Οι ελάχιστοι θλιβεροί συμπολίτες μας και το μένος τους για την δημοκρατία.

01.fb_political_conversations_celeste_headlee_ted_small

Τις «άγιες» – υπό δημοκρατικό πρίσμα – αυτές ημέρες,  παρατηρούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκετούς υποστηρικτές του ΝΑΙ να βρίζουν και να απαξιώνουν τους συμπολίτες τους που ψήφισαν ΟΧΙ. Φυσικά, όλος αυτός ο εσμός δεν αποτελεί παρά ένα πολύ μικρό ποσοστό των συμπολιτών μας που ψήφισαν ΝΑΙ. Η συντριπτική πλειοψηφία, και από τα δύο «στρατόπεδα», επέδειξε και συνεχίζει να επιδεικνύει έναν απίστευτο πολιτικό πολιτισμό. Παρά την απαράδεκτη στάση των ΜΜΕ, τα οποία προσπάθησαν να πολώσουν αυτή την γιορτή της δημοκρατίας με την καλλιέργεια ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος, οι Έλληνες πολίτες τους γύρισαν την πλάτη και έκαναν το δημοκρατικό τους καθήκον. Παρά το, δυστυχώς, πρωτόγνωρο του θεσμού, οι Έλληνες συμμετείχαν στο δημοψήφισμα με ποσοστό 62,5%!

Μια σημαντική πλευρά του φαινομένου είναι όσα γράφει πολύ εύστοχα ο μεγάλος κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ: «Ο Max Weber έλεγε ότι οι κυρίαρχοι έχουν πάντα ανάγκη από μία «θεοδικία των προνομίων τους» ή, καλύτερα, από μια κοινωνιοδικία, δηλαδή από μια θεωρητική δικαιολόγηση του γεγονότος ότι είναι προνομιούχοι. Η ικανότητα αποτελεί σήμερα τον πυρήνα αυτής της κοινωνιοδικίας, η οποία γίνεται αποδεκτή προφανώς από τους κυρίαρχους – τους συμφέρει -, αλλά και από τους άλλους».

Το σημαντικό στο δημοψήφισμα του 2015 ήταν η ίδια η διαδικασία (παρά το ότι ήταν αρκούντως προβληματική) και πολύ λιγότερο το αποτέλεσμα, το οποίο, δυστυχώς, δεν έγινε σεβαστό. Παρόλα αυτά και επειδή είναι ιδιαίτερα θλιβερό να αποκαλεί, μία αστεία μειοψηφία «ειδικών», «πεφωτισμένων» και «ευφυών» «συμπολιτών» μας, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ως ηλίθιους, ας δούμε τι έλεγαν κάποιοι άλλοι εκτός Ελλάδας.

Διεθνείς οργανισμοί

To Συμβούλιο της Ευρώπης με ανακοίνωσή του ανέφερε ότι το δημοψήφισμα δεν πληροί τα ευρωπαϊκά πρότυπα, καθώς δε δίνεται μια περίοδος τουλάχιστον δύο εβδομάδων για συζήτηση. Επίσης, δήλωσε ότι δεν μπορεί να στείλει διεθνείς παρατηρητές, τους οποίους όμως δε ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση. Ο επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας και αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, Δημήτρης Βίτσας, διέψευσε πως υπήρξε απόφαση του Συμβουλίου και ανέφερε πως πρόκειται για προσωπική άποψη του γενικού γραμματέα Θόρμπερν Γιάγκλαντ (Thorbjørn Jagland), και την ίδια άποψη εξέφρασε και ο Τάινι Κοξ (Tiny Kox) ως ο επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας στην κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, καλώντας τον γενικό γραμματέα να αποσαφηνίσει την θέση του.

Το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου με τη σειρά του υποστήριξε τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος ως εύγλωττη έκφραση της αυτοδιάθεσης του ελληνικού λαού, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και κατ‘ εφαρμογή του άρθρου 25 ΔΣΑΠΔ για τη συμμετοχή του κοινού. Συγκεκριμένα, οι ανεξάρτητοι ειδικοί του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την προώθηση της δημοκρατικής και δίκαιης διεθνούς τάξης, Άλφρεντ ντε Σάγιας (Alfred de Zayas), και για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή αλληλεγγύη, Βιρτζίνια Ντάνταν (Virginia Dandan), καλωσόρισαν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, για να αποφασιστεί μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας το πώς θα επιλυθεί η οικονομική κρίση στην Ελλάδα χωρίς να επιδεινωθεί η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Άρθρο 103 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ προβλέπει ότι οι διατάξεις του υπερισχύουν όλων των άλλων διεθνών συμφωνιών, επομένως καμιά συμφωνία ή δανειακή σύμβαση δεν μπορεί να αναγκάσει μια χώρα να παραβιάσει τα ατομικά, τα πολιτιστικά, τα οικονομικά, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα του πληθυσμού της, ούτε μπορεί μια δανειακή σύμβαση να αναιρεί την εθνική κυριαρχία ενός κράτους, υπογραμμίζουν οι δύο ανεξάρτητοι ειδικοί του ΟΗΕ.

Οικονομολόγοι

Οι οικονομολόγοι Τζέιμς Κ. Γκάλμπρεϊθ (James K. Galbraith), Τομά Πικετί, Τζέφρεϊ Σακς (Jeffrey Sachs), καθώς και οι βραβευμένοι με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Πωλ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς εξέφρασαν την υποστήριξη τους υπέρ της ψήφου του Όχι στο δημοψήφισμα, αναφέροντας πως η συνέχιση του προγράμματος ύφεσης είναι η χειρότερη επιλογή που μπορεί να υπάρχει σε σχέση με τα σημερινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Ο οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί (Nouriel Roubini) υποστήριξε πως μια ψήφος υπέρ του ΝΑΙ δε θα τερμάτιζε την περίοδο αστάθειας και πως η ψήφος του ΟΧΙ θα μετέθετε το βάρος των εξελίξεων στην πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

30 Έλληνες οικονομολόγοι, ανάμεσα στους οποίους ο νομπελίστας  Χριστόφορος Πισσαρίδης τοποθετήθηκαν υπέρ του «Ναι» στο δημοψήφισμα με επιστολή τους, στην οποία έγραφαν ότι «το «Όχι» θα έφερνε την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη και πιθανώς έξω και από την Ε.Ε.» κάτι που «θα είχε καταστροφικές συνέπειες, τόσο άμεσα όσο και σε βάθος χρόνου».

(Τα παραπάνω στοιχεία από το λήμμα της της Wikipedia)

Οι λίγοι αλλά απίστευτα θλιβεροί συμπολίτες μας

Οι περισσότεροι γνωστοί μου που ψήφισαν ΝΑΙ δεν νοιώθουν ιδιαίτερα ευχάριστα για την ακύρωση της βούλησης της πλειοψηφίας των συμπολιτών τους. Πολλοί από αυτούς παραδέχονται με ειλικρίνεια πως ψήφισαν ΝΑΙ κυρίως κάτω από την επήρεια του φόβου, κάτι το οποίο είναι απόλυτα κατανοητό και απόλυτα σεβαστό. Δεν βρίζουν και δεν λοιδορούν τους συμπολίτες τους που είχαν αντίθετη άποψη και οι οποίοι μπορεί επίσης να ψήφισαν ΟΧΙ από φόβο για το τι πρόκειται να έρθει. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και αυτοί οι λίγοι (σε αριθμό και σε ποιότητα) οι οποίοι όχι μόνο δεν σιωπούν για αυτή την ντροπή, αλλά τολμούν να μας κουνούν το δάχτυλο και να μας υπενθυμίζουν ότι ψηφίσαμε λάθος και είμαστε τυχεροί που ο Τσίπρας δεν μας άκουσε. Τι χρειαζόμαστε για να στείλουμε αυτούς τους κατεργάρηδες στον πάγκο τους, συμπολίτες μας του ΝΑΙ και του ΟΧΙ; Μα φυσικά Δημοψηφίσματα Πρωτοβουλίας Πολιτών. Μέχρι τότε θα τους ανεχόμαστε με πολιτισμό, όπως αρμόζει σε κάθε πραγματικά δημοκρατικό άνθρωπο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

5 Ιουλίου 2015: Μία μεγάλη στιγμή της δημοκρατίας

Συζήτηση

Σαν σήμερα, πριν πέντε χρόνια, ζήσαμε μια από τις σπουδαιότερες πολιτικές στιγμές των τελευταίων δεκαετιών. Ποτέ στην ιστορία του νεότερου Ελληνικού κράτους δεν είχαμε κληθεί να αποφασίσουμε για ένα συγκεκριμένο θέμα. Ποτέ δεν είχαμε φτάσει τόσο κοντά σε μία στιγμή καθαρής δημοκρατίας. Το τι συνέβη μετά ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο από  το ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό μας σύστημα. Παρόλα αυτά, το ΟΧΙ του ελληνικού λαού έχει ήδη γραφθεί στην ιστορία ως μία γενναία πράξη ενός σπουδαίου λαού.

Πριν λίγες ημέρες οργανώσαμε μια διαδικτυακή συζήτηση με μερικούς καλούς φίλους για αυτό ακριβώς το δημοψήφισμα. Στα βίντεο που παραθέτουμε, εδώ και εδώ, μπορείτε να δείτε τι ακριβώς ειπώθηκε. Ελπίζοντας ότι η συζήτηση θα σας φανεί ενδιαφέρουσα, αναμένουμε και τα δικά σας σχόλια.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | Σχολιάστε

5. Το δημοψήφισμα του 2015. Μια πρώτη ανάγνωση (σύμφωνα με τα προηγούμενα).

3.Λογότυπο_του_Δημοψηφίσματος

Έφτασε η στιγμή να δούμε τι συνέβη τον Ιούλιο του 2015. Τι ακριβώς ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου; Τι μας έδωσε ως αποτέλεσμα και τι συνέβη στην συνέχεια;

Δημοψήφισμα, η απαγορευμένη λέξη

Η ελληνική πολιτική ελίτ, από την άκρα δεξιά ως και την άκρα αριστερά, ήταν και συνεχίζει να είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική και ως εκ τούτου απέφευγε πάντα να αναφερθεί σε θεσμούς άμεσης έκφρασης της λαϊκής ετυμηγορίας. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να πείσουν τον ελληνικό λαό και καλυμμένοι πίσω από το άλλοθι των εκλογών επέβαλλαν και επιβάλλουν στην ελληνική κοινωνία (όλοι τους, παίζοντας το παιχνίδι του καλού και του κακού αστυνομικού, της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού / κομμουνισμού) πολιτικές οι οποίες δεν έχουν την υποστήριξη των Ελλήνων.  Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η συνέχιση του παρασιτικού τους ρόλου και η λεηλασία της χώρας.

Έτσι δεν προκάλεσε εντύπωση η «εκπαραθύρωση» του ίδιου του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν αυτός, έστω και αργά, ζήτησε το 2011 την διεξαγωγή δημοψηφίσματος.  Θυμόμαστε ακόμα τον θυμό των Ευρωπαίων «ηγετών» και το μένος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού (ακόμα και, ή κυρίως, εντός του ΠΑΣΟΚ) ενάντια σε μια τέτοια πρόταση.

Κάπως έτσι και με μια χώρα υπό πολιτική και οικονομική κατοχή φτάσαμε στο 2015 και την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Έξι μήνες μετά και για λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξετάσουμε, ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος με ένα πολύ ιδιαίτερο ερώτημα. Θα έπρεπε να απαντήσουμε αν συμφωνούμε με μία δανειακή πρόταση η οποία, την ημέρα του δημοψηφίσματος, δεν ήταν καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων!

Τελικά για τι ακριβώς ψηφίσαμε;

Νομίζω πως ελάχιστοι αμφισβητούν το ότι το δημοψήφισμα του 2015 λειτούργησε σε δύο επίπεδα. Ένα τυπικό, το οποίο είχε να κάνει με το ερώτημα αυτό καθαυτό και ένα ουσιαστικό το οποίο αφορούσε την συνέχιση των πολιτικών λιτότητας ή όχι. Το τυπικό είχε ελάχιστη σημασία αφού ψηφίζαμε για κάτι το οποίο δεν υπήρχε ως ισχύουσα και δεσμευτική πρόταση και ως εκ τούτου σχεδόν κανείς δεν την διάβασε. Το ουσιαστικό ήταν η επιλογή μεταξύ του φόβου για ένα ακόμα χειρότερο αύριο (ΝΑΙ) και της επιθυμίας για παύση των πολιτικών λιτότητας (ΟΧΙ).  Αυτό το γνώριζαν όλοι και αυτό αποδεικνύεται από την επικοινωνιακή τους ρητορική. Το στρατόπεδο του ΝΑΙ μας έλεγε πως ψηφίζουμε για το ευρώ και την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη, ενώ το στρατόπεδο του ΟΧΙ εστίαζε στο αδιέξοδο της μέχρι τότε οικονομικής πολιτικής.

Ο βασιλιάς είναι γυμνός

Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά ενός δημοψηφίσματος είναι η ικανότητα του να ξεγυμνώνει τους πάντες. Όταν το ερώτημα είναι συγκεκριμένο δεν μπορείς παρά να πάρεις μία θέση. Δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από γενικότητες, θεωρητικά σχήματα και άλλα «εργαλεία» της «αντιπροσώπευσης» (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έχει καμία σχέση με την δημοκρατία, αφού μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά σε αυτή, αλλά σε καμία περίπτωση να την αντικαταστήσει).  Ας δούμε λοιπόν τι μας είπε το δημοψήφισμα για τον κόσμο γύρω μας.

Το ανέκδοτο της δημοκρατικής Ε.Ε.

Για τόσο σημαντικές αποφάσεις θα περίμενε κανείς μία Ευρώπη η οποία σέβεται, ρωτά και υπακούει στους λαούς της. Μια Ευρώπη η οποία, πριν κάνει οποιοδήποτε βήμα ολοκλήρωσης (αν δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς) θα ζητά από όλες τις χώρες και τους λαούς να επικυρώσουν τις ενέργειες αυτές με δημοψήφισμα. Υποχρεωτικά και απόλυτα δεσμευτικά. Αντί αυτού έχουμε μια στρατιά καλοπληρωμένων γραφειοκρατών οι οποίοι νομίζουν ότι κάνουν πολιτική και τις ισχυρές πολιτικές, χρηματοπιστωτικές και βιομηχανικές ελίτ της Ευρώπης να κάνουν, κυριολεκτικά, ό,τι θέλουν. Ποιος και με ποιον μηχανισμό μπορεί να τους ελέγξει; Στο σπουδαίο βιβλίο των Verhulst και Nijeboer διαβάζουμε: «Εάν η Ε.Ε. έπρεπε να υποβάλει υποψηφιότητα ένταξης, θα έπρεπε να αποφανθούμε: ‘δημοκρατικά ελλειμματική’.» (Oldag και Tillack, 2003, σ. 17-19, βλέπε επίσης Booker και North, 2005). Έχει αλλάξει τίποτα από την στιγμή που γράφτηκαν, πριν αρκετά χρόνια, αυτά τα λόγια; Φυσικά και ναι, πολλά και προς το χειρότερο. 

Αν κάποιος αμφιβάλλει για τα παραπάνω, δεν έχει παρά να ψάξει και να θυμηθεί πως αντιμετώπισαν οι Ευρωπαίοι «ηγέτες», οι βοηθοί τους και οι γραφειοκράτες το δημοψήφισμα του 2015. Δεν έχει παρά να θυμηθεί την εικόνα της Μέρκελ, ξάγρυπνης και κυριολεκτικά ράκος, το πρωί της επόμενης ημέρας. Κανείς από όλους αυτούς δεν θέλει να έχουμε φωνή.  Για αυτό και η Μέρκελ δεν κάλεσε τον Γερμανικό λαό να αποφασίσει με δημοψήφισμα αν θέλει να δανείσει στους τεμπέληδες του Νότου. Είναι λογικό να μην σέβονται οι Γερμανοί πολιτικοί τον ελληνικό λαό. Δεν είναι παράξενο όμως να μην σέβονται ούτε τον Γερμανικό; Τελικά, υπάρχει κάτι που να σέβονται οι πολιτικοί;

Η δημοκρατία στην Ελλάδα

Τι γίνεται όμως με την δημοκρατία στην χώρα που αυτή γεννήθηκε; Πως μπορούμε , ως Έλληνες πολίτες, να ορίσουμε την πολιτική, το παρόν και το μέλλον της χώρας μας; Ποια ουσιαστική δύναμη έχουμε απέναντι στους αντιπροσώπους μας; Στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα απαντήσω. Νομίζω ότι όλοι μας καταλαβαίνουμε και συμφωνούμε πως δεν υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα. Για όποιον αμφιβάλει, θα ήθελα να του θυμίσω τα λόγια ενός μεγάλου Άγγλου πολιτικού, του Τόνι Μπέν, ο οποίος μας προτρέπει να ρωτήσουμε τους ισχυρούς (και εμμέσως τους εαυτούς μας, όσο αφορά τη δική μας πολιτική ισχύ) τα εξής: «Ποια δύναμη έχεις; Από πού την αντλείς; Υπέρ ποιανού το συμφέρον τη χρησιμοποιείς; Σε ποιον λογοδοτείς; Πως μπορούμε να σε ξεφορτωθούμε;»

Τα ΜΜΕ ως εργαλείο χειραγώγησης

Κανείς λογικός και ενημερωμένος συμπολίτης μας δεν θεωρεί τα ΜΜΕ ως αξιόπιστα ή έστω άξια λόγου. Ως μακρύ χέρι των διαπλεκόμενων οικογενειών και των κρατικοδίαιτων εταιρειών κάνουν το μόνο πράγμα που γνωρίζουν: προπαγάνδα και συλλογική πλύση εγκεφάλου. Ως εκ τούτου, κανείς δεν περίμενε να καλύψουν με μία υποτυπώδη ουδετερότητα το δημοψήφισμα. Και όμως, τόσο πριν όσο και μετά το δημοψήφισμα ξεπέρασαν τους εαυτό τους. Αν μπορούσαν θα προκαλούσαν ακόμα και εμφύλιο πόλεμο. Το προσπάθησαν, αλλά βρήκαν απέναντι τους έναν σπουδαίο λαό.

Οι σπουδαίοι Έλληνες

Ας σκεφτούμε το εξής: Ας υποθέσουμε πως δεν είμαστε Έλληνες. Ας πούμε ότι είμαστε Νορβηγοί και ακούμε για έναν λαό στην Μεσόγειο που ζούσε, μέχρι πολύ πρόσφατα, πέρα από τις δυνάμεις του. Έναν τεμπέλικο λαό που κορόιδεψε τις αθώες και αγνές τράπεζες της Ευρώπης, δανείσθηκε έναν πακτωλό χρημάτων από αυτές και έκανε τα χρήματα αυτά (τα οποία οι τράπεζες με τον ιδρώτα τους έχουν δημιουργήσει εκ του μηδενός) σπίτια, ταξίδια, αυτοκίνητα κτλ. Ένα λαό που σύρεται στην διάσωση του χωρίς να είναι σίγουρο ό,τι το επιθυμεί (κανείς δεν σκέφτηκε να το ρωτήσει). Που διαδηλώνει για να μην συνεχίζει να δανείζεται, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, και δέχεται μία καταστολή απίστευτης βίας. Έναν λαό που διασύρεται, λοιδορείται και απαξιώνεται, όχι μόνο από τους αντιπάλους εκτός της χώρας, αλλά ακόμα και από το ίδιο του το πολιτικό προσωπικό, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τους φιλοσόφους και διανοούμενους του. Όλοι τους συμφωνούν ότι φταίνε οι Έλληνες πολίτες και θα πρέπει να πληρώσουν, αφού φυσικά διασωθούν δια της βίας. Έναν λαό που στέλνει στο σκουπιδοτενεκέ τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας και κάνει κυβέρνηση ένα συνονθύλευμα συνιστωσών διαμαρτυρίας. Έναν λαό που όταν τελικά τον ρωτούν, αψηφά την τρομοκρατία, τις τράπεζες που οι Ευρωπαίοι του κλείσανε, τον φόβο του για το αύριο, και λέει ένα ΟΧΙ.

Εμένα, ως υποθετικό Νορβηγό, αυτός ο λαός θα με έκανε να δακρύσω από συγκίνηση. Ο λαός που δεν έπεσε στην παγίδα της πόλωσης και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που δημιούργησαν τα παράσιτα που τον κυβερνούν και τα άθλια ΜΜΕ. Ο σπουδαίος λαός του ΟΧΙ και ο επίσης σπουδαίος λαός του ΝΑΙ. Οι σπουδαίοι Έλληνες.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Η δημοκρατία δεν βρέθηκε!

02.123-5-650x250

Ποιος πολιτικός είπε τα παρακάτω για το δημοψήφισμα του 2015;

– Οι ηγεσίες παρασύρθηκαν από τους δημοσκόπους, οι οποίοι έβλεπαν το ΝΑΙ να προηγείται με μεγάλη διαφορά (πάνω από 60%).

–  Υπήρξε η πρόταση (από τον παραπάνω πολιτικό) να απέχει το στρατόπεδο του ΝΑΙ προκειμένου να κηρυχθεί το δημοψήφισμα άκυρο λόγω μικρής συμμετοχής.

– Και ο Τσίπρας παρασύρθηκε από τους δημοσκόπους. Πίστευε ότι θα βγει το ΝΑΙ και έτσι θα λυθούν τα χέρια του.

– Αυτό το αεροπλάνο, είναι τραγικό πολλές φορές. Εκεί ήρθε η ιδέα στον Τσίπρα. Το ίδιο συνέβη και με τον Γιώργο Παπανδρέου.

– Ο Τσίπρας θα μας καλούσε να ψηφίσουμε ΟΧΙ, θα έβγαινε το ΝΑΙ και θα είχε έτσι το άλλοθι να εφαρμόσει το ΝΑΙ (το οποίο δήθεν δεν ήθελε…..).

– Μας παρέσυραν όλους οι δημοσκόποι.

– Την νύχτα του δημοψηφίσματος ο Τσίπρας ήταν στεναχωρημένος!

– Εκείνη την ημέρα, όλες οι ηγεσίες, είχαμε και πολιτικά και ψυχολογικά καταρρεύσει.

– Τα exit polls έδιναν, αν γινόντουσαν εκείνη την ημέρα εκλογές, ένα 15-16% η ΝΔ και περισσότερο από 40% ο ΣΥΡΙΖΑ.

– Οι ώρες εκείνη την στιγμή ήταν κρίσιμες. Έπρεπε να βρούμε την λύση με την οποία το ΟΧΙ θα γινόταν ΝΑΙ.

– Ο ΠτΔ έπαιξε πολύ θετικό ρόλο για να καθησυχάσει τους θεσμικούς παράγοντες στο εξωτερικό.

– Ο Βαρουφάκης έπρεπε να «εκπαραθυρωθεί», γιατί ήταν αυτός που πήγαινε την χώρα στα «βράχια».

Για αυτό θεωρώ την ημέρα εκείνη σαν μία από τις σημαντικότερες της ζωής μου. Γιατί, για μία ακόμα φορά, το δημοψήφισμα «έκανε» αυτό που κάνει πάντα και παντού. Ξεσκέπασε τους πάντες! Γιατί, σε απλά ελληνικά, τα παραπάνω σημαίνουν τα εξής:

Οι δημοσκόποι είναι απατεώνες οι οποίοι προβλέπουν ό,τι οι πελάτες τους θέλουν να προβλέψουν.

Τα όρια συμμετοχής είναι απαράδεκτα και χρησιμοποιούνται πάντα με δόλο για να ακυρώσουν την λαϊκή βούληση.

Ο Τσίπρας έπαιξε με την φωτιά και κάηκε (το ότι επανεκλέχθηκε τον Σεπτέμβρη του 2015 είναι μια άλλη ιστορία που δεν αναιρεί το παραπάνω).

– Οι πρωθυπουργοί δεν πρέπει να χρησιμοποιούν αεροπλάνα. Παίρνουν τα μυαλά τους αέρα και παθαίνουν (ευτυχώς στιγμιαία) δημοκρατίαση!

– Όπως και παραπάνω. Με την δημοκρατία δεν παίζουμε. Για αυτό το πολιτικό προσωπικό της χώρας ακούει δημοψήφισμα και παθαίνει ντελίριουμ τρέμενς.

– Γιατί ακριβώς γίνονται δημοσκοπήσεις και ανακοινώνονται δημόσια πριν τις εκλογές; Πόσο κοστίζει ένα καλό αποτέλεσμα; Ποιος ελέγχει τους δημοσκόπους; Ρητορικές οι ερωτήσεις.

– Μην στεναχωριέσαι Αλέξη. Η Ιστορία σου έχει κρατήσει ήδη μία μεγάλη σελίδα. Μαύρη!

Τα δημοψηφίσματα βλάπτουν σοβαρά την υγεία των «ηγεσιών».

– Αν ο Αλέξης ήταν δημοκρατικός θα κυβερνούσε για 40 χρόνια.

Η πολιτική ελίτ, εμάς τους πολίτες (ή πελάτες, για αυτούς), μας  έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων της και το δηλώνει απερίφραστα.

Κάνουμε λάθος να πιστεύουμε ότι ο ΠτΔ δεν κάνει τίποτα. Φυσικά και κάνει ό,τι μπορεί για να διασώσει το παρασιτικό πολιτικό σύστημα. Αλήθεια Αλέξη, ποιος σου επέβαλε τον πρόεδρο;

– Τελικά, για την κακοτυχία της χώρας τους δύο αιώνες της ύπαρξης της φταίει ο ….. Βαρουφάκης.

Με απλά λόγια, χωρίς Δημοψηφίσματα Πρωτοβουλίας Πολιτών δεν έχουμε καμία τύχη.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε τον «αγαπητό» πολιτικό να εξηγεί ότι η χώρα τους ανήκει, μαζί με τους ιθαγενείς της! Λοιπόν τι λέτε, θα γίνουμε κάποια στιγμή πραγματικοί πολίτες;

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | Σχολιάστε

4. Το δημοψήφισμα του 2015. Ποια είναι η λειτουργία ενός δημοψηφίσματος.

Mind Map

Στα προηγούμενα κείμενα είδαμε τα είδη των δημοψηφισμάτων και τα σημαντικότερα στοιχεία όσο αφορά τον σχεδιασμό τους, με το πρώτο κείμενο να αφιερώνεται αποκλειστικά στην πολύ σημαντική διάκριση μεταξύ των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών (referendums και initiatives) και των προσωπικών δημοψηφισμάτων (plebiscites). Σήμερα θα δούμε ποια είναι η λειτουργία, ποια είναι η ουσία των θεσμών αυτών.

Τι «κάνει» ένα δημοψήφισμα;

Αναφερόμενος στις λαϊκές συνελεύσεις, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, είχε γράψει πως η κύρια και άμεση λειτουργία τους είναι η ανάδειξη της λαϊκής βούλησης. Αυτή ακριβώς είναι η λειτουργία και του δημοψηφίσματος. Θεωρώντας την διαδικασία ως δίκαιη (γιατί στην ιστορία των θεσμών είχαμε πολλά νόθα δημοψηφίσματα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο θέμα), μπορούμε να πούμε ότι μέσω αυτών γνωρίζουμε, και δεν εκτιμούμε απλά, την επιθυμία των πολιτών για ένα συγκεκριμένο θέμα.

Θα πρέπει, όμως, να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι αυτή η μοναδική λειτουργία των θεσμών. Αν θέλαμε απλά να γνωρίζουμε την λαϊκή βούληση θα μπορούσαμε να το κάνουμε πολύ ευκολότερα με μία εκτεταμένη δημοσκόπηση. Το δημοψήφισμα όμως έχει και άλλες πολύ σημαντικές για την δημοκρατία λειτουργίες, τις οποίες δεν έχουν άλλα εργαλεία, όπως για παράδειγμα οι δημοσκοπήσεις. Το γιατί θα το δούμε στην συνέχεια.

Μία τεράστια λαϊκή συνέλευση.

Στην πραγματικότητα, ένα δημοψήφισμα δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μία τεράστια λαϊκή συνέλευση. Μία συνέλευση στην οποία η διαβούλευση, αντί να λάβει χώρα σε ένα συγκεκριμένο χώρο και μία συγκεκριμένη στιγμή, εκτείνεται παντού (φυσικά και εικονικά στις ημέρες μας) και με ένα ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό ορίζοντα. Τα παραπάνω απαιτούν μία ανοικτή στο διάλογο και τις ιδέες κοινωνία καθώς και μεγάλο χρόνο για ενημέρωση και διαβούλευση πριν την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Στα στοιχεία αυτά δεν έχουμε αναφερθεί μέχρι τώρα, αλλά είναι ολοφάνερο πως είναι ζωτικής σημασίας για τους θεσμούς αλλά και για την ίδια την δημοκρατία.

Εκτός του ότι το δημοψήφισμα δίνει λύση στο πρόβλημα του μεγάλου αριθμού πολιτών των σύγχρονων κοινωνιών (δεν υπάρχει καμία πλατεία η οποία να μπορεί να φιλοξενήσει την διαβούλευση 500.000 ανθρώπων), προστατεύει σε μεγαλύτερο βαθμό τους πολίτες από τους δημαγωγούς. Έτσι, αν στην διάρκεια μίας συνέλευσης είναι πιο εύκολο για ένα δημαγωγό με ρητορικές ικανότητες να επηρεάσει με αρνητικό τρόπο τους συμπολίτες τους, αυτό γίνεται πολύ πιο δύσκολο σε ένα δημοψήφισμα.

Το τεράστιο και διαρκές σχολείο της δημοκρατίας.

Τόσο η δημοκρατία όσο και οι θεσμοί της αποτελούν ένα διαρκές σχολείο. Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν θα έπρεπε να αποφασίζουμε κάθε χρόνο για, ας πούμε, 5 θέματα σχετικά με την χώρα, 5 θέματα για την περιφέρεια και άλλα τόσο για τον δήμο που κατοικούμε. Ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας (διαφορετικό κάθε φορά, ανάλογα με το θέμα) θα ενημερωνόταν και θα ενημέρωνε, θα συζητούσε, θα σκεφτόταν, θα διαισθανόταν και, στο τέλος, θα λάμβανε την ευθύνη να αποφασίσει συλλογικά για όλα αυτά τα θέματα. Οι γνώσεις του κάθε ένα από εμάς θα είχαν ένα τεράστιο πεδίο για να πλουτίσουν και να πλουτισθούν από τις αντίστοιχες γνώσεις και τον τρόπο που βλέπουν και κατανοούν τον κόσμο οι συμπολίτες μας. Μέσα σε μία δημοκρατία ο σύγχρονος άνθρωπος παύει να είναι μία απομονωμένη και αποξενωμένη από τους συμπολίτες του και τον κόσμο που το περιβάλλει, καταναλωτική μονάδα. Γίνεται πάλι πολιτικό ον και έτσι βρίσκεται πιο κοντά στο να κατακτήσει την ευδαιμονία του (δείτε οπωσδήποτε το μοναδικό 4ο κεφάλαιο του βιβλίου των Verhulst και Nijeboer για την σχέση δημοκρατίας και ευτυχίας, καθώς και τo βιβλίο των Frey και Stutzer)

Μπορείτε, επίσης, να διαβάσετε ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο σχετικά με την «παιδαγωγική» λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας, στο βιβλίο της Λίνας Παπαδοπούλου με τίτλο «Θεσμοί άμεσης δημοκρατίας στο Σύνταγμα»: «Η διενέργεια δημοψηφισμάτων σε τακτά χρονικά διαστήματα δημιουργεί μια διπλή πίεση: αφενός οι πολιτικές ελίτ αναγκάζονται να αναπτύσσουν επιχειρήματα προκειμένου να πείσουν το εκλογικό σώμα, αφετέρου το τελευταίο αναγκάζεται να στρέψει το βλέμμα στα θεμελιώδη ζητήματα που τίθενται υπό την κρίση του και να πληροφορηθεί, κατά το δυνατόν εγκύρως, γι αυτά» και «Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος τονώνει το ενδιαφέρον των πολιτών για το κρίσιμο θέμα αλλά και γενικά για την πολιτική και μπορεί να αναμένεται ότι πλήθος εκδηλώσεων, συζητήσεων και αντιμαχιών οργανώνονται από τους ίδιους τους πολίτες που υποστηρίζουν την μία ή την άλλη άποψη. Η πολιτική ξανάρχεται στο προσκήνιο με ουσιαστικά χαρακτηριστικά και όχι ως κραυγές και συνθήματα.» (ολόκληρη η ανάρτηση εδώ).

Τα παραπάνω δίνουν την απάντηση και στο γιατί ο θεσμός των δημοψηφισμάτων δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό των δημοσκοπήσεων. Σε μία δημοσκόπηση έχουμε, συνήθως, έναν μεγάλο αριθμό «δειγμάτων» και την απάντηση αυτών σε μία ερώτηση. Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση σε μία ερώτηση δεν προϋποθέτει ενημέρωση και δεν συνοδεύεται από το αίσθημα ευθύνης που εμπεριέχει μία διαδικασία λήψης απόφασης, όπως είναι το δημοψήφισμα. Με απλά λόγια: σε μια δημοσκόπηση ρωτάμε 1.000 ή και περισσότερους συμπολίτες μας και αυτοί μας απαντούν σχετικά με ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Έχουμε δηλαδή την στιγμιαία αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Αντίθετα, σε ένα δημοψήφισμα καλούμε το σύνολο του πληθυσμού να αποφασίσει επί ενός συγκεκριμένου ζητήματος, κάτι το οποίο σημαίνει ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας μπαίνει σε μια δυναμική διαδικασία ενημέρωσης, αποδοχής της ευθύνης και άμεσης συμμετοχής στην πολιτική πράξη. Επιπλέον σχόλια όσο αφορά το θέμα αυτό μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερο κείμενο μας.

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | Σχολιάστε

3. Το δημοψήφισμα του 2015. Τι είναι το δημοψήφισμα. Μορφές του θεσμού.

25.eurokekloges_b2

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφού συζητήσαμε τις κρίσιμες λεπτομέρειες στον σχεδιασμό των θεσμών στο προηγούμενο μας κείμενο, ήρθε η στιγμή να δούμε ποιοι είναι οι κύριοι τύποι δημοψηφισμάτων και ποια είναι η λειτουργία τους.

Σε αυτό το κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με τα προσωπικά δημοψηφίσματα (plebiscites), αν και το δημοψήφισμα του 2015 ήταν προσωπικό δημοψήφισμα, αφού το κάλεσε, στην ουσία, ο πρωθυπουργός της χώρας.

Δύο – τρία απαραίτητα  λόγια για την δημοκρατία

Η ουσία της δημοκρατίας είναι το ότι οι πολίτες μπορούν να αποφασίσουν για το οτιδήποτε και οποτεδήποτε το επιθυμούν. Φυσικά, με έναν συντεταγμένο τρόπο, τον οποίο όμως, και πάλι, έχουν αυτοί διαμορφώσει με τις αποφάσεις τους. Το παραπάνω σημαίνει πως είναι οι πολίτες αυτοί που ελέγχουν (με έναν άμεσο, ή έμμεσο, αν τον επιθυμούν, τρόπο) την δημιουργία των νόμων. Με απλά λόγια, δημοκρατία σημαίνει ότι οι πολίτες γράφουν, ή τουλάχιστον επικυρώνουν με έναν ισχυρό τρόπο, τους νόμους. Για να συμβούν όλα αυτά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τα Δημοψηφίσματα Πρωτοβουλίας Πολιτών (Δ.Π.Π.). Ας δούμε στην συνέχεια το γιατί.

Ακυρωτικό δημοψήφισμα

Σε μία σύγχρονη κοινωνία, όπως αυτές των ημερών μας, ο νομοθετικός φόρτος είναι τεράστιος. Ως εκ τούτου είναι αδύνατον να γράφουν, ή ακόμα και να επικυρώνουν οι πολίτες τον κάθε νόμο. Δίνουμε λοιπόν στους εκλεγμένους από εμάς συμπολίτες μας, το δικαίωμα να γράφουν και αυτοί νόμους. Στην πραγματικότητα, σε μία δημοκρατία είναι οι πολίτες αυτοί που γράφουν τους λίγους αλλά ιδιαίτερα σημαντικούς νόμους, ενώ οι εκλεγμένοι νομοθέτες γράφουν αντίστοιχα τους κατά πολύ περισσότερους αλλά και μικρότερης σημασίας νόμους. Ακόμα και έτσι όμως, ως πολίτες θα πρέπει να έχουμε πάντα το δικαίωμα να μπορούμε να ακυρώσουμε οποιονδήποτε νόμο των «αντιπροσώπων» μας δεν επιθυμούμε. Για αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε το ακυρωτικό δημοψήφισμα.

Έτσι, κάθε νόμος των «αντιπροσώπων» μας θα πρέπει να σχεδιάζεται πολύ προσεκτικά από αυτούς. Θα πρέπει να είναι αρκετά σίγουροι ότι έχουν λάβει υπόψη τους ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και ότι αυτό που προτείνουν έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών.

Πρακτικά και έχοντας πάντα στο μυαλό μας την Ελλάδα, θα μπορούσε να ισχύει το εξής: αν 100.000 συμπολίτες μας δηλώσουν, εντός έξι μηνών από την ημέρα της ψήφισης του, την αντίθεση τους  σε οποιονδήποτε νόμο, τότε προκηρύσσεται δημοψήφισμα ενάντια στον νόμο. Μέσω του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ο νόμος επικυρώνεται ή ακυρώνεται από τους πολίτες.

Εδώ είναι χρήσιμο και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δει κανείς την διαδικασία που ακολουθείται σε μία σύγχρονη και πραγματική δημοκρατία για την ψήφιση νόμων (εδώ). Σε μια δημοκρατία οι νόμοι δεν έρχονται μεταφρασμένοι από το εξωτερικό και δεν ψηφίζονται εν μία νυκτί και κεκλεισμένων των θυρών.  Στην Ελλάδα, δυστυχώς, συμβαίνει μόνο αυτό.

Νομοθετική ή Συνταγματική πρωτοβουλία πολιτών

Το ακυρωτικό δημοψήφισμα που είδαμε παραπάνω λειτουργεί ως ένα φρένο στους «αντιπροσώπους» μας.  Τι γίνεται όμως αν το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ελίτ δεν θέλει να θίξει κάποιο ζήτημα; Τι γίνεται αν οι πολιτικοί προσπαθούν να φρενάρουν τις επιθυμίες και τις ιδέες ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας; Τι γίνεται αν αντί για “φρένο” χρειαζόμαστε να επιταχύνουμε; Πως μπορούμε να «ξεκουράσουμε» τους πολιτικούς και να ορίσουμε εμείς τις σημαντικές αποφάσεις που μας αφορούν; Το πολιτικό εργαλείο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι οι νομοθετικές και συνταγματικές πρωτοβουλίες πολιτών.

Έτσι, αν ένας συμπολίτης μας, ή μια ομάδα πολιτών, έχει μία ιδέα που θεωρεί σημαντική, θα πρέπει να είναι σε θέση να προκαλέσει δημοψήφισμα για αυτή. Αν, για παράδειγμα, οι πολίτες αυτοί καταφέρουν να συλλέξουν, εντός 18 μηνών, 100.000 υπογραφές για νομοθετική πρωτοβουλία, ή 150.000 υπογραφές για συνταγματική πρωτοβουλία, τότε προκηρύσσεται δημοψήφισμα. Στο δημοψήφισμα αυτό, είναι οι συμπολίτες τους αυτοί που θα αποφασίσουν αν θα δεχτούν ή όχι την νομοθετική ή συνταγματική πρόταση. Αν την δεχτούν, τότε έχουμε έναν νέο νόμο, ή άρθρο του Συντάγματος, από τους πολίτες.

Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα

 Αν επιλέξουμε να δώσουμε το δικαίωμα στους εκλεγμένους από εμάς εκπροσώπους μας να προτείνουν και αυτοί νέα άρθρα στο Σύνταγμα (ως ομάδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε κάτι τέτοιο) τότε θα πρέπει η πρόταση τους να περνά αυτόματα και υποχρεωτικά από δημοψήφισμα.

Το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει για κάθε διεθνή σύμβαση ή συμφωνία η οποία δεσμεύει την χώρα για μη ορισμένο χρονικό διάστημα. Και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει η συμφωνία να κυρώνεται, εκ των υστέρων αλλά υποχρεωτικά, από τον ελληνικό λαό μέσω δημοψηφίσματος. Αυτή η παράγραφος είναι σημαντική όσο αφορά το τι έπρεπε να γίνει το 2015, αλλά και αρκετά χρόνια νωρίτερα.

Δημοψηφίσματα ανάκλησης

Τι μπορούμε να κάνουμε αν ένας εκλεγμένος συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν είναι επιθυμητός. Πολύ απλά, να τον παύσουμε. Θα πρέπει, δηλαδή, να είμαστε σε θέση να ανακαλέσουμε, ανά πάσα στιγμή, οποιονδήποτε αποδεικνύεται μη ικανός, δόλιος ή διεφθαρμένος.

Ακούγεται ακραίο αλλά σκεφτείτε πόσο περισσότερο πολιτισμένη θα ήταν η πολιτική σκηνή της χώρας αν είχαμε απαλλαγεί από καρικατούρες οι οποίες κραυγάζουν, προσβάλλουν και ευτελίζουν τον δημόσιο χώρο με την συμπεριφορά τους.

Η ανάκληση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μία σύγχρονη μορφή οστρακισμού ή πιο σωστά ως ένα είδος ατιμίας, δηλαδή αφαίρεσης των πολιτικών δικαιωμάτων.

Οικονομικά δημοψηφίσματα

Η ιδέα πίσω από τα οικονομικά δημοψηφίσματα είναι πολύ απλή. Με ποιο δικαίωμα δανείζονται οι κυβερνώντες πακτωλούς χρημάτων από τις αγορές; Που και πως ξοδεύουν αυτά τα χρήματα; Πως θα τα αποπληρώσουν; Γιατί δεν δανείζονται μόνο σε βάθος τετραετίας και χρεώνουν την χώρα για δεκαετίες; Γιατί κανείς και ποτέ δεν έχει λογοδοτήσει για τις επιλογές του; Γιατί δεν υπάρχει ένας ιστότοπος στον οποίο να μπορούμε να δούμε, με απλό και εύκολο τρόπο, ποιος, πότε και μέχρι πότε έχει δανεισθεί χρήματα;

Τι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, λίγο ή πολύ, όλοι τις γνωρίζουμε ή τις υποψιαζόμαστε. Μόνη λύση σε αυτή την ληστεία με θύμα τον ελληνικό λαό είναι μία: οικονομικά δημοψηφίσματα. Δηλαδή, για οποιονδήποτε δανεισμό μεγαλύτερο από ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ θα πρέπει να διεξάγεται υποχρεωτικά δημοψήφισμα. Θα πρέπει οι κυβερνώντες να μας λένε πάντα και ακριβώς: τι θα κάνουν τα χρήματα αυτά, πότε και πως θα αποπληρώσουν το δάνειο και ποια είναι η ευθύνη τους αν ο σχεδιασμός τους αποδειχτεί λανθασμένος.

Σκεφτείτε, λοιπόν, πόσο διαφορετική θα ήταν η πολιτική ζωή της χώρας αν είχαμε τα παραπάνω πολιτικά εργαλεία. Η απαράδεκτη ποιότητα των σημερινών πολιτικών μας είναι άμεσο αποτέλεσμα του άθλιου πολιτικού συστήματος. Κανείς έντιμος, ηθικός και δημιουργικός συμπολίτης μας δεν μπορεί να επιβιώσει σε ένα τέτοιο σύστημα. Αντίθετα, ένας τέτοιος πολίτης, σε μία δημοκρατία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Τουναντίον.

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , | 1 σχόλιο

2. Το δημοψήφισμα του 2015. Τι είναι το δημοψήφισμα. Σημαντικά στοιχεία των θεσμών.

2.yesno_busstop_web-thumb-large

Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση του τι συνέβη την 5η Ιουλίου του 2015, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσουμε τα είδη των δημοψηφισμάτων (θα το κάνουμε στο επόμενο κείμενό μας), πως αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μια δημοκρατία, καθώς και να εξετάσουμε κάποια στοιχεία του σχεδιασμού των θεσμών τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για όλα τα είδη των δημοψηφισμάτων. Θα μας επιτρέψετε να ξεκινήσουμε με το τελευταίο από τα παραπάνω, έτσι ώστε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο των κρίσιμων λεπτομερειών, οι οποίες μπορούν ακόμα και να ακυρώσουν την ισχύ των θεσμών.

Ποιος καλεί το δημοψήφισμα;

Όπως γράψαμε στο προηγούμενο κείμενο, είναι πάρα πολύ σημαντικό το ποιος έχει το δικαίωμα να προκαλέσει ένα δημοψήφισμα. Σε μία ώριμη δημοκρατία έχουμε δημοψηφίσματα μόνο με πρωτοβουλία πολιτών (referendum ή ακυρωτικό δημοψήφισμα για να ακυρώσουμε νόμο των αντιπροσώπων μας και initiative ή νομοθετική / συνταγματική πρωτοβουλία πολιτών για να γράψουν οι πολίτες νόμο, άρθρο στο Σύνταγμα ή ακόμα και νέο Σύνταγμα) και όχι προσωπικά δημοψηφίσματα (plebiscites) τα οποία καλούν πρωθυπουργοί, πρόεδροι της δημοκρατίας, δικτάτορες, πολιτικά κόμματα, ή οποιοσδήποτε άλλος εκτός των πολιτών.

Δυστυχώς, το ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει μόνο προσωπικά δημοψηφίσματα (στο άρθρο 44), ενώ η πρόσφατη παράγραφος 6 του άρθρου 73 (ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 2019 της Θ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων) προβλέπει μια διαδικασία μέσω της οποίας (και ύστερα από την συλλογή 500.000 υπογραφών!) οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να καταθέσουν στην Βουλή προτάσεις νόμου, οι οποίες με απόφαση του προέδρου της παραπέμπονται στην οικεία κοινοβουλευτική επιτροπή προς επεξεργασία και στην συνεχεία εισάγονται υποχρεωτικά προς συζήτηση και ψήφιση στην ολομέλεια του σώματος. Ενδιαφέρον έχει ότι αυτές οι προτάσεις δεν μπορούν να αφορούν θέματα δημοσιονομικά, εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας (δείτε παρακάτω γιατί αυτό είναι δημοκρατικά απαράδεκτο). Μας λένε δηλαδή, οι πολιτικοί μας ταγοί και οι συνταγματολόγοι που ελέγχονται από αυτούς, πως ως Έλληνες δεν έχουμε δικαίωμα ούτε καν να προκαλέσουμε μία συζήτηση για τα δικά μας χρήματα και την δική μας χώρα! Μας λένε, εμμέσως πλην σαφώς, πως τα χρήματα μας και η χώρα μας, τους ανήκει……. Και αυτό το ονομάζουν «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»!

Αποφασιστικού ή συμβουλευτικού χαρακτήρα;

Το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος μπορεί να έχει αποφασιστική ισχύ, δηλαδή να υποχρεώνει την πολιτική ελίτ να το αποδεχτεί, ή να είναι απλά συμβουλευτικού χαρακτήρα. Στην δεύτερη περίπτωση, αυτοί που έχουν την εξουσία, «ακούνε» τον λαό, αλλά κάνουν ό,τι αυτοί επιθυμούν.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το τελευταίο είναι διακωμώδηση της δημοκρατίας. Σε μία πραγματική δημοκρατία, το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος θα πρέπει να είναι απόλυτα δεσμευτικό για όλους.

Το τι έγινε με το δημοψήφισμα του 2015 όσο αφορά τον παραπάνω χαρακτήρα θα το εξετάσουμε σύντομα σε άλλο κείμενο.

Όρια συμμετοχής και αποδοχής

Ένας τρόπος να ακυρώσεις ένα δημοψήφισμα και να αλλοιώσεις τη λαϊκή βούληση είναι τα όρια συμμετοχής ή/και αποδοχής.  Έτσι, υπάρχουν χώρες στις οποίες ένα δημοψήφισμα θεωρείται έγκυρο μόνο αν η συμμετοχή σε αυτό είναι μεγαλύτερη από ένα ποσοστό (π.χ. μεγαλύτερη από 50%), ή μόνο αν η αποδοχή της πρότασης είναι μεγαλύτερη του 50% (π.χ. η πρόταση γίνεται αποδεκτή μόνο αν ψηφίσει υπέρ αυτής το 60% αυτών που συμμετέχουν).

Με μια πρώτη σκέψη μπορεί τα παραπάνω όρια να φαίνονται λογικά, όμως, υπό δημοκρατικό πρίσμα, δεν είναι. Δεν είναι επειδή καταστρατηγούν την βασική αρχή της δημοκρατίας, δηλαδή την αρχή της ισότητας και ταυτόχρονα ερμηνεύουν λανθασμένα την αρχή της εντολής (διαβάστε, οπωσδήποτε, εδώ τις τέσσερις βασικές αρχές της δημοκρατίας). Όσοι από εσάς έχετε αντίθετη άποψη, μπορείτε να δείτε την επιχειρηματολογία εναντίον των παραπάνω ορίων στα κείμενα εδώ και εδώ.

Θα πρέπει, επίσης, να σημειώσουμε ότι όπου οι θεσμοί είναι ώριμοι (όπως στην Ελβετία ή στην Καλιφόρνια) δεν υπάρχουν όρια συμμετοχής ή / και αποδοχής. Αντίθετα στην γειτονική Ιταλία πολλά ακυρωτικά δημοψηφίσματα (τα 30 από τα 36, την περίοδο από το 1997 ως και το 2016) έχουν αποτύχει λόγω του ορίου συμμετοχής.

Τι μπορεί να αποφασισθεί με ένα δημοψήφισμα;

Η απάντηση εδώ είναι απλή. Αν μιλάμε για δημοκρατία, θα πρέπει οι πολίτες να είναι σε θέση να αποφασίζουν για τα πάντα. Διαφορετικά, αν κάποιος άλλος μπορεί να ορίζει τα θέματα για τα οποία μπορούν να αποφασίζουν οι πολίτες και αυτά, αντίστοιχα, για τα οποία δεν τους επιτρέπεται, τότε, πολύ απλά, δεν μιλάμε για δημοκρατία.

Σε αυτό το σημείο υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με την «δικτατορία της πλειοψηφίας», τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Μια βαθύτατα αντιδημοκρατική και αντιδραστική ρητορική η οποία δεν λαμβάνει υπόψη της (ή, καλύτερα, δεν θέλει να λάβει) τα αποτελέσματα ερευνών στα οποία φαίνεται ότι οι μειονότητες υποστηρίζουν τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, όπου αυτοί υπάρχουν και χρησιμοποιούνται (για αυτό, δείτε παρακάτω το βιβλίο των Verhulst και Nijeboer).

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως όταν η πολιτική ελίτ αναγκάζεται να θεσμοθετήσει τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών, ελάχιστα ενδιαφέρεται για τα διάφορα δικαιώματα και ομάδες, ενώ κυρίως εστιάζει και προσπαθεί να διαφυλάξει για την ίδια τα δημοσιονομικά θέματα!

Η ελάχιστα αποδεκτή λύση για όλα τα παραπάνω θέματα είναι απλή, αλλά σπάνια ακούγεται: οι πολίτες θα πρέπει να είναι σε θέση, τουλάχιστον, να αποφασίζουν για οτιδήποτε μπορούν να αποφασίζουν οι αντιπρόσωποι τους. Φυσικά, σε περίπτωση διαφωνίας, η πρόταση που υπερισχύει δεν μπορεί παρά να είναι αυτή των πολιτών.

Το σπουδαιότερο βιβλίο για όλα τα παραπάνω

Όποιος επιθυμεί να διαβάσει περισσότερα για όσα σημειώσαμε παραπάνω, αλλά και γενικότερα για τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, μπορεί να διαβάσει δωρεάν το σπουδαίο βιβλίο των Verhulst και Nijeboer (εδώ). Δυστυχώς, ακόμα, μόνο στα Αγγλικά, ή σε μία από τις υπόλοιπες εννέα γλώσσες (εδώ). Ως ομάδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ θα έχουμε την χαρά να το προσφέρουμε, σύντομα, σε όλους τους συμπολίτες μας και στα ελληνικά. Φυσικά, επίσης δωρεάν στην ηλεκτρονική μου μορφή.

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , , | 3 Σχόλια

1. Το δημοψήφισμα του 2015. Δημοψήφισμα ή «δημοψήφισμα»;

5.Greek_referendum_2015_map.svg

Σε δύο εβδομάδες συμπληρώνονται 5 χρόνια από μία μοναδική στιγμή στην πολιτική ζωή της χώρας. Μια στιγμή που προκάλεσε έναν πολιτικό σεισμό.  Η δική μας πεποίθηση, ως ομάδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, είναι ότι δεν έχει εξετασθεί και αποτιμηθεί, στον βαθμό που θα έπρεπε να γίνει, αυτό το μοναδικό γεγονός στην ιστορία της χώρας. Για πάρα πολλούς από εμάς η 5η Ιουλίου του 2015 είναι και θα είναι η σημαντικότερη ημέρας της πολιτικής μας ζωής. Αυτό θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε στα επόμενα κείμενα τα οποία ελπίζουμε να συμβάλουν στην επανεξέταση αυτού του σπουδαίου και μοναδικού γεγονότος.

Δημοψήφισμα ή «δημοψήφισμα»;

Το πρώτο πράγμα που θα θέλαμε να τονίσουμε είναι η διαφορά μεταξύ ενός δημοψηφίσματος που καλείται από τους πολίτες (μέσω της συλλογής υπογραφών) και ενός αντίστοιχου που καλείται από κάποιο πολιτικό πρόσωπο ή πολιτική ομάδα. Η αλήθεια είναι ότι η ορολογία των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας δεν είναι η ίδια στις διάφορες χώρες του κόσμου που χρησιμοποιούν τους θεσμούς αυτούς. Παρόλα αυτά, υπάρχει μία ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ του referendum (δημοψήφισμα το οποίο καλούν οι πολίτες μέσω της συλλογής υπογραφών) και του plebiscite (δημοψήφισμα το οποίο καλεί ένα πρωθυπουργός, πρόεδρος της δημοκρατίας, δικτάτορας, πολιτική ομάδα κτλ.). Δυστυχώς, στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ των παραπάνω δύο. Στα επόμενα κείμενα θα υιοθετήσουμε την απόδοση του όρου  referendum ως δημοψήφισμα και του plebiscite ως προσωπικό δημοψήφισμα.

Είναι το προσωπικό δημοψήφισμα ένα δημοκρατικό πολιτικό εργαλείο;

Με απόλυτα κριτήρια η απάντηση είναι απλή: ΟΧΙ. Σε μία πραγματική και ώριμη δημοκρατία, δημοψήφισμα καλούν μόνο οι πολίτες και ποτέ οι πολιτικοί. Διαφορετικά, η πολιτική ελίτ έχει την δυνατότητα να καλέσει αυθαίρετα, την στιγμή και με την διατύπωση που αυτή επιθυμεί προσωπικό δημοψήφισμα (plebiscite) και έτσι να επιχειρήσει να «διαχειριστεί» την λαϊκή βούληση. Αυτό βέβαια (η δυνατότητα να καλούν δημοψήφισμα μόνο οι πολίτες) ισχύει, όπως γράψαμε παραπάνω, σε μια ώριμη δημοκρατία. Τι ισχύει, όμως, στην περίπτωση της Ελλάδας και του αυστηρά ολιγαρχικού της πολιτικού συστήματος;

Στην Ελλάδα, αν κάποιος εξαιρέσει το ιδιαίτερο δημοψήφισμα του 1862, και για μία περίοδο από το 1920 ως και το 1975, διεξήχθησαν επτά προσωπικά δημοψηφίσματα. Στα έξι από τα επτά αυτά δημοψηφίσματα, το θέμα ήταν η μεταβολή του πολιτεύματος μέσω της έκπτωσης ή της επανόδου κάποιου βασιλιά, ενώ ακόμα ένα (το ένα από τα δύο που διενήργησε η χούντα) είχε ως αντικείμενο την επικύρωση αλλαγών στο σύνταγμα της χώρας. Φυσικά, δυστυχώς, αρκετά από τα παραπάνω ήταν νόθα.

Έπρεπε να φτάσουμε στο 2015 για να έχουμε, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, ένα προσωπικό δημοψήφισμα το οποίο καλούσε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να αποφασίσουν επί συγκεκριμένου θέματος. Ποιο ήταν αυτό, κατά πόσο ήταν συγκεκριμένο και αν είχε κάποιο νόημα, είναι ερωτήματα τα οποία θα εξετάσουμε τις επόμενες ημέρες στα κείμενα που θα ακολουθήσουν.

Υπό αυτό το πρίσμα και λαμβάνοντας υπόψη ότι μέχρι τότε σύσσωμη η πολιτική ελίτ απευχόταν και εμπόδιζε την έκφραση του ελληνικού λαού (με φωτεινή αλλά ατυχή στην έκβαση της  εξαίρεση, την πρόταση δημοψηφίσματος από τον Γιώργο Παπανδρέου το 2011), δεν μπορούμε να δούμε παρά θετικά, τουλάχιστον αρχικά, την κίνηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να ρωτήσει τους Έλληνες τι τελικά επιθυμούν.

Πως και πότε «παίζουν» οι πολιτικοί με τα προσωπικά δημοψηφίσματα;

Τα προσωπικά δημοψηφίσματα χρησιμοποιούνται από τις πολιτικές δυνάμεις προκειμένου, συνήθως,  να αποφύγουν το πολιτικό κόστος κρίσιμων αποφάσεων ή να παρακάμψουν, μέσω της λαϊκής έκφρασης, άλλους πολιτικούς παίκτες, π.χ. ισχυρές αντίθετες πολιτικές ομάδες, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.ο.κ. Η δυνατότητα να επιλέγουν την στιγμή αλλά και την διατύπωση του ερωτήματος δίνει μεγάλες πιθανότητες σε αυτούς που καλούν το δημοψήφισμα (φυσικά όταν αυτό δεν είναι νόθο) να  πετύχουν τον σκοπό τους και να χρησιμοποιήσουν εργαλειακά την λαϊκή βούληση. Δυστυχώς για αυτούς, τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά.

Τι έχει συμβεί στον κόσμο;

 Η καταγραφή των προσωπικών δημοψηφισμάτων που έχουν διεξαχθεί σε όλη την υφήλιο έχει δείξει ότι σε ένα ποσοστό λίγο μεγαλύτερο από το 50%, οι πολίτες δεν υποστηρίζουν την θέση του προσώπου που έχει την δύναμη να καλεί το δημοψήφισμα.  Σημειώστε ότι στα παραπάνω δημοψηφίσματα συμπεριλαμβάνονται και αυτά τα οποία έχουν καλέσει ολοκληρωτικά ή ανελεύθερα καθεστώτα, τα οποία προφανώς ήταν νόθα. Το παραπάνω δείχνει ότι ακόμα και αν ένα ισχυρό πολιτικό πρόσωπο επιλέξει την στιγμή, το θέμα και την διατύπωση του (προσωπικού) δημοψηφίσματος, το πιθανότερο είναι να χάσει σε αυτή την πολιτική μάχη. Αυτό ίσως να εξηγεί την σταδιακή μείωση των προσωπικών δημοψηφισμάτων τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, ακόμα και αν ειναι σε θέση να ορίζουν τα κρίσιμα σημεία μίας δημοψηφισματικής διαδικασίας, η πολιτικές ελίτ δεν επιθυμούν την έκφραση των λαών τους.

1.1

Δημοψηφίσματα (referendums) και προσωπικά δημοψηφίσματα (plebiscites) από το 1900 ως το 2017, από το βιβλίο Referendums Around the World σε επιμέλεια Qvortrup Matt (σελίδα 264)

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged | 2 Σχόλια

Τι είναι η δημοκρατία;

Through the Looking-Glass, Alice Pushes Through the Mirror

Έχει, άραγε, νόημα, είναι σημαντικό να ερευνήσουμε τι εννοούμε όταν λέμε δημοκρατία; Ας πούμε, αρχικά, όχι απαραίτητα τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι, αλλά τι εμείς θεωρούμε ότι είναι. Όταν εγώ, εσύ, όλοι μας, χρησιμοποιούμε την λέξη δημοκρατία τι ακριβώς εννοούμε; Πόσο έχει ορίσει, τον δικό μας ορισμό, η γλώσσα και το λεξιλόγιο, η μεταγλώσσα  της εξουσίας;

Στο «Η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη», ο Λιούις Κάρολ μας περιγράφει ένα ενδιαφέροντα διάλογο μεταξύ της Αλίκης και του Άμπι Ντάμπι. Η Αλίκη διαμαρτύρεται για τον τρόπο που ο Άμπι Ντάμπι χρησιμοποιεί κάποιες λέξεις και αυτός της απαντά (η έμφαση δική μου):

«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη», είπε ο Άμπτι Ντάμπι σε μάλλον υπεροπτικό τόνο, «η λέξη σημαίνει ότι εγώ διαλέξω να σημαίνει – τίποτα λιγότερο, τίποτε περισσότερο».

«Το ερώτημα είναι», είπε η Αλίκη, «αν μπορείς εσύ να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα».

«Το ερώτημα είναι», είπε ο Άμπι Ντάμπι, «ποιος είναι το αφεντικό – αυτό είναι όλο».

Ας δούμε παίξουμε λοιπόν αυτό το παιχνίδι. Ας γράψουμε, ο κάθε ένας από εμάς, τι πιστεύουμε ότι είναι η δημοκρατία. Ας γράψουμε την άποψη, γνώμη, ιδέα μας στα σχόλια αυτής της ανάρτησης. Μην διαβάζετε τι έχουν ήδη γράψει οι συμπολίτες σας πριν καταθέσετε την δική σας άποψη. Γράψτε ό,τι νομίζετε, αν μπορείτε σύντομα και όσο μπορείτε πιο περιεκτικά.

Φίλες και φίλοι, «αγαπητέ» Άμπι Ντάμπι, τι είναι η δημοκρατία;

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | 3 Σχόλια

Τι λένε οι πολίτες για την άμεση δημοκρατία;

let_the_people_rule

Φυλλομετρώντας το νέο βιβλίο του John G. Matsusaka βρήκαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα (εδώ μπορείτε να την βρείτε ολόκληρη) του ερευνητικού κέντρου Pew (https://www.pewresearch.org/). Στην έρευνα αυτή ερωτώνται οι πολίτες 38 χωρών για το αν θεωρούν ως καλή ή κακή ιδέα τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας. Πιο συγκεκριμένα η ερώτηση είναι η εξής: «Ένα δημοκρατικό σύστημα, στο οποίο οι πολίτες και όχι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι, ψηφίζουν απευθείας για να αποφασίσουν την νομοθεσία για σημαντικά εθνικά θέματα, θα αποτελούσε έναν καλό ή κακό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας αυτής;»

Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι πολίτες σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου μας. Νομίζω, επίσης, πως έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε τι λένε οι δικοί μας συμπολίτες μας για την άμεση δημοκρατία και τους θεσμούς της. Θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας ή προτιμούμε τους «άριστους» των οικογενειοκρατιών;

  • Σχόλιο πρώτο: Παγκόσμιος πρωταθλητής!

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό και σίγουρα πολύ ενδιαφέρον το ότι η συγκεκριμένη έρευνα βγάζει παγκόσμιο πρωταθλητή στην επιθυμία και την υποστήριξη της άμεσης δημοκρατίας έναν «ιδιαίτερο» γείτονα μας, την Τουρκία! Το 53% των πολιτών της Τουρκίας απαντούν στην παραπάνω ερώτηση απόλυτα θετικά (πολύ καλή διακυβέρνηση), ενώ ένα επιπλέον 31% θεωρεί μία τέτοια διακυβέρνηση καλή. Σύνολο: 84% υπέρ των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας!

PEW Research - Direct Democracy (Turkey)

  • Σχόλιο δεύτερο: Ευρωπαϊκός πρωταθλητής!

Ας δούμε την 2η έκπληξη της έρευνας. Πρωταθλήτρια Ευρώπης και 4η στην παγκόσμια κατάταξη (τουλάχιστον μεταξύ των χωρών της έρευνας) είναι…… η Ελλάδα! Το 39% των συμπολιτών μας θεωρεί το αμεσοδημοκρατικό μοντέλο μία καλή διακυβέρνηση και ένα επιπλέον 39% την θεωρεί πολύ καλή. Σύνολο: 78% υπέρ των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας. Δεν θα κρύψουμε πως νιώθουμε ιδιαίτερα χαρούμενοι και περήφανοι που ανήκουμε σε αυτό το δεύτερο 39%. Σε αυτό το σημείο θέλουμε να υπενθυμίσουμε τα αποτελέσματα και της δικής μας έρευνας (μπορείτε να τα δείτε εδώ και εδώ, επιλέγοντας το view results), τα οποία συμφωνούν σε ό,τι περιγράφει η έρευνα της Pew Research.

PEW Research - Direct Democracy (Greece - Europe)

  • Σχόλιο τρίτο: Ευρώπη και άμεση δημοκρατία

Οι Ιταλοί που γνωρίζουν από πρώτο χέρι (παρά την περιορισμένη παλέτα και το τεράστιο πρόβλημα του ορίου συμμετοχής το οποίο έχει ακυρώσει άδικα πολλά και σημαντικά δημοψηφίσματα) τους θεσμούς, δηλώνουν επίσης ξεκάθαρα την υποστήριξη τους: 40% θεωρεί την διακυβέρνηση από τον λαό καλή και άλλο ένα 31% την θεωρεί πολύ καλή.  Παρόμοια εικόνα έχουμε στην Ισπανία, την Γερμανία (η μεγάλη μας ελπίδα να δούμε μια «δεύτερη Ελβετία») και την Γαλλία.

Κάτι όμως λείπει. Που βρίσκεται η μητέρα όλων των σύγχρονων δημοκρατιών; Τι συμβαίνει στην μεγαλύτερη δημοκρατία των ημερών μας; Υποστηρίζουν οι Ελβετοί τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας; Δυστυχώς η Ελβετία δεν συμπεριλαμβάνεται στις χώρες που εξέτασε η έρευνα αυτή. Κρίμα, γιατί αν κάποιος δικαιούται να έχει γνώμη για τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, αυτοί είναι σίγουρα οι Ελβετοί.  647 δημοψηφίσματα σε εθνικό επίπεδο και 6561 σε υποεθνικό επίπεδο, κατατάσσουν την χώρα στο NBA της (άμεσης) δημοκρατίας. Οι Ελβετοί δεν έχουν «αντίπαλο» και ως εκ τούτου υπάρχει μια λογική στο να τους αφήσουμε εκτός μιας τέτοιας έρευνας.

Switzerland and Referendums

Αν παρόλα αυτά επιμένετε να ακούσετε την άποψή τους, ας δούμε τι είπαν οι Ελβετοί το μακρινό 2001, πριν ακόμα ξεσπάσουν οι «καταιγίδες» που ακολούθησαν στην συνέχεια. Στο σπουδαίο βιβλίο των Kriesi και Trechsel (The politics of Switzerland) μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα  μίας έρευνας του Ευρωβαρόμετρου (σελίδα 66), στην οποία οι Ελβετοί πολίτες καλούνται να απαντήσουν σε δύο ερωτήσεις σχετικές με το πόσο περήφανοι νιώθουν για την άμεση δημοκρατία που απολαμβάνουν και ποια θεωρούν ότι είναι η σημασία της άμεσης δημοκρατίας για το μέλλον της χώρας τους. Ας δούμε λοιπόν τι είπαν.

Πόσο περήφανοι νιώθετε για την άμεση δημοκρατία στην Ελβετία;

Πολύ περήφανοι: 44,1%

Αρκετά περήφανοι: 45,7%

Όχι ιδιαίτερα περήφανοι: 6,1%

Καθόλου περήφανοι: 2,0 %

Δεν ξέρω: 2,1%

Switzerland - Άμεση Δημοκρατία 1 (Ευροβαρόμετρο 2001)

Βλέπουμε δηλαδή ένα συνολικό 89,8% των Ελβετών να νιώθουν πολύ ή αρκετά περήφανοι για την άμεση δημοκρατία της χώρας τους.

Τι απαντούν όμως στην ερώτηση για το ποια είναι η σπουδαιότητα της άμεσης δημοκρατίας για το μέλλον της χώρας; 

Πολύ σημαντική: 60,4%

Αρκετά σημαντική: 33,3%

Όχι ιδιαίτερα σημαντική: 4,5%

Καθόλου σημαντική: 0,9 %

Δεν ξέρω: 0,9%

Switzerland - Άμεση Δημοκρατία 2 (Ευροβαρόμετρο 2001)

Είναι όντως εντυπωσιακό ότι το 93,7% των Ελβετών θεωρεί την άμεση δημοκρατία πολύ σημαντική (60,4%) ή σημαντική (33,3%) για το μέλλον της Ελβετίας.

  • Σχόλιο τέταρτο: Γιατί πρέπει να ακούμε όλα τα παραπάνω (μόνο) από τον Matsusaka;

Το να μην ακούμε όλα αυτά τα σπουδαία στοιχεία από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ είναι απόλυτα κατανοητό. Η χώρα βρίσκεται υπό πολιτική κατοχή και είναι απόλυτα λογικό τα ΜΜΕ να ελέγχονται από τους ξένους και τους ντόπιους κατακτητές. Τι συμβαίνει όμως με το «πνευματικό» κόσμο της χώρας; Τι ακριβώς συμβαίνει με τους πολιτικούς μας επιστήμονες; Γιατί ελάχιστοι είναι αυτοί που προσπαθούν να ανοίξουν μία συζήτηση για κάτι τόσο σημαντικό; Γιατί μένουμε στο ελάσσων (τι αποφασίζεται) και χάνουμε το μείζον (ποιος αποφασίζει);

Ένα είναι σίγουρο. Οι μόνοι που μπορούν να φέρουν μια ουσιαστική δημοκρατική αλλαγή είμαστε εμείς. Εγώ, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, οι Έλληνες πολίτες. Πρέπει να γνωρίσουμε και να διαδώσουμε τι πραγματικά σημαίνει η δημοκρατία και ποιοι είναι οι απαραίτητοι θεσμοί για αυτή. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε από τα παράσιτα που μας κυβερνούν τα τελευταία 200 χρόνια.

Περισσότερα σύντομα. Μέχρι τότε διαβάστε την πρόταση μας και δηλώστε την υποστήριξη σας. Κυρίως όμως ενημερωθείτε και αν χρειάζεστε βοήθεια σε αυτό είμαστε στην διάθεση σας.

 

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Tagged , , | 1 σχόλιο