», 30/9/2018, «Τα δημοψηφίσματα των άλλων»  του Π. Μανδραβέλη. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα φράσεις: «Η ‘Άμεση Δημοκρατία’ ήταν η φιλοσοφική λίθος του ελληνικού πνευματικού μεσαίωνα.» και «Την ηρωική εποχή του αντιμνημονιακού αγώνα καλλιεργήθηκε πολύ η ανοησία της ‘ Άμεσης Δημοκρατίας’ ».].

Δημοσιεύεται πλήθος άρθρων από υπερδημοκράτες, που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι τα δημοψηφίσματα, η πιό γνήσια, αδιαμεσολάβητη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής βούλησης, ενίοτε παράγουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Και καθιστούν την πολιτική διαδικασία ανεξέλεγκτη.

Πλήθος επιχειρημάτων διαφόρων αναλυτών που αυτο-αποκαλούνται «προοδευτικοί», κατά του μόνου πραγματικού θεσμού άμεσης δημοκρατίας που υφίσταται στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Τελικά, όλη αυτή η επίθεση αποκάλυψε πόσο πολύ ενοχλεί η δημοκρατία, όταν το εκλογικό σώμα δεν επαληθεύει τις απόψεις μας και τις ιδεοληψίες μας. Όταν τα συλλαλητήρια και οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν τεράστια πλειοψηφία εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών, ξαφνικά ο «λαός» γίνεται «μάζα ακροδεξιών και εθνικιστών», από την οποία πρέπει να αφαιρεθεί το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του. Όταν οι ψηφοφόροι δεν πείθονται από την πλύση εγκεφάλου και προσδιορίζουν την στάση τους από δικά τους κριτήρια, όταν δεν εγκαταλείπουν αυτά που θεωρούν εθνικά τους δίκαια και ιστορική τους κληρονομιά, τότε πρέπει να μείνουν μακρυά, όσο γίνεται πιό μακρυά από την κάλπη.

Εκλογές, ναι, να γίνονται. Δεν υπάρχει κίνδυνος από τις βουλευτικές εκλογές, γιατί εκεί, ως γνωστόν, δίδονται υποσχέσεις που εύκολα εγκαταλείπονται. Εκεί ο λαός άλλο ψηφίζει και άλλο προκύπτει, πχ το 2009 ψηφίζει «λεφτά υπάρχουν» και προκύπτει μνημόνιο και τρόικα, ψηφίζει μετά από τρία χρόνια «σκίζω τα μνημόνια» και αναδύονται ώ του θαύματος κι άλλα μνημόνια, ψηφίζει μετά από άλλα τρία χρόνια κατάργηση των μνημονίων και του ένφια «με έναν νόμο» και ιδού και νέα, ακόμα βαρύτερα μνημόνια. Ψηφίζει δεξιά και του βγαίνει συγκυβερνήτης ο Κουβέλης, ψηφίζει αριστερά και προκύπτει ο Καμένος.

Αντιθέτως τα δημοψηφίσματα έχουν το κακό ότι θέτουν ένα συγκεκριμένο ερώτημα: πχ «δέχεστε την συμφωνία των Πρεσπών», και ο λαός δίδει μία τελεσίδικη και μετρήσιμη απάντηση: πχ «Όχι». Οπότε εκεί δεν υπάρχει διαφυγή. Το Ναι έσται Ναι και το Ου Ου.

Τα δημοψηφίσματα έχουν και κάτι άλλο, ακόμα ενοχλητικότερο. Θέτουν τον λαό προ των ευθυνών του. Τον κάνουν πράγματι κυρίαρχο. Τον καθιστούν υπεύθυνο για το αποτέλεσμα. Κάτι που είναι και η ουσία της δημοκρατίας, ασφαλώς. Και ταυτόχρονα μεταβάλλουν την πολιτική εξουσία σε πράγματι εκτελεστικό όργανοτης λαϊκής βούλησης. Πχ ένα Όχι στην συμφωνία των Πρεσπών οδηγεί υποχρεωτικά σε αυτόματη ακύρωσή της, είτε συμφωνεί η κυρία Μέρκελ και οι εγχώριοι «αντι-εθνικιστές» αρθρογράφοι μας είτε όχι. Κάτι πολύ δυσάρεστο για όσους θεωρούν την πολιτική διαδικασία ως λήψη αποφάσεων από ολίγους «πεφωτισμένους» ερήμην  της λαϊκής βούλησης, όποια και αν είναι αυτή.»

Το παραπάνω κείμενο υπογράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης και ανιχνεύσαμε εδώ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 1 σχόλιο

Δημοκρατία: η μόνη επανάσταση που έχει νόημα

Eutopia_Bookchin _ smallΤι έχουν να φοβηθούν οι μειοψηφίες από την πραγματική δημοκρατία; Σε αντίθεση με την ρητορεία των ολιγαρχών και μέρους της «πνευματικής» ελίτ που σιτίζεται από αυτούς, απολύτως τίποτα. Τουναντίον, μόνο μέσα στην πραγματική δημοκρατία οι μειοψηφίες μπορούν να θέσουν τις απόψεις τους σε έναν πραγματικά ανοικτό δημόσιο διάλογο (η δημοκρατία γνωρίζει καλά και εκτιμά ιδιαίτερα το στοιχείο αυτό, αφού είναι το μεγαλύτερο συγκριτικό της πλεονέκτημα σε σχέση με τα ολιγαρχικά καθεστώτα) και, αν έχουν δίκιο, να πείσουν για την ορθότητα των απόψεων τους.

Ας δούμε πόσο όμορφα περιγράφει τα παραπάνω ο μεγάλος αγωνιστής και βαθύτατα δημοκρατικός Μάρεϊ Μπούκτσιν στο βιβλίο του Η επόμενη επανάσταση, θυμίζοντας μας, μία ακόμα φορά, πως η μόνη επανάσταση που έχει νόημα είναι η πραγματική δημοκρατία.

«Τέλος, ο κομμουναλισμός, σε αντίθεση με τον αναρχισμό, είναι υπέρ της πλειοψηφικής λήψης αποφάσεων με ψηφοφορία, θεωρώντας την ως τον μόνο τρόπο για έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να παίρνει αποφάσεις. Οι γνήσιοι αναρχικοί υποστηρίζουν ότι αυτή η αρχή – η «ηγεμονία» της πλειοψηφίας επί την μειοψηφία – είναι αυταρχική και αντιπροτείνουν τη λήψη αποφάσεων με ομοφωνία. Η ομοφωνία, σύμφωνα με την οποία μεμονωμένα άτομα μπορούν να ασκήσουν βέτο στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, απειλεί να διαλύσει την ίδια την κοινωνία. Ελεύθερη κοινωνία δεν είναι αυτή που τα μέλη της ζουν σε μια κατάσταση μακαριότητας, δίχως μνήμη, πειρασμούς και γνώσεις, όπως οι ομηρικοί λωτοφάγοι. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, οι άνθρωποι γεύτηκαν τον καρπό του δέντρου της γνώσης και οι μνήμες αυτής της γνώσης είναι εμποτισμένες με ιστορία και εμπειρίες. Στο πλαίσιο ενός βιωμένου τρόπου ελευθερίας – εν αντιθέσει με τις κουβέντες καφενείου – το δικαίωμα ων μειοψηφιών να εκφράζουν τη διαφωνίας τους θα προστατεύεται πάντα πλήρως όπως και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Οποιαδήποτε περιστολή αυτών των δικαιωμάτων θα θεραπεύεται αμέσως από την κοινότητα – αν είναι δυνατόν με ήπιο, ειδάλλως με δυναμικό τρόπο – ώστε να μην καταλήξει η κοινωνική ζωή να είναι το απόλυτο χάος. Πράγματι, οι απόψεις μιας μειοψηφίας μπορεί να θεωρούνται πολύτιμες ως μια εν δυνάμει πολιτική πηγή έμπνευσης και εκκολαπτόμενης αλήθειας η οποία, αν περισταλεί, τότε η κοινωνία θα έχει χάσει πηγές δημιουργικότητας και ανάπτυξης. Συνήθως οι νέες ιδέες προκύπτουν από εμπνευσμένες μειοψηφίες και σταδιακά κερδίζουν το ενδιαφέρον την κατάλληλη στιγμή και στον κατάλληλο χώρο, έως ότου βέβαια, αμφισβητηθούν κι αυτές ως κάτι το συμβατικό, αφού θα έχει έρθει η ώρα για νέες μειοψηφικές απόψεις να αντικαταστήσουν τις ορθοδοξίες του παρελθόντος

Η έμφαση δική μας.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Ανένδοτος αγώνας

J.W.SullivanΘα έπρεπε, εδώ και χρόνια, να έχουμε συνειδητοποιήσει τα όρια του πολιτικού μας συστήματος και να έχουμε ξεκινήσει έναν ανένδοτο αγώνα με μοναδικό στόχο την απόλυτη κυριαρχία του πολίτη στην πολιτική ζωή της χώρας μας.

Τα εργαλεία υπάρχουν και η δύναμη τους έχει αποδειχτεί. Ο κοινός μας εχθρός (οι πολιτικές ελίτ όλων των αποχρώσεων) σιωπά σχετικά με αυτά ή, όταν αναγκάζεται, προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την συζήτηση.

Το σημαντικό δεν είναι τι αποφασίζεται αλλά το ποιος αποφασίζει. Όταν το καταλάβουμε και ενωθούμε – πέρα από και με σεβασμό στις προσωπικές απόψεις του κάθε ένα από εμάς – υπέρ του στόχου να αποφασίζουμε για όλα τα σημαντικά θέματα εμείς, μόνο οι πολίτες, τότε, μόνο, κάτι θα αλλάξει πραγματικά.

Ας δούμε τι είχαν καταφέρει ήδη οι Ελβετοί στα τέλη του 19ου αιώνα. Πως κατάφεραν να ακυρώσουν και να αποφύγουν καταστάσεις οι οποίες ακόμα μας ταλαιπωρούν. Αν δεν χρησιμοποιήσουμε τα ίδια πολιτικά εργαλεία, δηλαδή τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών και την αποσυγκεντροποίηση των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων, θα συνεχίσουμε να ταλαιπωρούμαστε από τα προβλήματα που οι Ελβετοί επέλυσαν πριν από περίπου 150 χρόνια.

«… και ιδού τι κατάφεραν οι Ελβετοί με τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας (direct legislation): πραγμάτωσαν μία ειρηνική επανάσταση σύμφωνη με τη βούληση της πλειοψηφίας. Έχουν, επίσης, απομακρύνει κάθε εμπόδιο στην εφαρμογή του κανόνα της πλειοψηφίας, όπως τα προνόμια όσων κυβερνούν, περιορισμούς παμπάλαιων νόμων καθώς και την ισχύ των νομοθετών. Έχουν απλοποιήσει τη δομή της κυβέρνησης, οι δημόσιοι λειτουργοί τούς υπηρετούν, κατέστησαν αδύνατη τη γραφειοκρατία, μεταμόρφωσαν τους αντιπροσώπους τους σε απλά μέλη επιτροπών και έδειξαν ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν είναι απαραίτητο για τη θέσπιση των νόμων. Έχουν γράψει τους νόμους τους σε γλώσσα τόσο απλή ώστε ακόμα και ένας απλός πολίτης θα μπορούσε να είναι δικαστής σε οποιοδήποτε ανώτατο δικαστήριο. Απέτρεψαν μονοπώλια, βελτίωσαν και μείωσαν τη φορολογία, ενώ ταυτόχρονα απέφυγαν τη δημιουργία μεγάλων δημόσιων χρεών

Απόσπασμα από το βιβλίο του James W. Sullivan, «Direct Legislation by the Citizenship through the Initiative and Referendum», έκδοση του 1892. Μπορείτε να βρείτε δωρεάν το βιβλίο εδώ.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

Κλεισθένης Ι: Σχόλια επί των άρθρων που αφορούν τα δημοψηφίσματα.

δημοτικά

Άρθρο 130 – Αντικείμενο του δημοτικού και περιφερειακού δημοψηφίσματος

1. Δημοτικό ή περιφερειακό δημοψήφισμα μπορεί να προκηρύσσεται για κάθε θέμα, εκτός από ζητήματα σχετικά με την εθνική ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική, τη μεταναστευτική πολιτική, την ερμηνεία και εφαρμογή διεθνών συνθηκών, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και λατρείας ή με την θεσμική οργάνωση όλων των γνωστών θρησκειών. Επίσης δημοψήφισμα δεν προκηρύσσεται για θέματα δημοσιονομικής διαχείρισης του οικείου Ο.Τ.Α. και επιβολής τελών.
2. Ο χαρακτήρας του δημοψηφίσματος ως αποφασιστικού ή συμβουλευτικού καθορίζεται στην απόφαση προκήρυξής του. Όταν το αντικείμενο του δημοψηφίσματος δεν ανάγεται στην αποφασιστική αρμοδιότητα του οικείου Δήμου ή Περιφέρειας, έχει υποχρεωτικά συμβουλευτικό χαρακτήρα.

Οι πολίτες πρέπει να μπορούν ν’ αποφασίζουν για ό,τι ακριβώς μπορεί ν’ αποφασίζει και το δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο.

———————————————————————————–

Άρθρο 131 – Πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος

1. Δημοτικό ή περιφερειακό δημοψήφισμα διεξάγεται :
α) μετά από απόφαση του οικείου Δημοτικού ή Περιφερειακού Συμβουλίου, που λαμβάνεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων (2/3) του συνόλου των μελών του ή
β) μετά από αίτηση εγγεγραμμένων εκλογέων του οικείου Δήμου ή Περιφέρειας, ο αριθμός των οποίων δεν μπορεί να είναι μικρότερος του δέκα τοις εκατό (10%) του συνολικού αριθμού των εγγεγραμμένων εκλογέων.

 

Η πρωτοβουλία πρέπει νάναι αποκλειστικά των πολιτών. Συνεπώς πρέπει ν’ απαλειφθεί το α.

Το 10% είναι απαγορευτικό όριο για μεγάλους, σε έκταση και πληθυσμό, δήμους. Πόσο μάλλον για περιφέρειες. Θα ήταν ορθό τα όρια να ήταν τα εξής:
για τις περιφέρειες 2%
για δήμους με αριθμό εγγεγραμμένων εκλογέων άνω των 500.000 το 2% επίσης.
για δήμους με αριθμό εγγεγραμμένων εκλογέων από 100.000 έως 499.999 το 5%

για δήμους με αριθμό εγγεγραμμένων εκλογέων μέχρι 99.999 το 10%.

—————————————————————————————————————-
Άρθρο 132 Περιορισμοί στη διεξαγωγή δημοτικού και περιφερειακού δημοψηφίσματος.
“1. Δεν επιτρέπεται να διεξαχθεί δημοψήφισμα κατά τη διάρκεια της
προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη των μελών του εθνικού ή του
ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, για την ανάδειξη των αυτοδιοικητικών
αρχών ή για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε εθνικό επίπεδο.
Δημοψήφισμα, επίσης, δεν επιτρέπεται να διεξαχθεί κατά το
ημερολογιακό έτος της διενέργειας των εκλογών για την ανάδειξη των
αυτοδιοικητικών αρχών.
2. Δεν μπορεί να διεξαχθεί δημοψήφισμα πριν περάσει ένα έτος από την
διεξαγωγή του προηγούμενου.”

Απαράδεκτοι περιορισμοί. Εκτός απ’ την απαγόρευση διεξαγωγής δημοψηφίσματος κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη των μελών του εθνικού ή του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου όλες οι άλλες απαγορεύσεις πρέπει ν’ απαλειφθούν.

Άρθρο 133

“2. Στην περίπτωση δημοψηφίσματος που προκηρύσσεται ύστερα από
αίτηση των εκλογέων, σύμφωνα με την περ. β’ της παρ. 1 του άρθρου
121 και μόνον εφόσον το αρχικώς υποβληθέν αίτημα έχει διατυπωθεί
κατά τρόπο ασαφή ή πρόδηλα μεροληπτικό, το οικείο Συμβούλιο, με
απόφασή του, που λαμβάνεται με πλειοψηφία των 2/3 των μελών του,
μπορεί να αναδιατυπώνει το ερώτημα, κατά τρόπο ώστε αυτό να μην
αφίσταται, πάντως, από το νόημα και το σκοπό του αρχικώς
υποβληθέντος αιτήματος.”

Οι πολίτες που ξεκίνησαν την πρωτοβουλία, όσοι την υπέγραψαν καθώς και όσοι θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον καθένα και είναι οι μόνοι αρμόδιοι να κρίνουν την σαφήνεια ή μη του ερωτήματος.

————————————————————————————————————————

Άρθρο 136

“1. Στο δημόσιο διάλογο, επί του ερωτήματος ή των ερωτημάτων που
τίθενται στην ψηφοφορία μπορούν να συμμετέχουν πολιτικά κόμματα,
δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, συνδυασμοί που έλαβαν
μέρος στις τελευταίες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές
ανεξαρτήτως της εκπροσώπησης τους στο δημοτικό συμβούλιο, τοπικές
και περιφερειακές ενώσεις προσώπων, τοπικές και περιφερειακές
επιστημονικές ενώσεις, επαγγελματικές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις
και κάθε άλλος φορέας της κοινωνίας των πολιτών.
2. Οι φορείς της προηγούμενης παραγράφου, αλλά και εκλογείς,
μπορούν να συγκροτούν Επιτροπές Πρωτοβουλίας για την υποστήριξη
και προβολή κάποιας εκ των εναλλακτικών απαντήσεων στο ερώτημα
του δημοψηφίσματος. Η συγκρότηση Επιτροπής Πρωτοβουλίας, καθώς
και το φυσικό πρόσωπο που αποτελεί τον νόμιμο εκπρόσωπο αυτής,
γνωστοποιούνται στον Πρόεδρο του Δημοτικού ή Περιφερειακού
Συμβουλίου, αντίστοιχα.”

Οι συγκεκριμένες διατάξεις πρέπει να απαλειφθούν. Δεν είναι δουλειά του νομοθέτη να λέει στην κοινωνία των πολιτών πώς θα οργανωθεί για να υποστηρίξει τις απόψεις της. Αυτό που πρέπει όμως να είναι απόλυτα ξεκάθαρο είναι το ποιος συνεισφέρει στην υποστήριξη ή χρηματοδότηση της κάθε εκστρατείας υποστήριξης και με ποιο μέσο ή χρηματικό ποσό.

Άρθρο 146

6. Έγκυρο θεωρείται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εφόσον στην
ψηφοφορία συμμετείχε το σαράντα τοις εκατό (40%) των
εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.

Απαράδεκτο. Να υπάρχει το ίδιο όριο εγκυρότητας που υπάρχει και για την ανάδειξη δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων. Δηλαδή, μηδέν.

————————————————————————————————————————

Όλο το νομοσχέδιο και τη σχετική διαβούλευση μπορείτε να βρείτε εδώ.

Αλεξόπουλος Διονύσης

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | 1 σχόλιο

Για τ’ όνομα και όχι μόνο.

σημαίες ελλ σκ

    Στο θέμα της συμφωνίας για το όνομα και την εθνική υπόσταση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) είμαι αναποφάσιστος. Κλίνω περισσότερο στο ν’ αποδεχθώ μια γεωγραφική ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία. Όμως δεν είμαι σίγουρος για την ορθότητα, αυτής μου, της θέσης. Έχει όμως καμμία σημασία, αυτή, η έλλειψη σιγουριάς; Όχι, αφού δεν πρόκειται να συμμετάσχω, όπως και όλοι οι Έλληνες πολίτες, στη λήψη σχετικής απόφασης. Συνέχεια

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | 2 Σχόλια

Λευκές επιταγές, τέλος.

λευκή επιταγή1

(Για να ετοιμαζόμαστε …)

Ένας δημοκρατικός πολίτης, μπροστά στις κοινοβουλευτικές εκλογές, έχει 3+1 πολιτικές επιλογές:

Συνέχεια

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , , | 9 Σχόλια